Γιατί κάθε κυβέρνηση αναθέτει την Παιδεία στους "αποδομιστές" της!

Το να είσαι Ιταλός, Γάλλος, Βρετανός, Έλληνας ή ό, τι ανάλογο δεν δηλώνει μόνο μια συμβατική, κρατική υπηκοότητα. Δηλώνει ότι «ανήκεις» σε μια συλλογικότητα με μεγαλύτερη ή μικρότερη ώς τώρα διαδρομή στην ανθρώπινη Ιστορία – ανήκεις σε μια γλώσσα, σε μια συνείδηση κοινού παρελθόντος, σε κοινή νοο-τροπία, κοινό θησαύρισμα πείρας που παραδίνεται από γενιά σε γενιά και διαμορφώνει συν-ήθειες, ένα κοινό ήθος, περίπου συλλογικό χαρακτήρα.

Όταν στη μητρική σου γλώσσα (τη γλώσσα που σε πρωτομπόλιασε στην κοινή «λογική»: σε σκέψη και κρίση) η συλλογικότητα σημαίνεται ως «κοινωνία» (δυναμική σχέσεων, συμ-μετοχή και αλληλεξάρτηση στην πραγμάτωση της ζωής), δεν είναι δυνατό να έχεις την ίδια οπτική και την ίδια εκδοχή της πραγματικότητας με συνάνθρωπό σου, καθ’ όλα σεβαστόν και αγαπημένο, που στη μητρική του γλώσσα η συλλογικότητα είναι μόνο «societas», δηλαδή «εταιρισμός επί κοινώ συμφέροντι». Αλλη νοο-τροπία και άλλα αντανακλαστικά σκέψης και πράξης διαμορφώνει το νοηματικό και βιωματικό φορτίο της λέξης «α-λήθεια» και άλλο της λέξης «veritas», διαφορετικό της λέξης «νόμος» και διαφορετικό της λέξης «lex» – το ίδιο και με αναρίθμητα ακόμη ζεύγη λέξεων: «λόγος» και «ratio», «πρόσωπο» και «persona», «δημοκρατία» και «res publica» κ. λπ., κ. λπ.

Διαφορετικόν ανθρωπολογικό τύπο διαμορφώνει μια συλλογικότητα με παρελθόν κατακτητικών κυρίως πολέμων, επιθετικών αναζητήσεων «ζωτικού χώρου», αποικιοκρατικών εθισμών, και διαφορετικόν μια άλλη που αιώνες πολλούς κυρίως αμυνόταν, επιβίωνε χάρη στην πανανθρώπινη εμβέλεια της πνευματικής της πραμάτειας. Διαφορετική νοο-τροπία και ήθος χαρακτηρίζει μια συλλογικότητα που η μεταφυσική της αναφορά ήταν πάντοτε ένας Θεός τιμωρός, αμείλικτος δικαστής και σαδιστής πατέρας, η «αμαρτία» παράβαση νόμου, ενοχή, εξαγοράσιμος κολασμός, και διαφορετική προκύπτει μια συλλογικότητα που ξέρει τον Θεό «νυμφίο», «εραστή μανικώτατον» του ανθρώπου και την αμαρτία «αστοχίαν», «απόπτωσιν από του στόχου», του στόχου πληρότητας της ζωής που είναι ο «όντως έρως».

Δεν ανήκουμε σε «εθνότητα», είναι ανεπαρκέστατη η λέξη. Ανήκουμε σε μια γλώσσα, σε μια κοινή ιστορική εμπειρία, σε μια παράδοση και συνέχεια πείρας, νοοτροπίας, μεταφυσικής ελπίδας. Αλλά αυτό το «ανήκειν», το «συνυπάρχειν» με κοινό, συνεκτικό της συλλογικότητας «τρόπο», βιώνεται και κατανοείται σε συνάρτηση πάντοτε με την καλλιέργεια του καθενός, το αισθητήριό του «ποιότητας» της ζωής.

Οι φθηνοί άνθρωποι του ό, τι φάμε ό, τι πιούμε και ό, τι τέλος πάντων ηδονικό αρπάξουμε, παρακάμπτουν το υπάρχειν (που είναι πάντοτε συνύπαρξη) και λογαριάζουν για ζωή το «έχειν»: Να κατέχουν, να εξουσιάζουν, να τα έχουν όλα υποταγμένα στις απαιτήσεις του εγώ. Καταλαβαίνουν τη συλλογικότητα μόνο σαν «κράτος» και το «ανήκειν» μόνο σαν συμβατική «υπηκοότητα». Λογαριάζουν το κράτος σαν εξουσιαστικό μηχανισμό διαχείρισης των κοινών και τους ενδιαφέρει μόνο για όσα χρηστικά τους παρέχει.

Πολύ συχνά, φθηνοί άνθρωποι ορέγονται τη διαχείριση του κράτους, την εξουσία της διαχείρισης. Όχι για να υπηρετήσουν τον δημιουργικό δυναμισμό της κοινωνικής συνοχής, τη γλώσσα, την ιστορική συνείδηση, τη θησαυρισμένη παράδοση, τη μεταφυσική ελπίδα – είναι ευτελείς άνθρωποι, δεν καταλαβαίνουν τίποτε από αυτά. Διψούν εξουσία από ιδιοτέλεια και μόνο: Να προβληθεί το εγώ τους, να εξαρτώνται όλοι οι άλλοι από αυτούς, να βρίσκονται συνεχώς στη δημοσιότητα, να εισπράττουν κολακείες και χειροκροτήματα. Ή για σκοπιμότητες χυδαίου ηδονισμού: Να μπορούν να κλέβουν το δημόσιο ταμείο, να διαπλέκονται με μεγιστάνες του πλούτου και να δωροδοκούνται, να ζουν με πολυτέλεια ονειρώδη για τις ικανότητές τους και την καταγωγική τους ανέχεια.

Αφού λογαριάζουν τη συλλογικότητα μόνο σαν χρηστικό δεδομένο, ωφελιμιστική πραγματικότητα, τι πιο φυσικό να είναι απάτριδες, διεθνιστές, συνεπέστατοι «αποδομιστές» κάθε μη χρηστικής εκδοχής των θεμελίων της συνύπαρξης – της γλώσσας, της παιδείας, της Ιστορίας, της Τέχνης, της πολιτικής, της μεταφυσικής. Και για να προσδώσουν εγκυρότητα στον πρωτογονισμό του ατομοκεντρισμού, καταφεύγουν στην πιο αναχρονιστική και άκριτη ανάγνωση του Μαρξισμού: Βλέπουν τη συλλογικότητα να συγκροτείται μόνο στη «βάση» των παραγωγικών και ανταλλακτικών σχέσεων, επομένως ο πολιτισμός, οι διαφορές των πολιτισμών, η ποικιλία των παραδόσεων, δεν είναι παρά «εποικοδόμημα» σε αυτή την πρωτεύουσα βάση. Πώς λοιπόν να μην είναι πανέτοιμοι, παίρνοντας την εξουσία, να καταστρέψουν τη γλώσσα, να στρεβλώνουν και κατασυκοφαντήσουν την ιστορία του τόπου τους, να διασύρουν την αξιοπρέπεια του λαού τους, να χλευάσουν τη λαϊκή παράδοση και ευσέβεια, να πρακτορεύσουν (με το αζημίωτο) ξένα συμφέροντα;

Η καταφυγή της μηδενιστικής πολιτικής πρακτικής σε μαρξιστικά ψιμύθια, προκειμένου να εξωραϊστεί ο πρωτογονισμός της ακοινώνητης εγωκεντρικής ύπαρξης, δεν περιορίζει το σύμπτωμα σε μόνη την παράταξη της δήθεν Αριστεράς. Στην Ελλάδα τουλάχιστον, η διαχείριση της Παιδείας ανατίθεται (από κάθε κυβέρνηση οποιουδήποτε κόμματος και πρωθυπουργού) σε άτομα του ανθρωπολογικού τύπου των «αποδομιστών». Και αν υπάρξουν διαμαρτυρίες για την προκλητική αυθαιρεσία και αναίδεια αυτών των ατόμων, ξεσηκώνεται αμέσως μια θαυμαστά συντονισμένη συγχορδία υπερασπιστών της «αποδόμησης», συγχορδία από πριμαντόνες της δημοσιότητας που καλύπτουν όλο το «πολιτικό» φάσμα: από τη νεοφιλελεύθερη Δεξιά ώς την πιο φανταιζίστικη τάχα και Αριστερά.

Όταν έγραφε ο Καβάφης: «... το άριστον εκείνο, Ελληνικός – ιδιότητα δεν έχ’ η ανθρωπότης τιμιοτέραν· εις τους θεούς ευρίσκονται τα πέραν», απηχούσε μιαν επίγνωση της ελληνικότητας αυτονόητη στις μέρες του για μεγάλες πληθυσμικές ομάδες (όχι μόνο ελληνόφωνες). Από μια τέτοια επίγνωση (συνάρτηση καλλιέργειας) στερούν τον Ελληνισμό (τον ελλαδικό και της διασποράς) οι θλιβερές συμπλεγματικές φιγούρες που προσλαμβάνονται στο υπουργείο Παιδείας (με κάθε κυβέρνηση) για να οργανώσουν την κοινωνική άμυνα απέναντι στην απειλή του «εθνικισμού».

Οι πολλοί απλοί άνθρωποι που επενδύουν συναισθηματικά σε ιδεολογικές γενικότητες περί ενδόξων προγόνων και πρωτοπορίας άλλοτε στον πολιτισμό, δεν μπορούν πια να έχουν την επίγνωση της καβαφικής ελληνικότητας. Νιώθουν, όμως, να βιάζεται ο ψυχισμός τους από την πολιτική μεθοδικού αφελληνισμού της ελληνόφωνης (ακόμα) κοινωνίας. Και η μόνη λογική εξήγηση που βρίσκουν γι’ αυτό τον βιασμό, συνάγεται από συμπεριφορές που όζουν «πρακτοριλίκι». Δεν είναι μυστικό ότι ο «ξένος παράγων» θέλει από το ελλαδικό κρατίδιο να απεμπολήσει εσπευσμένα την ελληνικότητα της Κύπρου, της Μακεδονίας, του Αιγαίου – τουλάχιστον.

Όλα έχουν μια τιμή. Εκτός από την καβαφική ελληνικότητα.

οι Βουλευτές δικαιούνται να μην απαντούν, όχι όμως να απαξιώνουν...

Πότε θα σταματήσουν οι βουλευτές μας να προκαλούν... τουλάχιστον να μην υποτιμούν τους υπόλοιπους πολίτες ως πληβείους...

Αναπάντητο έμεινε και χθες, για ένατη μέρα, το ερώτημα εάν υπάρχουν υπουργοί και βουλευτές οι οποίοι απασχολούν ανασφάλιστες εργαζόμενες για οικιακές εργασίες. Η Επιτροπή Ισότητας στη Βουλή προτίμησε να εξαπολύσει οξύτατη φραστική επίθεση προσωπικά εναντίον της εργαζόμενης γυναίκας που έκανε τη σοβαρότατη καταγγελία!

«Φθάσαμε στο σημείο ο καθένας να λέει κάτι για να κερδίσει ένα δευτερόλεπτο δημοσιότητας. Τα «γαργαλιστικά» πωλούν λίγο. Η κυρία είναι εκτεθειμένη διότι είπε πράγματα τα οποία δεν μπορεί να υποστηρίξει. Είναι εκτεθειμένη. Αν έχει λίγο “τσίπα” ας τα φέρει», είπε χαρακτηριστικά ο πρόεδρος της εν λόγω Επιτροπής κ. Βασ. Οικονόμου, κατά την διάρκεια συνεδρίασης της οποίας θέμα ήταν η καταπολέμηση του φαινομένου άσκησης σωματικής και ψυχολογικής βίας σε βάρος των γυναικών.

Μάλιστα, αρνήθηκε να κάνει αποδεκτή πρόταση δύο μελών της Επιτροπής (Ουρανία Παπανδρέου του ΛΑΟΣ και Σ. Αμινίδης του ΠΑΣΟΚ), να σταλεί έγγραφη πρόσκληση στην καταγγέλλουσα να προσκομίσει στη Βουλή στοιχεία, τα οποία θα τεκμηριώνουν την καταγγελία της. «Δεν χρειάζεται επιστολή. Η συνεδρίαση της Επιτροπής θα βγει μέσω τηλεόρασης (σ.σ. από το Κανάλι της Βουλής) και θα της φθάσουν τα μαντάτα», σχολίασε με τον ίδιο επιθετικό τρόπο ο πρόεδρος της Επιτροπής Ισότητας και Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

Υπενθυμίζεται ότι στη συνεδρίαση της ίδιας Επιτροπής, στις 27 Ιανουαρίου, η αντιπρόεδρος της Παναττικής Ενώσεως Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού κ. Βασιλική Τσούνη είχε πει ότι υπάρχουν «στοιχεία με μετανάστριες που δουλεύουν σε σπίτια βουλευτών και υπουργών και τις έχουν ανασφάλιστες». Αρκούσε και μόνο εκείνη η φράση της για να αντιμετωπίσει αμέσως έντονες αντιδράσεις (όχι πάντως ίδιας οξύτητας όπως χθες) που την ανάγκασαν μέχρι και να ζητήσει «συγγνώμη», επειδή της επισημάνθηκε ότι δεν μπορεί να μιλάει απαξιωτικά για τους πολιτικούς και μάλιστα εντός του Κοινοβουλίου. Η κ. Τσούνη είχε πει ότι θα προσκόμιζε στοιχεία - κάτι το οποίο μέχρι χθες δεν είχε κάνει με δική της πρωτοβουλία.

Ούτε και οι εκπρόσωποι του πολιτικού κόσμου έδειξαν μέχρι τώρα διάθεση να διευκρινιστεί ένα σοβαρό θέμα, μεταδίδοντας έτσι την εντύπωση συγκάλυψης συναδέλφων τους, που πιθανώς είναι υπόλογοι για μη νόμιμη συμπεριφορά. Πέραν της ρητής άρνησης να προσκληθεί επισήμως η καταγγέλλουσα, δεν κατέδειξαν βούληση να τη συναντήσουν ούτε και ανεπισήμως, μια επιλογή η οποία θα αναγνώριζε την αντικειμενικά δύσκολη θέση στη οποία βρίσκεται έναντι των κρατικών λειτουργών.

ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας ακούει?

Προς Ευάγγελο Βενιζέλο,

ο εικονιζόμενος ονομάζεται Ψωμόπουλος και επειδή διετέλεσε "fun" της Αλεξανδράτου από χθες προβάλεται σε όλα τα κανάλια λόγω του χωρισμού τους. Παρ' όλ' αυτά εκκρεμμεί σε βάρος του λιποταξία, επειδή δεν παρουσιάσθηκε από την 11/01/2010 στο στρατολογικό κέντρο όπου εκλήθη. Η Στρατονομία θα ενδιαφερθεί επιτέλους, ή θα συνεχίσει να τον αγνοεί προκλητικότατα....

Ο αμερικανός διαχειριστής κεφαλαίων John Paulson ενορχηστρώνει τις πιέσεις στα ελληνικά ομόλογα και στο €

O διαχειριστής hedge fund John Paulson, 53 ετών, θεωρείται ένα από τα κεντρικά πρόσωπα που «παίζουν» αυτή την περίοδο την Ελλάδα και το ευρώ. Πληροφορίες κύκλων της διεθνούς χρηματιστηριακής αγοράς αναφέρουν ότι τοποθετήθηκε κατά τις τελευταίες εβδομάδες πτωτικά (short) έναντι του ευρώ και φέρεται να έχει πάρει μεγάλες θέσεις εναντίον των ελληνικών μετοχών και του ελληνικού χρέους. Ουσιαστικά ταυτίζεται με το εν εξελίξει κερδοσκοπικό παιχνίδι με επίκεντρο το Σίτυ του Λονδίνου το οποίο πρωταγωνιστεί στις πιέσεις επί των ελληνικών τίτλων. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο κ. Πώλσον έχει συγκροτήσει ομάδα 20-30 αναλυτών των διεθνών αγορών οι οποίοι παρακολουθούν στενά τις εξελίξεις γύρω από το «ελληνικό πρόβλημα» και σε συνεργασία μαζί τους αποφασίζει για τις κινήσεις του.

Ο αμερικανός διαχειριστής κεφαλαίων φέρεται ότι αποφάσισε να ασχοληθεί συστηματικά με την Ελλάδα (μέσω του hedge fund Ρaulson & Company το οποίο ίδρυσε και διοικεί) ποντάροντας στην αποδόμηση της αξιοπιστίας της χώρας μας και στο κλίμα ανησυχίας για τα δημοσιονομικά μεγέθη μας. Κύκλοι των αγορών συνδέουν ευθέως το hedge fund του κ. John Paulson με το πρωτοφανές κύμα κερδοσκοπίας με επίκεντρο την Ελλάδα, το οποίο συνεχίζεται με αμείωτη ένταση εδώ και αρκετές εβδομάδες. Το προοίμιο ήταν η παύση πληρωμών από τη μεγαλύτερη κατασκευαστική εταιρεία του Ντουμπάι. Η είδηση αποσταθεροποίησε τις διεθνείς αγορές στα μέσα Νοεμβρίου και έφερε στο προσκήνιο αναλύσεις για το δραματικό ενδεχόμενο κατάρρευσης ενός ανεξάρτητου κράτους, την ώρα που η παγκόσμια οικονομία βγαίνει από την ύφεση και οδεύει στον δρόμο της ανάκαμψης. Η στήριξη του Ντουμπάι από το πετρελαιοπαραγωγό Άμπου Ντάμπι καθησύχασε τις αγορές. Εκτοτε η υπερχρεωμένη Ελλάδα βρέθηκε στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος του διεθνούς οικονομικού Τύπου και της διεθνούς κερδοσκοπικής... κοινότητας, εξέχον μέλος της οποίας είναι ο κ. Paulson.

Αφορμή για το πρώτο κύμα της κερδοσκοπικής επίθεσης κατά της Ελλάδας ήταν η υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας μας από τους οίκους Fitch και Standard & Ρoor΄s. Την εβδομάδα 7-11 Δεκεμβρίου η Ελλάδα έγινε το βασικό οικονομικό θέμα που επηρέαζε τις εξελίξεις στις διεθνείς αγορές και «γκρέμιζε» το ευρώ... Το ελληνικό δημοσιονομικό πρόβλημα προβλήθηκε με όρους «θρίλερ» από τις μεγαλύτερες οικονομικές και πολιτικές εφημερίδες και τα ειδησεογραφικά πρακτορεία. Το ελληνικό χρέος και το spread των ελληνικών ομολόγων κυριάρχησαν και εκφράστηκαν ανοιχτά «φόβοι για ενδεχόμενη χρεοκοπία της Ελλάδας που θα πλήξει το ευρώ». Η Ελλάδα ήταν «η λέξη στα χείλη όλων των επενδυτών» σημείωσε εύστοχα η ευρωπαϊκή έκδοση των «Financial Τimes». Πρόκειται για την εφημερίδα που ασχολήθηκε όσο καμία άλλη με το «ελληνικό πρόβλημα», διατυπώνοντας μάλιστα τις πλέον ακραίες απόψεις («Η Ελλάδα στον δρόμο της Αργεντινής»).

Πόνταρε στο κραχ των στεγαστικών δανείων

O συνεπώνυμος του πρώην υπουργού Οικονομικών των ΗΠΑ John Paulson φημίζεται για τη « διορατικότητα με την οποία προέβλεψε την ταχεία και επώδυνη» κατάρρευση της αγοράς ενυπόθηκων στεγαστικών δανείων (subprime) στις ΗΠΑ. Από το 2006 το hedge fund που διοικεί πόνταρε στην κατάρρευση της αγοράς των subprime. Οι εξελίξεις δικαίωσαν πανηγυρικά το κερδοσκοπικό του εγχείρημα και ο σχετικά άγνωστος ως τότε Πώλσον έγινε «εν μια νυκτί» πλούσιος και διάσημος. Τα κέρδη της Ρaulson & Company ξεπέρασαν το 2007 τις αποδόσεις κάθε άλλου hedge fund, σύμφωνα με τις συγκλίνουσες εκτιμήσεις των περισσότερων αναλυτών του κλάδου. «Ο κ. Πώλσον κέρδισε για τον εαυτό του 3,7 δισ. δολάρια, τη μεγαλύτερη ίσως λεία στην ιστορία της Γουόλ Στριτ» σχολίασαν οι «Νew Υork Τimes». Τη χρονιά εκείνη η απόδοση ενός από τα fund της εταιρείας του (με την ονομασία Credit Οpportunities) έφθασε στο αστρονομικό 590%!

Κατά τους τελευταίους μήνες του 2008, την ώρα που κατέρρεαν οι διεθνείς αγορές ο κ. Πώλσον συνέχισε απρόσκοπτα να πλουτίζει. Το περιοδικό «Forbes» τον κατέταξε το 2009 στην 33η θέση των 400 πλουσιότερων Αμερικανών και στην 76η των δισεκατομμυριούχων του πλανήτη, υπολογίζοντας την προσωπική του περιουσία στα 6 δισ. δολάρια και την αξία των περιουσιακών στοιχείων που διαχειρίζεται 29 δισ. δολάρια. Ο κ. Πώλσον διαθέτει μεταπτυχιακό στη διοίκηση επιχειρήσεων από το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ και προτού δημιουργήσει το δικό του hedge fund το 1994 είχε θητεύσει στην επενδυτική Τράπεζα Βear Stearns. Τον Απρίλιο του 2008 αίσθηση προκάλεσε η πληροφορία ότι προσέλαβε ως σύμβουλό του στην Ρaulson & Company τον πρώην επικεφαλής της κεντρικής τράπεζας των ΗΠΑ Alan Greenspan.

Ευχές Επίτιμου στον Πρόεδρο της ΝΔ!

η Χωματερή ... έζησε μοναδικές στιγμές...

ο Επίτιμος εύχεται στον Πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας γιά την εορτή του.

ένας καλλιεργημένος ηγέτης...

"... είμαι τόσο εθνικιστής όσο είναι κάποιος που γαλουχήθηκε με την ποίηση του Σεφέρη, του Ελύτη, του Καβάφη, του Γκάτσου και του Καββαδία. Από τη μουσική του Μάνου Χατζηδάκι. Από τη μουσική και τον πάντα φρέσκο λόγο του Μίκη Θεοδωράκη. Από τα τραγούδια του Τσιτσάνη, της Μπέλλου, του Βαμβακάρη, του Σαββόπουλου... Όσο εθνικιστής είναι κάποιος που επηρεάστηκε από τις ιδέες του Ανδρέα Λεντάκη. Όσο εθνικιστής μπορεί να είναι όποιος βιώνει τον πολιτισμό και την παράδοση του τόπου του, χωρίς να αγνοεί ή να υποτιμά τον πολιτισμό και την παράδοση άλλων λαών..."

"δεν υπάρχει ... σάλιο..."

Η Υπουργός Παιδείας και διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης κ. Άννα Διαμαντοπούλου υπέγραψε κονδύλι άνω των 200000€ γιά το "Ίδρυμα Κων/νου Σημίτη" την ίδια στιγμή που ακόμη παραμένουν κενές θέσεις σε σχολεία Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης στην περιφέρεια, λόγω ανεπάρκειας... κονδυλίων.

Σε περίοδο οικονομικής κρίσης που "δεν υπάρχει σάλιο" στον ΟΑΕΔ, σύμφωνα με κορυφαίο Υπουργό της Κυβερνήσεως, δεν είναι εξόχως προκλητικό να επιδοτούνται ιδρύματα πρώην πρωθυπουργών, των οποίων το μόνο όφελος είναι η υστεροφημία των πρωθυπουργών.

ο πολιτικός ηγέτης έχει όραμα και στόχους...

Κάθε ηγέτης κρίνεται χωρίς προθεσμίες – από την πρώτη στιγμή που αναλαμβάνει ηγετικές ευθύνες. Το αίτημα «να του δώσουμε χρόνο» (να μη βιαστούμε στις κρίσεις μας), όταν εμφανίζεται, είναι προγνωστικό σημάδι εγγυημένης ηγετικής ανικανότητας.

Το ηγετικό χάρισμα δεν γεννιέται με την εκλογή στο ηγετικό υπούργημα ούτε το αποκτά κανείς με τον καιρό, «μαθαίνοντας» να ασκεί ηγεσία. Ο ηγέτης είναι ηγέτης προτού τον εκλέξουν για ηγέτη. Είναι έτοιμος να ηγηθεί επειδή έχει στόχους, πιστεύει στους στόχους του με μαχητική αποφασιστικότητα. Τόσο οι στόχοι του (το διαγνωστικό του χάρισμα σφυρηλατημένο στο αμόνι επίπονης σπουδής) όσο και το πείσμα για την επίτευξή τους, είναι δεδομένα αμέσως ευδιάκριτα στον λόγο του ηγέτη: Δεν υπάρχει λέξη περιττή ή συμβατική όταν μιλάει, ούτε παραμικρή έκφραση που να αποβλέπει στον εντυπωσιασμό και όχι στην ουσία.

Αυτά από την πρώτη στιγμή, όταν ακόμα ευχαριστεί τους εκλέκτορες για την εκλογή του. Η λιτότητα λόγων, χειρονομιών, συναισθηματικών διαχύσεων εγγυάται το ηγετικό χάρισμα. Όπως και η ικανότητα αξιολόγησης της ανθρώπινης ποιότητας: Ποιοί είναι οι άμεσοι συνεργάτες του ηγέτη, οι επιτελείς του, ποιοί τον πλαισιώνουν στις δημόσιες εμφανίσεις του – αν απαιτεί από τους επιτελείς του να τον κρίνουν αδυσώπητα, να ελέγχουν απροκατάληπτα και να μεταφέρουν με συνέπεια στην πράξη τη στρατηγική του.

Ο συμβιβασμός με τη μετριότητα, με ασήμαντα αναστήματα ανθρώπων που (προφανώς υστερόβουλα) συνέργησαν στην εκλογή του ηγέτη, είναι τεκμήριο απουσίας ηγετικού χαρίσματος. Το ίδιο και ο συμβιβασμός με σκοπιμότητες για την εξασφάλιση «ισορροπιών» στο εσωτερικό της όποιας κουζίνας ή καμαρίλας: κομματικής, κυβερνητικής, αρχιεπισκοπικής – οποιασδήποτε. Όσα προσόντα κι αν θρυλείται ότι διαθέτει ένας καινούργιος ηγέτης, ακυρώνονται κυριολεκτικά όταν διανείμει θώκους ή ανεχθεί να παραμείνουν σε θώκους ασημαντότητες, μόνο για να ξεπληρώσει υποχρεώσεις, να εξοφλήσει εκδουλεύσεις υποστηρικτών του, να χρυσώσει το χάπι σε αποτυχημένους ανταγωνιστές του. Η ανοχή της μετριότητας προεξοφλεί με αδήριτη νομοτέλεια το Βατερλώ του ηγέτη.

Ο ηγέτης δεν σταματάει ποτέ στο σύμπτωμα, δεν περισπάται στην περιπτωσιολογία. Αφορμάται από το σύμπτωμα για να καταδείξει τα πραγματικά αίτια που πρέπει να αντιμετωπισθούν για να εκλείψει το αρνητικό σύμπτωμα ή να εδραιωθεί το θετικό. Δεν έχει πρωτεύουσα σημασία το άλφα ή το βήτα πρόσωπο με ανόητους ή μηδενιστικούς δογματισμούς, που του ανατίθενται καίριες ευθύνες στο υπουργείο Παιδείας. Σημασία έχει πώς θα εξασφαλισθεί η τήρηση του Συντάγματος που καθορίζει τους σκοπούς της Παιδείας, ώστε να μη μπορεί ο κάθε άσχετος, τυχάρπαστος ή εξαρτημένος από «ξένα κέντρα αποφάσεων», υπουργός να διορίζει τον οποιοδήποτε συμπλεγματικό «αποδομιστή» υπεύθυνο των εκπαιδευτικών προγραμμάτων.

Ούτε σταματάει ο ηγέτης στη δυσφορία ή στην αμηχανία που βιώνει η ελλαδική κοινωνία από τη σχεδόν ανεξέλεγκτη εισβολή τεράστιου (για τα πληθυσμιακά δεδομένα της χώρας) αριθμού οικονομικών μεταναστών. Το πρόβλημα για τον ηγέτη είναι η τρομακτική υποβάθμιση της κατά κεφαλήν καλλιέργειας των Ελλήνων, επομένως η ανικανότητά τους να αφομοιώσουν τέτοιο πλήθος αλλοδαπών. Η πείρα της Ιστορίας βεβαιώνει ότι, στην περίπτωση μείξης λαών, φυλών, εθνοτήτων, ο πολιτιστικά υπέρτερος (με υψηλότερη κατά κεφαλήν καλλιέργεια) αφομοιώνει τον πολιτιστικά υποδεέστερο – χάρη σε αυτή την αρχή ο Ελληνισμός, από την υποταγή του στους Ρωμαίους (146 π.Χ.) ως το 1821, κατόρθωσε να εξελληνίσει και αφομοιώσει δεκαεφτά (17) διαφορετικές πληθυσμιακές ομάδες που κατά περιόδους εισέβαλαν και εγκαταστάθηκαν στις κυρίως ελληνικές περιοχές.

Για τους σημερινούς Μετα-έλληνες, πολιτιστική υπεροχή είναι η μεγιστοποίηση της καταναλωτικής ευχέρειας – έχουμε ίδια εκδοχή και αξιολόγηση του «πολιτισμού» με τους τριτοκοσμικούς μετανάστες. Μοιάζουμε και πιο λιμασμένοι από αυτούς στην απληστία μας, διολισθαίνουμε όλο και περισσότερο στον πρωτογονισμό της ιδιοτέλειας, της εγωκεντρικής βουλιμίας. Βαρβαρωδέστατα άγλωσσοι, με μανιώδη «προοδευτική» υστερία να «απομηθεύσουμε» την Ιστορία μας, να αποποιηθούμε κάθε πολιτιστικό κληροδότημα: σε ποιά ελληνική ταυτότητα να προσλάβουμε άξεστους τριτοκοσσμικούς μετανάστες; Ένας μπροστάρης με ηγετικό χάρισμα ξέρει ότι το κοινωνικό πρόβλημα που δημιουργούν οι δύσμοιροι αλλοδαποί δεν αντιμετωπίζεται με ελέγχους αστυνομικούς ή με παροχές δικαιωμάτων ψήφου. Το πρόβλημα απαιτεί άλλη πολιτική στελέχωση του υπουργείου Παιδείας, άλλη οργάνωση των σχολείων, ριζική αλλαγή των πανεπιστημιακών τμημάτων που ετοιμάζουν εκπαιδευτικούς. Χρειάζονται μέτρα αναβάθμισης της συλλογικής αυτοσυνειδησίας και αξιοπρέπειας, για να αντιμετωπισθεί το πρόβλημα της εισβολής των μεταναστών.

Πίσω από την απειλή, ο ηγέτης θα διαβλέψει την ευκαιρία: Ο Ελληνισμός φθίνει πληθυσμιακά με ρυθμούς που εγγυώνται εγγύτατη την ιστορική του εξαφάνιση. Η απειλή κατάλυσης της κοινωνικής συνοχής από την ανεξέλεγκτη εισροή αλλοδαπών στη χώρα μπορεί, πολιτικά, να μετατραπεί σε ευκαιρία με την αφομοίωση των επήλυδων. Γι’ αυτό και η εκπαιδευτική πολιτική, όπως και ο κοινωνικός έλεγχος των ΜΜΕ (το Εθνικό Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο), μαζί με οικονομική ενίσχυση (όχι δημεύσεις) του κοινωνικού έργου των εκκλησιαστικών ενοριών, είναι τα πρωτεύοντα μέτρα για να νιώσουν οι μετανάστες την Ελλάδα καινούργια πατρίδα τους, επιθυμητή και σεβαστή.

Με σπιθαμιαίους ηγέτες, δεκαετίες τώρα, το υπουργείο Παιδείας και τα ασυνείδητης κερδοσκοπίας ΜΜΕ απεργάζονται μεθοδικά τον αφελληνισμό των Ελλήνων, όχι τον εξελληνισμό των επήλυδων. Τυχάρπαστες μετριότητες, σε ρόλους πρακτορίσκων ξένων συμφερόντων και υπηρεσιών, προωθούνται σε καίριες για την Παιδεία και την Ενημέρωση θέσεις. Και αν καταγγελθεί η αυθαιρεσία, εξεγείρεται αστραπιαία η συντονισμένη με απίστευτη ομοτροπία (σαν από ντουντούκα) ομάδα των «προοδευτικών» εθνομηδενιστών, από τη νεοφιλελεύθερη Δεξιά ως την «ανανεωτική» τάχα Αριστερά, για να παραμείνουν αμετακίνητοι οι τριτοκλασάτοι πρακτορίσκοι στα πόστα τους.

Το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα αποκλείει να εμφανισθεί ηγέτης με στόφα ηγέτη. Τα κόμματα έχουν αποδειχθεί επαγγελματικές συντεχνίες, μαφίες διαπλεκόμενων συμφερόντων, όπου «σταδιοδρομεί» κανείς ξεκινώντας από τον συνδικαλισμό ή τις κομματικές νεολαίες, δηλαδή μόνο πειθήνια υποταγμένος στους όρους του συστήματος. Όσες προθεσμίες κι αν δώσουμε στους κατά συνθήκη ηγέτες, τόλμη ριζικών θεσμικών μεταρρυθμίσεων για κοινωνική ανάταξη δεν μπορεί να υπάρξει. Ο δημόσιος λόγος που ζητάει, δεκαετίες τώρα, πολιτική αλλαγή, θα παραμείνει εξωπραγματικό ευχολόγιο.

Ο Ελληνισμός δεν είναι φυλετική ιδιότητα, είναι πολιτισμός. Αν η οικονομική μας κρίση επιταθεί και αρχίσουν οι επιθέσεις και λεηλασίες στα σούπερ μάρκετ, θα είναι ανύπαρκτη η διαφορά των αφελληνισμένων Ελλήνων από τους μη εξελληνισμένους αλλοδαπούς.

Έκρηξη στο Σύνταγμα...

Το αναπάντεχο γεγονός της έκρηξης λίγα μέτρα δίπλα από το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη προκαλεί κάποιες δυσοίωνες σκέψεις γι' αυτόν τον τόπο.

Σ' άλλες εποχές των κάποτε Ελλήνων εθεωρείτο αδιανόητο να χτυπηθεί ιερός χώρος. Γιατί τι ιερότερο αποτελεί το μνημείο που τιμώνται όλοι οι αφανείς και άφαντοι μαχητές που έπεσαν υπερασπιζόμενοι τα ιερά και τα όσια του Ελληνισμού. Από τα αρχαία νεκροταφεία μέχρι τα βυζαντινά και νεώτερα κοιμητήρια οι νεκροί θεωρούνταν απαραβίαστοι και αποτελούσαν αντικείμενα σεβασμού. Αλλά, είπαμε, σ' εποχές που αυτόν τον ευλογημένο τόπο κατοικούσαν Έλληνες. Σήμερα, στην Ελλάδα δεν κατοικούν πλέον Έλληνες αλλά ιθαγενείς και μετανάστες, που προσπαθούν να πείσουν αλλήλους γιά το ποιοί έχουν περισσότερα δικαιώματα.