Σάββατο, 28 Σεπτεμβρίου 2013

Μαθηματικές εξισώσεις στην πολιτική

Δε γνωρίζω αν επιτρέπονται συγκρίσεις μεταξύ εξισώσεων στα μαθηματικά και την πολιτική, αλλά χάριν παιδιάς ας το επιχειρίσουμε…
Η Χρυσή Αυγή χαρακτηρίσθηκε από την Ελληνική Δικαιοσύνη ως εγκληματική οργάνωση, λόγω τις συμμετοχής των μελών της σε βίαιες εγκληματικές ενέργειες.
Οι ομοιότητες της Χρυσής Αυγής και της πάλαι ποτέ 17ης Νοέμβρη εμφανέστατες…

Ο Νικόλας Μιχαλολιάκος θυμίζει τον Αλέξανδρο Γιωτόπουλο, σαν «πατερούληδες» των οργανώσεων τους. Ο Χρήστος Παππάς, υπαρχηγός της ΧΑ προσομοιάζει με Κουφοντίνα. Ο Παναγιώταρος, λόγω όγκου είναι ο μεγάλος αδελφός Ξηρός. Ο Μπαρμπαρρούσης με τον Σάββα Ξηρό, λόγω του «εκρηκτικού» του χαρακτήρα. Αμφότερες οι οργανώσεις δεν δίσταζαν ακόμη και στη διάπραξη φόνου. Η μόνη διαφορά ότι η 17Ν αρεσκόταν σε βομβιστικές ενέργειες, ενώ η ΧΑ ορμούσε σε δύστυχους μετανάστες για τους οποίους ουδείς θα ενδιαφερόταν για την απώλειά τους. Διότι αυτοί οι δυστυχείς δεν ήταν ούτε στρατιωτικοί ακόλουθοι αλλοτρίων πρεσβειών ούτε προβεβλημένα μέλη της ελλαδικής μας κοινωνίας.
Είδαμε, ήδη, τον Ρουπακιά εν είδει Ξηρού, να μεταφέρεται στον ανακριτή με αλεξίσφαιρο…
Αμφότερες εξέπεμπαν μια ιδεολογία του μίσους, την οποία, παρά την ειδεχθή όψη τους, πολλοί εζήλωσαν. Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου χαρακτήρισε ένα μέρος τουλάχιστον της ΧΑ ως «σοβαρής»
Το ΣΥΡΙΖΑ στη βρεφική του ηλικία (του 4%) ουδέποτε αποδοκίμασε επισήμως την 17Ν.
Τελικά, ο Χρύσανθος δικαιώνεται και τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ που βγήκαν να κατηγορήσουν τον Πρωθυπουργό λόγω του συμβούλου του έχασαν τη λαλιά τους. Και φυσικά που να τολμήσουν να κάνουν λόγο για την πολιτική ανωμαλία που είχαν κατά νου περί αντικατάστασης του Πρωθυπουργού από άλλο πρόσωπο και με την στήριξη ακόμη και του ΣΥΡΙΖΑ, όπως αποκάλυψαν τα ΕΠΙΚΑΙΡΑ στο τελευταίο τεύχος. 

Τετάρτη, 8 Μαΐου 2013

Πού είναι ο Τσίπρας κι ο Μιχαλολιάκος? Οέο!!!


Μήπως είδε κάποιος τους μεγάλους υπερασπιστές του λαού από αριστερά και δεξιά Τσίπρα και Μιχαλολιάκο? Διότι τέτοιες ημέρες δεν εμφανίσθηκαν πουθενά. Ούτε Μεγάλη Παρασκευή σε κάποιον Επιτάφιο, ούτε τη νύχτα του Μ.Σαββάτου στην Ανάσταση. Αγωνίζονται για τα δικαιώματα του ελληνικού λαού κρυμμένοι στα λαγούμια τους? Εντάξει, τους έχουμε καταλάβει ότι ο πρώτος είναι άθεος κι ο δεύτερος αντίχριστος, αλλά μη μας το παίζουν ηθικά στοιχεία....

Τρίτη, 1 Ιανουαρίου 2013

Η σημερινή μας κρίση υπό το πρίσμα της συνεχιζόμενης σύγκρουσης των δύο κόσμων


Καθώς ο λαός μας ευρίσκεται στο χείλος της καταστροφής, πιστεύουμε ότι είναι πλέον επείγουσα και sine qua non συνθήκη επιβίωσης για μάς, να  αναστοχασθούμε την ιστορία μας, να την προσεγγίσομε με κριτικό βλέμμα και εξ αυτού να καταλάβομε ακριβώς που ευρισκόμαστε και πάνω από όλα ποίοι είμαστε εμείς, αλλά και ποιοι είναι οι άλλοι με τους οποίους σχετιζόμαστε και από τους οποίους δυστυχώς εξαρτάται πλέον η ζωή μας. Βασική προϋπόθεση στην προσέγγισή μας αυτή θα πρέπει να είναι ο προσδιορισμός του διπόλου Ρωμανίας -  Φραγκίας.
Είμαστε σίγουρος ότι εάν ερωτηθούν εκατό νεοέλληνες για το τι είναι η Ρωμανία η συντριπτική τους πλειοψηφία είτε θα δηλώσει πλήρη άγνοια, είτε θα αναφερθεί λανθασμένα στο σύγχρονο κράτος της Ρουμανίας.  Όλοι έχομε ακούσει και θεωρούμε ότι είμαστε απόγονοι και συνεχιστές του «Βυζαντίου» ή όπως λέμε της «Βυζαντινής Αυτοκρατορίας», όμως λίγοι είναι αυτοί που γνωρίζουν ότι το πραγματικό όνομα του κράτους μας ήταν Ρωμανία και οι πρόγονοί μας αποκαλούνταν Ρωμηοί και ποτέ «Βυζαντινοί». Οι όροι «Βυζάντιο» και «Βυζαντινοί», όταν αναφέρονται στα μετά το 330 μ.Χ. πράγματα της αυτοκρατορίας είναι ψευδεπίγραφοι, παρελκυστικοί, παραπλανητικοί και καθιερώθηκαν δολίως, από τον Γερμανό «ιστορικό» Ιερώνυμο Wolf,  για να εξυπηρετήσουν συγκεκριμένες σκοπιμότητες. «Εφευρέθηκαν» τον 16ο αιώνα και η χρήση τους γενικεύθηκε μόλις τα τελευταία 200 χρόνια. Δεν είναι όμως του παρόντος να ασχοληθούμε με την ονοματολογία.
Η Ρωμανία λοιπόν ήταν ένα ενιαίο κράτος με πρωτεύουσα αρχικά τη Ρώμη και στη συνέχεια τη Νέα Ρώμη/Κωνσταντινούπολη. Μετά το διάταγμα του Καρακάλα, αλλά κυρίως μετά το Μέγα Κωνσταντίνο και τη ζύμωση του λαού με το Χριστιανισμό διαμορφώθηκε μια νέα αυτοσυνειδησία, που είθισται να αποκαλούμε  «Ρωμαίικη συνείδηση».  Μια ρωμαίικη ταυτότητα, που θα ακολουθήσουν οι πρόγονοί μας πιστά και υπερήφανα μέχρι περίπου το 1830. Αυτή η ταυτότητα  υπαγόρευε μιαν υπερεθνική πρόσληψη και αντίληψη των πραγμάτων και μια βαθειά αγάπη στο πρόσωπο του Χριστού και της Εκκλησίας και δια αυτής της αγάπης, αγάπη και προς το πρόσωπο του συνανθρώπου. Με άλλα λόγια στα θεμέλια του κοινού ελληνορωμαϊκού πολιτισμού των λαών της αυτοκρατορίας, ο χριστιανισμός θα διαμορφώσει μια νέα πολιτισμική ταυτότητα, τη ρωμαίικη ταυτότητα. Η Ρωμανία αντιλαμβάνεται πλέον τον εαυτό της ως τη μόνη, ενιαία, αδιαίρετη, οικουμενική, συντεταγμένη χριστιανική πολιτεία επί της γης. Άξονας, ζητούμενο, λόγος ύπαρξης και πρόταγμά της καθίσταται η «σάρκωση του Λόγου», η βίωση της Βασιλείας του Θεού όχι σε μιαν αφηρημένη, ασαφή, ελπιζόμενη, μεταφυσική διάσταση, αλλά εν τοις πράγμασι και στην καθημερινή βιωτή. Ο Ρωμηός, ο πολίτης της αυτοκρατορίας έχει επίγνωση και συναίσθηση του μεγάλου πολιτισμικού φορτίου που κουβαλά στους ώμους του και είναι βαθύτατα πιστός. Πιστεύει στην Ορθοδοξία και θεωρεί ότι αν απομακρυνθεί από αυτήν, το κράτος γρήγορα θα χαθεί, όπως κάθε τι φθαρτό στον υλικό τούτο κόσμο. Είναι αδιανόητο στη σκέψη του ότι μπορεί να υπάρξει αντίθεση συμφερόντων Κράτους και Εκκλησίας. Θεωρεί ότι η πίστη του είναι αυτή που θα τον διατηρήσει ελεύθερο, ακόμα και στην περίπτωση απώλειας της κρατικής υπόστασης. Ο Ρωμηός ελεύθερα και υπερήφανα ζει, χαίρεται και προασπίζεται  αυτόν τον τρόπο ύπαρξης.
 Από την Αγγλία έως τον Ευφράτη και από το Δούναβη έως την Αίγυπτο οι Ρωμηοί αισθάνονται και είναι αδέλφια.  Υπερβαίνουν αβίαστα κάθε εθνική, φυλετική ή γλωσσική διαφορά. Ιδιαίτερα η γλώσσα δεν απετέλεσε ποτέ κανένα πρόβλημα. Απ’ άκρου εις άκρον της αυτοκρατορίας η ελληνική γλώσσα  κυριαρχεί. Ας θυμηθούμε απλώς ότι και η προς Ρωμαίους επιστολή του Παύλου είναι γραμμένη στα Ελληνικά, όπως ελληνόφωνοι είναι και οι 13 από τους 16 πρώτους Πάπες της Ρώμης.  Όμως και η Λατινική εχρησιμοποιείτο αρκετά ειδικά σε ορισμένες επαρχίες χωρίς αυτό να διαφοροποιεί την ταυτότητα των Ρωμηών.  Ας αναλογισθούμε ότι ακόμα και σήμερα υπάρχουν στην πατρίδα μας δεκάδες χιλιάδες Βλάχοι που μιλούν μια λατινική διάλεκτο, χωρίς αυτό να τροποποιεί ή αλλοιώνει την αυτοσυνειδησία και το φρόνημά τους. Ή ακόμα πόσοι και πόσοι ήρωες της επανάστασης του 1821 δε μιλούσαν αρβανίτικα, αλλά είχαν ακέραιη Ρωμαίικη αυτοσυνειδησία. Εξάλλου πάμπολλοι Ρωμηοί, ειδικά οι μορφωμένοι, καθ’ όλη τη διάρκεια της αυτοκρατορίας ήταν δίγλωσσοι μιλώντας και ελληνικά και λατινικά.
Παρά τις αμέτρητες προσωπικές αστοχίες, παρά τα αναμφισβήτητα σφάλματα, τις εντάσεις και τις αποτυχίες, παρά τις αιρέσεις και τις θεολογικές έριδες που κορυφώθηκαν με τον μακροχρόνιο αδελφοκτόνο εμφύλιο για το θέμα των εικόνων, όλοι οι Ρωμηοί από τον τελευταίο πολίτη μέχρι τον αυτοκράτορα αγωνίσθηκαν και υπερασπίσθηκαν μια καινοφανή προσωπική και κοινωνική συγκρότηση και διαμόρφωσαν ένα πολιτισμικό υπόδειγμα που το πρότειναν και στους άλλους λαούς. Και οι άλλοι λαοί αβίαστα και με βάση τη δική τους παράδοση προσέλαβαν ή όχι το μοντέλο αυτό. Αξίζει δε να σημειωθεί ότι, παρότι η Ρωμανία ήταν για πολλούς αιώνες η απόλυτη υπερδύναμη σε όλους τους τομείς, ποτέ δεν θέλησε στην υπερχιλιετή της ζωή να εξέλθει των συνόρων και να κατακτήσει νέα εδάφη. Μονάχα μια φορά ο στρατός βγήκε εκτός συνόρων υπό τον αυτοκράτορα Ηράκλειο και αυτό έγινε για την ανάκτηση του Τιμίου Σταυρού από τους Πέρσες (που τον είχαν προηγουμένως αποσπάσει από τα Ιεροσόλυμα) και γρήγορα ο στρατός επανήλθε στα ίδια. Πάντοτε όμως η Ρωμηοί υπερασπίσθηκαν μέχρις εσχάτων τα πάτρια εδάφη και τον πολιτισμό τους ή προσπάθησαν να απελευθερώσουν εδάφη και Ρωμηούς κατακτημένους από άλλους λαούς, όπως έγινε και εδώ στην περίπτωση της Κρήτης.
Αναρίθμητοι εχθροί επιτέθηκαν στην αυτοκρατορία. Από τους σημαντικότερους ήταν τα γερμανικά φύλλα. Φράγκοι, Λογγοβάρδοι, Γότθοι, Βαυαροί, Ερούλοι, Βάνδαλοι, Σάξωνες και τόσοι άλλοι. Λαοί εντελώς πρωτόγονοι, παντελώς αμόρφωτοι, με παγανιστικά ήθη και έθιμα, χωρίς αστική ζωή, χωρίς ιστορία, χωρίς τέχνες, χωρίς επιστήμες, χωρίς εμπορικές συναλλαγές, χωρίς νομισματική κυκλοφορία, χωρίς τίποτα. Μόνο εγωισμός και βαρβαρότητα. Ακόμα και σήμερα η έννοια του βανδάλου είναι ταυτισμένη με την ωμή βία και θηριωδία. Το πολιτισμικό χάσμα ανάμεσα στη Ρωμανία και τους λαούς αυτούς ήταν αβυσσαλέο. Αναφέρεται ότι ακόμα και το 10ο αιώνα όταν η ανηψιά του Τσιμισκή πριγκίπισσα Θεοφανώ παντρεύεται τον Όθωνα Β΄ και πηγαίνει στη Γερμανία, οι Γερμανοί σκανδαλίσθηκαν αφόρητα επειδή έκανε μπάνιο και φορούσε μεταξωτά ρούχα, ενώ λίγο αργότερα η ξαδέλφη της Μαρία η Αργυρή έκανε τους Βενετούς να φρίξουν επειδή χρησιμοποιούσε πιρούνι.  Το 1125 και ενώ οι δυτικοί θεολόγοι αναρωτιόντουσαν ακόμα αν η γυναίκα έχει ψυχή ή όχι (το θέμα το έλυσαν τελικά τον 16ο αιώνα) στο νοσοκομείο της Μονής του Παντοκράτορα στην Κωνσταντινούπολη υπηρετούσαν μαζί με τους άνδρες ιατρούς, μία γυναίκα ιατρός, τέσσερεις γυναίκες βοηθοί ιατροί, και δύο γυναίκες αναπληρωματικοί βοηθοί. Για να μην αναφερθούμε στις πολλές φορές, που η ίδια η διακυβέρνηση ολόκληρης της αυτοκρατορίας ήταν στα χέρια γυναικών. Παρότι οι περισσότεροι από αυτούς τους λαούς ήρθαν σε επαφή με το Χριστιανισμό η επίδραση που τελικά δέχτηκαν ήταν καθαρά επιφανειακή, ενώ οι πιο πολλοί από αυτούς  αποδέχθηκαν και προσχώρησαν σε κάποια αίρεση (Αρειανισμός).
Από τα ισχυρότερα Γερμανικά φύλλα ήταν και οι Φράγκοι, που προέρχονταν από τη Βαλτική. Αφού απωθήθηκαν πολλές φορές από τους Ρωμαίους τους επιτράπηκε τελικά το 358 μ.Χ. να εγκατασταθούν στην περιοχή της Τοξανδρίας (Βέλγιο). Παρότι ο βασιλιάς τους Χλωδοβίκος (481-511 μ.Χ.) και μια ελίτ περί αυτόν βαπτίσθηκαν χριστιανοί, η επίδραση του Χριστιανισμού σ΄ αυτούς ήταν κατά το μάλλον ή ήττον επιφανειακή.  Ο παγανισμός και οι λαϊκές δοξασίες διατηρήθηκαν εξαιρετικά ισχυρές στον εντελώς αμόρφωτο αυτό λαό. Προϊόντος του χρόνου και με συνεχείς λεηλασίες και επιδρομές οι Φράγκοι κατακτούν τη Γαλατία. Θάνατος, οδύνη, καταστροφή και πένθος επικρατούν παντού. Ο Ρωμαίικος πολιτισμός εξαφανίζεται πλήρως από τη Γαλατία, η ελληνική παιδεία, οι αρχαίοι συγγραφείς, οι εκκλησιαστικοί πατέρες και τα έργα τους δεν υπάρχουν πλέον. Ελάχιστοι είναι αυτοί που γνωρίζουν να γράφουν και να διαβάζουν. Οι τεχνικές γνώσεις των Ρωμαίων (κατασκευή δρόμων, γεφυρών κλ.) χάνονται. Συσσωρευμένες γνώσεις 1500 ετών εξαφανίζονται. Το νομισματικό, οικονομικό σύστημα και οι εμπορικές συναλλαγές καταρρέουν. Χρήματα δεν κυκλοφορούν και οι συναλλαγές γίνονται σε είδος. Τα αστικά κέντρα παρακμάζουν. Οι επικοινωνίες είναι περιορισμένες. Κάθε περιοχή κλείνεται στο εαυτό της και αυτοσυντηρείται με την τοπική παραγωγή.
Τον 8ο αιώνα οι Φράγκοι αισθάνονται πλέον αρκετά δυνατοί για να διεκδικήσουν για αυτούς την αρχηγία της «Χριστιανικής Οικουμένης». Η αντίληψη όμως του απλού λαού ότι στην κορυφή της Οικουμένης βρίσκεται μόνο ο Ρωμαίος αυτοκράτορας είναι τόσο ισχυρή,  ώστε θα οδηγήσει τον πιο φιλόδοξο και ικανό Φράγκο βασιλιά, τον Καρλομάγνο σε ανοικτή σύγκρουση με τη Ρωμανία και σε σειρά πρωτοφανών ενεργειών εναντίον της Ρωμηοσύνης με επιπτώσεις που φθάνουν μέχρι σήμερα. Θα πρέπει δε να σημειώσομε ότι τις πολιτικές επιδιώξεις τους οι Φράγκοι τις επένδυαν με θρησκευτικό μανδύα για να μπορέσουν να διαφοροποιηθούν από την Κωνσταντινούπολη και να δικαιολογήσουν κάπως τις πράξεις τους. Στη σύνοδο του Λατερανού το 769, όπου εκτός των 39 Ρωμηών Επισκόπων συμμετέχουν και 12 Φράγκοι Επίσκοποι αποφασίζεται μεταξύ των άλλων και η άνευ όρων υποστήριξη της προσκύνησης  των εικόνων. Είναι η εποχή που στην Κωνσταντινούπολη επικρατεί η εικονομαχική άποψη και άρα οι Φράγκοι θα πρέπει να διαφοροποιηθούν. Λίγα χρόνια όμως αργότερα στη Νίκαια το 787 υπό την εικονόφιλη αυτοκράτειρα  Ειρήνη γίνεται η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος (στην οποία συμμετέχει και αντιπροσωπεία του Πάπα Ρώμης), η οποία και αποφασίζει πανηγυρικά την αναστήλωση των εικόνων. Οι Φράγκοι αντί να χαρούν όπως κάνομε ακόμα και εμείς σήμερα μετά από τόσα χρόνια, διαφοροποιούνται και πάλι τασσόμενοι εναντίον των εικόνων. Ο Καρλομάγνος συγκαλεί μεγάλη Φραγκική σύνοδο στην Φρανκφούρτη το 794, όπου αποδοκιμάζεται ή προσκύνηση των εικόνων, απορρίπτεται ο τίτλος «Οικουμενική» για τη Σύνοδο της Νίκαιας και εισάγεται αυθαίρετα το περίφημο filioque στο Σύμβολο της Πίστεως. Αντιθέτως με τα νομιζόμενα, το Πατριαρχείο Ρώμης αρνείται μετ’ επιτάσεως τα της Συνόδου της Φρανκφούρτης και μάλιστα ο Πάπας Λέων ο Γ΄ (796-816 μ.Χ.) θα γράψει το ορθό σύμβολο της Πίστεως (χωρίς το filioque) σε δύο ασημένιες πλάκες (Λατινικά και Ελληνικά) και θα τις αναρτήσει μέσα στο ναό του Αγίου Πέτρου για να τις βλέπουν όλοι. Όλοι οι Πάπες Ρώμης έκτοτε θα συνεχίσουν να αρνιούνται το filioque, έως ότου δύο αιώνες αργότερα το 1009 οι Φράγκοι με τη βία ενθρονίζουν Φράγκο Πάπα και τα πράγματα πλέον θα αλλάξουν ριζικά.
Για να ελαχιστοποιήσουν τα εμπόδια στην ιμπεριαλιστική τους πολιτική και να αποκόψουν τους Ρωμηούς της Ιταλίας από την πρωτεύουσά τους Κωνσταντινούπολη και από τους λοιπούς ελεύθερους ομοεθνείς τους Ρωμηούς εισάγουν σταδιακά τη χρήση του ονόματος «Graeci» διαφοροποιώντας έτσι τους Ελληνόφωνους Ρωμηούς από τους λατινόφωνους Ρωμηούς. Ένα όνομα ξεχασμένο παντελώς από την αρχαιότητα και για πολλούς αιώνες, επαναχρησιμοποιείται για να εξυπηρετήσει ιμπεριαλιστικές σκοπιμότητες.  Και όχι μόνο θα μάς αλλάξει το όνομα, αλλά θα φροντίσουν αυτός και οι επίγονοί του έκτοτε συστηματικά να ταυτίσουν την έννοια του Ρωμηού με κάθε αρνητικό χαρακτηρισμό και ιδιότητα.
Το αποκορύφωμα της θρασύτητας του Καρλομάγνου ήταν η μεθοδευμένη στέψη του τα Χριστούγεννα του 800 μ.Χ. μέσα στο ναό του Αγίου Πέτρου από τον Πάπα σε «Αυτοκράτορα Ρωμαίων», ενώ αργότερα θα ιδρυθεί  και η «Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία» που με διάφορους τίτλους θα συνεχίσει την πορεία της  μέχρι το 1806,  που θα διαλυθεί από το Ναπολέοντα.
Η Δύση (η Φραγκία ή Φραγκιά όπως είναι αποτυπωμένη στη Ρωμαίικη συνείδηση) μετά τον Καρλομάγνο θα συνεχίσει αυτόνομη και τυφλή το ατέλειωτο ταξίδι της βαρβαρότητάς της στο χρόνο. Θα ακολουθήσουν η κατάληψη της Ιταλικής χερσονήσου και ο πλήρης αφανισμός της Ρωμηοσύνης της, το φεουδαρχικό σύστημα, ο Καισαροπαπισμός του «αλάθητου» Πάπα, η εξαθλίωση της Εκκλησίας που καθίσταται όργανο τυραννίας, οι Ιερές Εξετάσεις, οι διωγμοί των αντιφρονούντων, τα συγχωροχάρτια, ο πλήρης σκοταδισμός του Μεσαίωνα, οι Σταυροφορίες με τις βαναυσότητες του 1204 και της Λατινοκρατίας που ακολούθησε, η εξαφάνιση των λαών της Αμερικής, η αποικιοκρατία, η καταπίεση και εξαθλίωση τόσων υποταγμένων λαών σε όλο τον κόσμο, το δουλεμπόριο, οι παγκόσμιοι πόλεμοι, ο ρατσισμός, το Ολοκαύτωμα, η ζούγκλα του αχαλίνωτου καπιταλισμού των ημερών μας, η καταστροφή του περιβάλλοντος, η πλήρης και χωρίς αναστολές εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο. Τα πάντα θυσιάζονται στο όνομα του δικού τους συμφέροντος, του συμφέροντος του βάρβαρου Δυτικού ανθρώπου. Μια Δυτική κοινωνία χωρίς μεταφυσική, χωρίς Χριστό, μόνο με ίδιον συμφέρον, ανάγκη για δύναμη,  «ζωτικούς χώρους» και ικανοποίηση των παθών.
Ας μη γελιόμαστε, ας μην έχομε αυταπάτες και ψευδαισθήσεις. Πίσω από τα ωραία κουστουμάκια και τα ταγεράκια τους, πίσω από τα χαμόγελα και τα φληναφήματά τους, κρύβεται η ίδια Φράγκικη ταυτότητα και η διαχρονική απαίτησή τους από εμάς «είτε να φραγκέψομε, είτε να χαθούμε». Ποτέ δεν αποδέχθηκαν τον πολιτισμό μας, και πάντα η ύπαρξή μας τους ενοχλούσε. Ας μη έχομε καμιά αμφιβολία και ας είμαστε προετοιμασμένοι, μόλις τα συμφέροντά τους τούς το επιτρέψουν  δεν θα διστάσουν να μάς αφανίσουν με όποιο πρόσφορο γι’ αυτούς τρόπο.

Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2012

Εύγε στον Βουλευτή Δράμας Δημ. Κυριαζίδη για το αυτονόητο που εξέφρασε στην εθνική αντιπροσωπεία. Ότι δηλαδή είναι απαράδεκτο να χρησιμοποιείται το εθνικό μας σύμβολο σαν ρόπαλο  κατά του οιουδήποτε. Διότι σε τι διαφέρουν οι χρυσαυγίτες από χουλιγκάνους που σπάνε τα πάντα για την ομάδα τους. πού είναι η αγάπη τους, όπως ισχυρίζονται για την πατρίδα? Με το να κακομεταχειρίζονται τη σημαία μας προσφέρουν χείριστη υπηρεσία στην Ελλάδα.

Δευτέρα, 28 Μαΐου 2012

Πιστεύω εις 1€


Πιστεύω εις ένα €υρώ,
Mεταλλικόν, λαοπηδήχτορα, ποιητήν δου-νου-τού και γης,
δανειστών τε πάντων και φραγγάτων.
Και εις έναν κύριον πρόεδρο της Ε.Κ.Τ. τον υιό του Δολλαρίου τον μονογενή,
τον εκ του
EFSF δανεισθέντα προ πάντων των εντόκων.
Δάνειο εκ δανείου, ευρώ αληθινόν εξ ευρού αληθινού, τοκισθέντα, ου χαρισθέντα,
ομοούσιον τω ΔΝΤ, διʼ ου τα πάντα οφείλετο.
Τον διʼ ημάς τους μαλάκες και δια την ημετέραν σωτηρίαν
κατελθόντα εκ των Βρυξελλών και σαρκωθέντα εξ ηλιθίου Πρωθυπουργού της Μαργαρίτας και του Ανδρέα και πρωθυπουργεύσαντα.
Παραιτηθέντα τε υπέρ ημών επί Καρόλου Παπούλια και παθόντα και ξεφτιλισθέντα.
και ταξιδέψαντα εις Κώστα Ρίκα κατά τας γραφάς.
και ανελθόντα εις την σοσιαληστική διεθνή και καθεζόμενον εκ δεξιών του Αμερικανού.
και πάλιν ερχόμενον μετά λόξης κρίναι ζώντας και νεκρούς,
ου της μαλακίας ουκ έσται τέλος.
και εις τον Παπαδήμον τον Άγιον,
τον Κύριον, τον φοροποιόν,
τον εκ της Μέρκελ εκπορευόμενον,
τον συν ΠΑΣΟΚ και ΛΑΟΣ συγκυβερνώμενον και συνδοξαζόμενον,
τον λαλήσαν δια των εργολάβων και εκδοτών.
Εις μίαν, αγίαν, καθολικήν και Αποστολικήν Γερμανίαν.
Ομολογώ εν μνημόνιον και εις άφεσιν χρεών.
Προσδοκώ κούρεμα ιδιωτών.
Και οφειλή εις τους μέλλοντας αιώνας.
Αμήν.

Τρίτη, 22 Μαΐου 2012

Τα πέντε ψέμματα του Αλέξη....


Τον βαρόνο Μινχάουζεν θυμίζει όλο και περισσότερο ο Αλέξης Τσίπρας που δεν διστάζει να φλομώσει με ψέμματα τον ελληνικό λαό με τη μανία που τον έχει πιάσει να κυβερνήσει. Ο πρόεδρος Αλέξης τάζει λαγούς με πετραχήλια... όμως με την αλαζονεία που τον διακρίνει το μόνο που θα καταφέρει είναι να βάλει τη χώρα σε μεγαλύτερο κίνδυνο.
Μια ματιά στα όσα τάζει το προεκλογικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ φθάνει για να διαπιστώσει κανείς το δούλεμα που ρίχνει ο πρόεδρός στον κόσμο που ψάχνει κάπου για να στηριχθεί.
1.Υπόσχεται 100.000 προσλήψεις στο δημόσιο, στη συνέχεια τις έκανε 60.000 και τώρα λέει ότι θα γίνουν όσες χρειασθούν. Και φυσικά δεν θα γίνουν απολύσεις χωρίς να λέει πως θα πληρώνονται αυτοί οι άνθρωποι και κυρίως γιατί να γίνουν προσλήψεις σε ένα ήδη διογκωμένο δημόσιο.
2.Θα δώσει βασικό μισθό 1.300€ σε όλους του εργαζόμενους τόσο του δημοσίου όσου και του ιδιωτικού τομέα, χωρίς ωστόσο να λέει πως θα γίνει κάτι τέτοιο όταν οι επιχειρήσεις η μια μετά την άλλη κλείνουν λόγω της ύφεσης.
3.Θα κρατικοποιήσει και πάλι όσες δημόσιες επιχειρήσεις έχουν αποκρατικοποιηθεί. Αυτό σημαίνει δηλαδή ότι θα πάρει πίσω τον ΟΤΕ από τους Γερμανούς και το λιμάνι του Πειραιά από τους Κινέζους. Αυτό που δεν λέει είναι με τι λεφτά θα τα κάνει αυτά και τι θα γίνει με τον κόσμο που δουλεύει ήδη εκεί.
4. Θα εθνικοποιήσει τις τράπεζες οι οποίες θα αδυνατούν να εξυπηρετήσουν τις υποχρεώσεις και τους καταθέτες - καταθέτριές της και χρειάζονται κρατική στήριξη άσχετα βέβαια αν δεν υπάρχουν χρήματα για τέτοια κίνηση.
5. Θα καταργήσει λέει τις βάσεις της Σούδας και του Ακτίου (μήπως θυμίζει «οι βάσεις φεύγουν» μένοντας) αν και δεν έχει αποφασίσει ακόμη αν μας θέλει ακόμη εντός η εκτός ΝΑΤΟ, εντός η εκτός ευρώ, εντός η εκτός της Ευρώπης γενικότερα.
Υπάρχουν όμως και κάποιες δεσμεύσεις που δυστυχώς θα τις πραγματοποιήσει άμα εκλεγεί.
Την νομιμοποίηση όλων των λαθρομεταναστών που έχουν έλθει στη χώρα μας, την πιστοποίηση ελληνικής ιθαγένειας σε όλους καθώς και το δικαίωμα να μπορούν να φέρουν και τις …οικογένειές τους εδώ. Μπάτε σκύλοι αλέστε δηλαδή…
Και κάτι που δεν λέει πλέον ανοικτά. Πως θέλει να επιστρέψει η χώρα στη δραχμή και την οικονομική εξαθλίωση…

Τετάρτη, 16 Μαΐου 2012

Αντώνης και Ντόρα μαζί και πάλι?


Συζητήσεις, με στόχο την κοινή κάθοδό τους στις εκλογές του Ιουνίου, διεξάγονται, σύμφωνα με πληροφορίες του ΑΜΠΕ, μεταξύ του προέδρου της ΝΔ Αντώνη Σαμαρά και της προέδρου της ΔηΣΥ Ντόρας Μπακογιάννη. Οι σχετικές διαβουλεύσεις ευρίσκονται σε προχωρημένο στάδιο, ενώ, σύμφωνα με κάποιες πηγές, πραγματοποιήθηκε και συνάντηση του προέδρου της ΝΔ με την πρόεδρο της ΔΗΣΥ.
Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, στο τραπέζι των συζητήσεων έχουν τεθεί και όροι της ενδεχόμενης συμφωνίας, η οποία, ωστόσο, δεν πρέπει να θεωρείται οριστικά «κλεισμένη». Γι’ αυτό και επισήμως και οι δύο πλευρές δεν επιβεβαιώνουν τις υπάρχουσες πληροφορίες.
Η πρόταση που φέρεται να δέχθηκε η Ντόρα Μπακογιάννη από τον Αντώνη Σαμαρά είναι να τεθεί επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας, αλλά η ίδια φέρεται να σκέφτεται σοβαρά το ενδεχόμενο να μην είναι καθόλου υποψήφια.
Οι εξελίξεις τα επόμενα εικοσιτετράωρα αναμένονται ραγδαίες, καθώς με ενδιαφέρον αναμένονται οι συνεδριάσεις των κομματικών οργάνων ΝΔ και ΔΗΣΥ.
Προφανώς, στη Συγγρού φοβούνται ότι τώρα που ο Κυριάκος εξασφάλισε την εκλογή του οι μητσοτακικοί της Β' Αθηνών θα στραφούν προς ΔΗΣΥ, ώστε να εισέλθει και η αδελφή στη Βουλή.
Λησμονούν, όμως, ότι η σειρά στη λίστα είναι απόφαση του προέδρου του κάθε κόμματος...  Σήμερα, η ΝΔ έχει εκλέξει στη Β' Αθηνών 12 έδρες....
Αν, λοιπόν,  τοποθετήσουν τους φιλελεύθερους Μητσοτάκη, Χατζηδάκη, Σπηλιωτόπουλο από την ένατη και δέκατη θέση, ποιός θα τολμήσει να στραφεί προς ΔΗΣΥ γνωρίζοντας ότι αν η ΝΔ δεν λάβει στην ίδια περιφέρεια τουλάχιστον τον ίδιο αριθμό ψήφων οι εκλεκτοί τους θα μείνουν εκτός Βουλής...!

Δευτέρα, 14 Μαΐου 2012

Σάββατο, 24 Μαρτίου 2012

Πέμπτη, 22 Μαρτίου 2012

Παπαμιχαήλ και Μαντούβαλος


ο Καρατζαφέρης ανακοίνωσε την υποψηφιότητα των Παπαμιχαήλ και Μαντούβαλου. 
Έχουμε μιά απορία: Αν εκλεγούν στο επόμενο κοινοβούλιο, με την προϋπόθεση της εισόδου και του ΛΑΟΣ, αμφότεροι οι παραπάνω θα έχουν δικαίωμα ορκομωσίας; Διότι αμφιβάλλουμε για το ποινικό τους μητρώο, μετά το μπλέξιμο με παράνομη οπλοφορία και χρήση ουσιών του υιού και εμπλοκής στο παραδικαστικό του νομικού. Υπάρχει τελεσιδικία με τις υποθέσεις τους?

Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2012

Τι δεν μπορώ να ψηφίσω όταν γίνουν εθνικές εκλογές

Καθόμουν κι αναλογιζόμουν τα εσχάτως γενόμενα… PSI και κούρεμα, ψηφοφορία στη Βουλή, ταραχές επεισόδια και εμπρησμούς στο πολύπαθο κέντρο των Αθηνών, παρουσίαση όλων αυτών από τα ΜΜΕ… και προβληματίσθηκα ότι αφού οι εκλογές είναι εγγύς, τι θα ήταν ωφελιμότερο να ψηφίσω?
Δεν μπορώ να ψηφίσω ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Διότι αυτοί οι άνθρωποι έχουν συνηθίσει να υπερασπίζονται περισσότερο τα δικαιώματα του κακόμοιρου μετανάστη «Πακιστανού» παρά τα δικά μου, αν και γείτονας και συντοπίτης αυτού του μετανάστη. Βιώνω τα ίδια προβλήματα μ’ εκείνον, έχω τις ίδιες αγωνίες μαζί του.
Δεν μπορώ να ψηφίσω ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ για τον ίδιο ακριβώς λόγο με τον προηγούμενο. Επειδή νοιώθω τον πόνο του μετανάστη γείτονά μου και ως ανήκων κι ο ίδιος σε έθνος διασποράς δεν θέλω ναϊδώ τον αθώο «Πακιστανό» να υποφέρει εξαιτίας μου.
 Δεν μπορώ να ψηφίσω ΛΑΟΣ διότι είμαι χριστιανός ορθόδοξος και δεν αποδέχομαι τον εμπαιγμό της πίστεως της Εκκλησίας μου από εκείνους που στην οργάνωσή τους θυμίζουν περισσότερο προτεσταντικού χαρακτήρα πιετιστική σέκτα.
Δεν μπορώ να ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ διότι δεν είμαι ΠΑΣΟΚ. Γιατί ο σημερινός Συνασπισμός θυμίζει περισσότερο το ΠΑΣΟΚ του ’80 του Αν.Παπανδρέου και την αμοραλιστική πολιτική του «όλα επιτρέπονται».
Το συνονθύλευμα του Αλ.Τσίπρα αποτελεί την επιτομή και την αναβίωση του παλιού παπανρεϊκού ΠΑΣΟΚ, αυτού που ονομάζεται και «βαθύ». Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το κόμμα που προωθεί με κάθε τρόπο τον κομματικό συνδικαλισμό, ώστε να τον χρησιμοποιεί σαν κομματικό του στρατό. Διότι ο γνήσιος συνδικαλισμός υπηρετεί ανάγκες της κοινωνίας κι όχι του κόμματος, τα συμφέροντα του οποίου οι προεστοί θέλουν να υπηρετήσουν.
Για τον ίδιο λόγο δεν μπορώ να ψηφίσω ΔΗΜ.ΑΡ, η οποία μοιάζει περισσότερο σαν αναβίωση του «εκσυγχρονιστικού» ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του ’90 παρά σαν νέο κόμμα.
Μια πρόχειρη, άλλωστε, αναφορά των ενταγμένων στελεχών της αποδεικνύει του λόγου το αληθές: η άνευ βασικού τίτλου σπουδών Δραγώνα, η αναθεωρητική ιστορικός Ρεπούση, ο περιπλανώμενος και μηδέποτε καθήμενος σε κόμμα Μπίστης, ο εξ απορρήτων του πρώην πρωθυπουργού Σημίτη Πανταγιάς, ο ΠΑΝ ΠΑΝ του κατασκευαστικού εκδοτικού συγκροτήματος κοκ.
Φυσικά δεν μπορώ να ψηφίσω το γνήσιο ΠΑΣΟΚ ούτε με την πλήρως αποτυχημένη (μικρο)παπανδρεϊκή μορφή (το «μικρό» με την έννοια της τρίτης γενεάς), ούτε την βενιζελική μορφή του ούτε την λοβέρδεια, ούτε την παπουτσωμένη ούτε την διαμαντοπούλεια. Διότι όλες αυτές οι εκφάνσεις προσδοκούν στα δύο ιστορικά μορφώματα του ΠΑΣΟΚ των δεκαετιών ‘80 και ’90 με Α.Παπανδρέου και Κ.Σημίτη.
Δεν μπορώ να ψηφίσω ΟΙΚΟΛΟΓΟΥΣ ΠΡΑΣΙΝΟΥΣ διότι με την ανερμάτιστη πολιτική τους απέδειξαν ότι το ενδιαφέρον τους δεν εστιάζεται στο περιβάλλον και τη σωτηρία του από τη μόλυνση, αλλά στο πως θα κατοχυρώσουν τα δίκαια των Σκοπίων ή πως θα τιμήσουν τον Κεμάλ στη γενέτειρά του Θεσσαλονίκη.
Φυσικά και δεν μπορώ να ψηφίσω την επίσημη μορφή της οικογενειοκρατίας μέσα από οποιαδήποτε εμφάνιση ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ.
Διότι ως μια ταπεινή Χωματερούλα δώσαμε αγώνα η οικογενειοκρατία να σταματήσει μέχρι τον ανεψιό και τον εγγονό, ευτυχώντας να μη γνωρίσουμε και συνέχεια με θυγατέρα. Κι επειδή η επανάσταση που άρχισε την 29/11/2009 πρέπει να ολοκληρωθεί, γι’ αυτό κατέληξα ότι οφείλουμε να ενισχύσουμε τον Αντώνη Σαμαρά να εκλεγεί πρωθυπουργός της χώρας ώστε να εφαρμόσει τα οράματά του. Διότι η περιβόητη από τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ και blogs κυβίστηση του Σαμαρά δεν είναι παρά ένας ευφυής ελιγμός τακτικής από έναν καλά διαβασμένο ηγέτη. Γιατί ο Αν. Σαμαράς γνωρίζοντας ιστορία και πάντως πολύ καλύτερα από τον ανεκδιήγητο κανούχο Γ.Παπανδρέου, γνωρίζει ότι διαδεχόμενος ο Τσαλδάρης τον Βενιζέλο στην πρωθυπουργία το 1930, ήταν εκείνος στα χέρια του οποίου έσκασε η βόμβα της χρεοκοπίας. Καθίστατο, έτσι, από θριαμβευτής των εκλογών σε απόβλητο του πολιτικού συστήματος.
Γι’ αυτό, λοιπόν, ο Σαμαράς προέβη σ’ έναν ελιγμό τακτικής ώστε να απομακρυνθεί το σενάριο της χρεοκοπίας, που θα οδηγούσε την Ελλάδα εκτός του πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τη χώρα στα χνάρια της Συρίας και της Υεμένης.
Ο Αν.Σαμαράς απέδειξε ότι διαθέτει τη στόφα Ηγέτη που δεν καθοδηγείται από δημοσκοπήσεις ούτε από φωνασκούντες δημοσιογράφους προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση. Αλλά είναι εκείνος που τραβά εμπρός και ωθεί την κοινωνία προς τα δικά του οράματα για τον Λαό και το Έθνος.

Επανασύσταση σχέσεων κοινωνίας


H Ελλάδα σήμερα είναι νεκρή, δίχως αντανακλαστικά ετερότητας, διότι είναι μόνο κράτος με θεσμικά καταργημένη την κοινότητα. O Έλληνας δεν έχει πια καμιά απολύτως αίσθηση του «ανήκειν», του «μετέχειν», αίσθηση κοινωνίας Πιθηκίζοντας πρότυπα άσχετα με τις ανάγκες του, έφτιαξε κράτος συγκεντρωτικό, με μεγαλουπόλεις ακοινώνητου βίου, εκπίπτοντας σε τριτοκοσμική καθυστέρηση, υπανάπτυξη και φαυλότητα. Πρόσφατα, με δύο διαδοχικά εν ψυχρώ εγκλήματα, τον «Καποδίστρια» και τον «Kαλλικράτη», εξαλείφθηκε και θεσμικά – επίσημα η μικρού μεγέθους κοινότητα, χάρη στην οποία επέζησε ιστορικά ο Ελληνισμός τρεις χιλιάδες χρόνια.
Το τελευταίο ίχνος κοινότητας, λαϊκού σώματος με σχέσεις πίστης - εμπιστοσύνης και με άξονα συνοχής το «ιερό», είναι ακόμα στην Ελλάδα η ενορία. Αλλοτριωμένη, παραμορφωμένη, με χαμένο κατά κανόνα τον εκκλησιαστικό χαρακτήρα της και μεταποιημένη σε τέμενος, κάτι σαν υποκατάστημα του IKA «διά την ικανοποίησην των θρησκευτικών αναγκών του λαού» όμως σώζεται ακόμα ως λαϊκή σύναξη και δυνάμει σώμα. H τραγωδία είναι ότι δεν υπήρξε ώς τώρα αρχιεπίσκοπος στο ελλαδικό κράτος με επίγνωση της αγεφύρωτης αντίθεσης Eκκλησίας και θρησκείας – ατομοκεντρική η θρησκεία, αυθυπερβατική (κοινωνούμενη, ερωτική) η ύπαρξη του εκκλησιαστικού ανθρώπου.
Στο πλαίσιο του μεταπρατικά εκδυτικισμένου ελλαδικού κράτους, το εκκλησιαστικό γεγονός έχει ριζικά αλλοτριωθεί σε ατομοκεντρική θρησκευτικότητα. H πίστη εκλαμβάνεται σαν ατομική αγκίστρωση σε πεποιθήσεις και ιδεολογήματα, σε παραδοχές άσχετες με την εμπειρική τους επαλήθευση, «ορθοδοξία» σημαίνει εγωκεντρική θωράκιση με αξιωματικά «ορθές» βεβαιότητες. Έτσι το κήρυγμα εκφυλίζεται σε ιδεολογική προπαγάνδα ή σε ηθικιστικό ωφελιμισμό, παπαρδέλες ψυχολογικού ευσεβισμού και βασανιστικού νομικισμού.
Αυτή την ώρα που ο Ελληνισμός καταρρέει σαν οργανωμένη συλλογικότητα, μόνο ένας εκκλησιαστικός μπροστάρης, ένας αρχιεπίσκοπος, θα μπορούσε ίσως και να ανατρέψει τους όρους της κατάρρευσης. Αν μιλούσε εκείνη την «άλλη» γλώσσα, την ακαταμάχητη, που είναι η σιωπή της αποκαλυπτικής πράξης. Πράξη εκκλησιαστική δεν είναι τα συσσίτια σε συνεργασία με τα σούπερ μάρκετ, αυτό είναι σύμπραξη με τη λογική της κατάρρευσης, τη λογική του ατελέσφορου IKA, τον Μολώχ της χρησιμοθηρίας που οδήγησε στην κατάρρευση.
Ακαταμάχητη είναι η γλώσσα της πίστης - εμπιστοσύνης που γεννιέται μόνο από το άθλημα της μετοχής. σε σχέσεις κοινωνίας της ζωής, σε εκκλησιαστική ενορία. Και ένας εκκλησιαστικός μπροστάρης θα μπορούσε σιωπηρά, χωρίς ιδεολογικές ρητορείες, να ξαναχαρίσει στην Ελλάδα ενορίες: Μεθοδικά, με καθημερινή προσωπική παρουσία, να σαρώσει από τις εκκλησιές την αλλοτρίωση, δηλαδή ότι υπηρετεί τον ατομικό εντυπωσιασμό, την ψυχολογική υποβολή, την ακοινώνητη «έξαρση»: τερατώδεις μεγαφωνίες, θρησκευτικές χαλκομανίες που έχουν υποκαταστήσει τις εκκλησιαστιακές Εικόνες, κανταδόρικες τετραφωνίες, νεοπλουτίστικους αφόρητου κιτς πολυέλαιους και μανουάλια, φωτισμούς «νέον», φτηνιάρικο καρεκλομάνι αντί για το σοφό στασίδι.
Μόνο αν υπάρξουν πυρήνες εξόδου από τη λογική της κατάρρευσης, έμπρακτης εξόδου, μπορεί να σαρκωθεί ελπίδα. Όσο μιλάμε τη γλώσσα της ιδεολογίας, των στατιστικών αναλύσεων και της ατέλειωτης ποικιλότητας των απόψεων για ανάκαμψη, τη γλώσσα του ακτιβισμού συσσιτίων και αλτρουιστικών «πρωτοβουλιών», παίζουμε στο γήπεδο της παρακμιακής κατρακύλας. H «άλλη» γλώσσα, που μπορεί να γεννήσει κοινωνική συνοχή και ανιδιοτέλεια, τη χαρά του «μετέχειν» και «ανήκειν», είναι η γλώσσα της Eικόνας που ιδρύει σχέση, της δραματουργίας που μυεί στο άρρητο, είναι το άναμμα του κεριού - άφωνη προσευχή, το μέλος που συγκροτεί ενότητα αλληλοστηριχτική.
Στο πλαίσιο ενός ξεσηκωμού για παλινόρθωση της ενορίας – κοινότητας θα ενταχθεί οπωσδήποτε και μιας άλλης γλώσσας κατήχηση: Oχι πια ηθικιστική ωφελιμολογία και νοησιαρχικά ιδεολογήματα, αλλά μαθήματα σε κάθε ναό εξοικείωσης με την ιλιγγιώδη ποίηση της εκκλησιαστικής λατρείας, μαθήματα γλώσσας που να αναχαιτίσουν τη μεθοδευμένη αποκοπή του Έλληνα από τη γλωσσική του συνέχεια, από τις πηγές της πολιτισμικής του αυτοσυνειδησίας.
Ένας αρχιεπίσκοπος εκκλησιαστικός μπροστάρης – όχι «θρησκευτικός ηγέτης», αγιατολάχ ή παπίσκος. Που θα γνοιαστεί επιτέλους τους ορφανεμένους από επίσκοπο πρεσβυτέρους της Εκκλησίας, θα τους αποκαταστήσει σε συνεργάτες, θα πάψει να τους λογαριάζει «ιερείς» της «επικρατούσας θρησκείας» και να αρμέγει βάναυσα τα παπαδικά τους «τυχερά». Ανάκαμψη της ελληνικής κοινωνίας θα προέλθει μόνο με επανασύσταση των προϋποθέσεων ζωτικής κοινωνικής συνοχής, εμπειρικής ψηλάφησης «νοήματος» της ύπαρξης και της συνύπαρξης.

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2012

Ηγετική αγόρευση Σαμαρά στη Βουλή 12/02/2012





Ομιλία του Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας κ. Αντώνη Σαμαρά
στη Βουλή

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

          Η σημερινή ψηφοφορία είναι καθοριστική και δραματική ταυτόχρονα.     
          Αλλά, πριν απ’ όλα, οφείλουμε μιαν απάντηση σε εκείνους που μας έφεραν ως εδώ. Κι όμως, με διάφορες πολιτικές ακροβασίες, προσπαθούν να εμφανιστούν, περίπου και ως… «δικαιωμένοι»!
          Συγκρίνουν τη σημερινή ψηφοφορία με εκείνη του Μαΐου του 2010. Και  - αν είναι δυνατόν - θεωρούν... «πολιτική τους δικαίωση» το χάλι στο οποίο βρίσκεται η χώρα σήμερα και τα αδιέξοδα στα οποία μας έφεραν.
          Δεν θα άξιζε να ασχοληθούμε μαζί τους, αλλά θα βοηθούσαν, αν τουλάχιστον σιωπούσαν. Με το θράσος τους προκαλούν από πάνω και δυσκολεύουν πολύ να αποφασίσει η Βουλή με καθαρό μυαλό.
          Καθαρές κουβέντες, λοιπόν:
          Το 2010 υπήρχε Ελληνική Οικονομία, υπήρχε αγορά - με προβλήματα ασφαλώς - αλλά υπήρχαν. Σήμερα έχουν καταρρεύσει τα πάντα.
          Το 2010 είχαμε επιλογές.
Κι εκείνοι έκαναν όχι απλώς τις χειρότερες, αλλά τις πιο ολέθριες επιλογές!
          Οδήγησαν στο Μνημόνιο, αφού κατήγγειλαν τη χώρα διεθνώς ως διεφθαρμένη, διακήρυξαν ότι μας «έσωσαν», διαψεύστηκαν όλες οι προβλέψεις τους, και τώρα καμαρώνουν... ότι δικαιώθηκαν! Ε λοιπόν, το θράσος δεν έχει όρια...
          Απομόνωσαν τη χώρα στο εξωτερικό με την απίστευτα καταστροφική πρωτοβουλία για δημοψήφισμα.
Και τώρα που η Ελλάδα αγωνίζεται να σπάσει την απομόνωσή της, καμαρώνουν ότι «δικαιώθηκαν» κι από πάνω...
          Προκάλεσαν μιαν πρωτοφανή κρίση, δεν τους βγήκε τίποτε, και τώρα ζητούν περίπου και την... ευγνωμοσύνη μας!
          Τους προειδοποιήσαμε ότι το Μνημόνιο δεν έβγαινε, τους προειδοποιούσαμε ότι ήταν λάθος συνταγή, τώρα ομολογούν οι πάντες ότι ήταν λάθος συνταγή - εντός κι εκτός Ελλάδος - κι αυτοί που μας έφεραν σε αυτή την κατάσταση βγαίνουν και παριστάνουν τους «δικαιωμένους».
          Τους ζητάγαμε να διαπραγματευθούν τα μέτρα που επιβάλλονται, αποδείχθηκε ότι δεν διαπραγματεύονταν τίποτε, υπέγραφαν ότι τους έδιναν, χωρίς καν να τα διαβάσουν, όπως ομολογούν πια και οι δικοί τους υπουργοί,
Κι όμως σήμερα παριστάνουν τους «καμαρώνουν» κι από πάνω!
         
          Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Για τις κολοσσιαίες ευθύνες όσων μας έφεραν ως εδώ δεν είναι η ώρα να μιλήσουμε σήμερα. Οι υπεύθυνοι θα έλθει η ώρα να λογοδοτήσουν.
          Θα περιμέναμε τουλάχιστον, να πουν σήμερα: εντάξει, κάναμε λάθος!
          Το λένε, πράγματι, αρκετοί δικοί τους. Κι αυτό είναι έντιμο τουλάχιστον...
          Αλλά υπάρχουν ακόμα πολλοί που καμαρώνουν για το «κατόρθωμά» τους.
Τους λείπει κάθε αίσθηση πραγματικότητας; Τους περισσεύει το θράσος;
          Τι να πει κανείς. Η επιστήμη σηκώνει τα χέρια...      
          Για να ξαναγυρίσουμε στα σοβαρά, τώρα,      
          η σημερινή ψηφοφορία είναι από τις πιο κρίσιμες στην ιστορία αυτού του Κοινοβουλίου. Κι από τις πιο δύσκολες, συνειδησιακά και πολιτικά, για όλους μας.
         
Θα απαντήσω λοιπόν, σε μια σειρά ερωτήματα, που απασχολούν όλους, εντός κι εκτός αυτής της αίθουσας:
          * Ρωτάνε κάποιοι: έχουμε αλλάξει εμείς στάση απέναντι στο Μνημόνιο;
          -- Απαντώ απερίφραστα: Όχι! Και να θέλαμε δεν θα μπορούσαμε. Το Μνημόνιο αποδείχθηκε αυτό που λέγαμε πάντα: λάθος συνταγή! Τώρα το αποδέχονται οι πάντες εντός Ελλάδος. Και το ομολογούν όλο και περισσότεροι εκτός Ελλάδος.
          Έπεσε έξω σε όλα, επιδείνωσε την ύφεση, εκτόξευσε το χρέος και δεν μείωσε παρά ελάχιστα το έλλειμμα του 2009. Που έτσι κι αλλιώς, μας παρουσιάστηκε ιδιαίτερα «φουσκωμένο» τότε…

          * Ρωτάνε επίσης: Αν δεν έχουμε αλλάξει στάση για το Μνημόνιο, τότε γιατί σήμερα ψηφίζουμε τη νέα δανειακή συμφωνία, ενώ τότε καταψηφίζαμε το Μνημόνιο;
          -- Απαντώ: Είναι δύο διαφορετικά πράγματα.
Γιατί σήμερα έχουν αλλάξει τελείως τα δεδομένα.
Όχι η άποψή μας, όχι η θέση μας, αλλά τα δεδομένα.
          -Τώρα η χώρα βρέθηκε δεμένη χειροπόδαρα.
Τότε ήταν στριμωγμένη, αλλά δεν ήταν δεμένη χειροπόδαρα.
          -Τώρα το χρέος μας έγινε μη βιώσιμο.
Τότε ήταν μεγάλο, αλλά κανείς τότε δεν το χαρακτήριζε «μη βιώσιμο».
Κι ούτε κανείς προέβλεπε ότι θα καταλήξει μη βιώσιμο.
Μόνον εμείς τους προειδοποιούσαμε.
Αλλά όπως αγνόησαν τις προειδοποιήσεις μας σε όλα τα άλλα, τις αγνόησαν και σε αυτό. Κι όπως έπεσαν έξω σε όλα τα άλλα, έπεσαν έξω και σε αυτό.
          -Τώρα αμφισβητείται ευθέως η παραμονή μας στην ευρωζώνη.
Τότε δεν έμπαινε από κανένα τέτοιο θέμα.
          -Τώρα μιλούν ευθέως για χρεοκοπία της χώρας.
Τότε δεν έθετε κανένας τέτοιο θέμα. Μόνον εμείς προειδοποιούσαμε ότι αυτή η πολιτική οδηγεί στη χρεοκοπία, δεν την αποτρέπει. Αλλά ήμασταν μόνοι μας…
          -Τώρα η κρίση χρέους έχει συμπαρασύρει κι άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Και φοβούνται ότι θα υπάρξει ακόμα μεγαλύτερη επέκταση. Στην Ευρώπη και πέρα απ’ αυτήν…
-Τότε κανείς δεν ανησυχούσε ακόμα για κάτι τέτοιο. Οι ανησυχίες για «μετάδοση» της κρίσης άρχισαν πολύ αργότερα.
          -Τότε το ελληνικό πρόβλημα αντιμετωπιζόταν ως «ελληνική ιδιομορφία» που αποτελούσε απλή «ενόχληση» για την Ευρώπη.
Σήμερα δεν φοβούνται μόνο την επέκταση της δημοσιονομικής κρίσης, φοβούνται και την επέκταση της κοινωνικής αναταραχής από την Ελλάδα στην υπόλοιπη Ευρώπη.
Δεν άλλαξαν οι θέσεις μας. Άλλαξαν οι συνθήκες. Άλλαξαν δραματικά! Και στην Ελλάδα και διεθνώς…

          * Κι έρχεται λοιπόν το επόμενο ερώτημα: Τι ακριβώς άλλαξε τόσο δραματικά;
          Απαντώ: Τον Οκτώβριο του 2009, λόγω της διεθνούς ύφεσης που είχε μεσολαβήσει, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ παρέλαβε ένα πρόβλημα ελλείμματος,  κοινό για όλες τις ευρωπαϊκές χώρες. 
Και το μετέτρεψαν σε κάτι πολύ πιο σοβαρό: σε κρίση δανεισμού που ήταν τότε μοναδική στην Ευρώπη.
          Τώρα περάσαμε στην τρίτη φάση του δράματος: η κρίση δανεισμού της Ελλάδας, οδήγησε σε αντίστοιχα προβλήματα και σε άλλες χώρες. Τα μέτρα λιτότητας που επιβλήθηκαν παντού ήδη οδηγούν σε ύφεση παντού.
Κι αυτό κινδυνεύει τώρα να μετατραπεί σε διαλυτική κρίση για την ίδια την Ευρώπη!
          Το πρόβλημα ελλείμματος μιας μικρής χώρας, έγινε πρόβλημα δανεισμού της ίδιας χώρας, έγινε πρόβλημα ελλείμματος και δανεισμού άλλων χωρών, κυοφορεί κοινωνικές εκρήξεις παντού και απειλεί τη διάσπαση όλης της Ευρώπης!
          Σας φαίνονται υπερβολικά όλα αυτά;
          Δεν τα λέω εγώ, υπάρχουν πλέον σε όλο το σοβαρό διεθνή τύπο.
Σας φόβοι, σαν διάχυτη βαθιά ανησυχία...
Κι είναι πια εύλογοι οι φόβοι. Κι είναι δικαιολογημένη η ανησυχία...

* Ρωτάει λοιπόν, όλος ο κόσμος: Πώς έγιναν όλα τόσο περίπλοκα;
          -- Απαντώ: Ακριβώς αυτό: Τα πράγματα έγιναν πολύ περίπλοκα πια. Γιατί ως πρόσφατα, είχαμε μια χώρα – την Ελλάδα - που είχε πρόβλημα και που της επέβαλαν λάθος πολιτική. Και η πολιτική αυτή οδήγησε σε διάχυση της κρίσης σε άλλες χώρες. Πολλαπλασιάστηκαν οι χώρες που έχουν πρόβλημα. Και άλλαξε η στάση των ισχυρών χωρών.
Και τώρα τα προβλήματα των ανίσχυρων, εντείνουν τους φόβους των ισχυρών, που έτσι πολλαπλασιάζουν τα προβλήματα των αδύνατων, που με τη σειρά τους επιτείνουν ακόμα περισσότερο τους φόβους των ισχυρών...
Κι όλος αυτός ο φαύλος κύκλος έχει στο επίκεντρό του την Ελλάδα.
Πρέπει να βγούμε από το κάδρο της Ευρωπαϊκής κρίσης. Πρέπει να θωρακιστούμε πριν πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Αυτό είναι το απολύτως επείγον τώρα...
Δεν είναι μόνο οι δικές μας εξελίξεις που επηρεάζουν όλους τους άλλους. Είναι και οι δικές τους ανησυχίες, ο φόβος τους – και ο πανικός τους, ίσως – που μπορεί να επηρεάσει και μας. Ήδη επηρεάζει τις τύχες μας.
          Πρέπει να βγούμε από το επίκεντρο της κρίσης, να θωρακιστούμε από τις επιπτώσεις της, να σπάσουμε αυτό το φαύλο κύκλο στον οποίο βυθιζόμαστε.  

* Ρωτάνε πολλοί ακόμα: Τι ακριβώς ψηφίζουμε σήμερα;
          Απαντώ: Δεν ψηφίζουμε μια πολιτική με την οποία ως χθες διαφωνούσαμε. Αυτό που ψηφίζουμε σήμερα, περιέχει ασφαλώς και τη λάθος συνταγή – αυτό απλώς προσπαθούμε για την ώρα να το μετριάσουμε – αλλά περιέχει και κάτι άλλο που δεν περιείχε το πρώτο Μνημόνιο: το κούρεμα του ελληνικού χρέους!
Πόσο «κούρεμα»; 100 δις είπε χθες ο Πρωθυπουργός. Κατά 85 δισεκατομμύρια τουλάχιστον!
          Και τη μείωση των μελλοντικών ελλειμμάτων κατά 4-5 δισεκατομμύρια τουλάχιστον, κάθε χρόνο.
          Και τη διάσωση του τραπεζικού συστήματος. Όχι των «τραπεζιτών», όπως λέγεται από κάποιους. Αλλά των καταθέσεων και της ρευστότητας. Χωρίς τα οποία δεν υπάρχει ούτε οικονομία ούτε ευημερία, ούτε καμιά προοπτική για κανένα…
          Πολλοί, που πριν λίγο καιρό έσπευδαν να φωτογραφηθούν με τους τραπεζίτες, παριστάνουν σήμερα τους... «Ροβεσπιέρους» κατά των Τραπεζιτών.
          Δεν μπαίνω σε αυτή την ανόητη συζήτηση.
Δεν παρακολουθώ αυτόν τον λαϊκισμό της απελπισίας.
          Εμένα με ενδιαφέρει να διασωθούν οι καταθέσεις του κόσμου και η ρευστότητα της πραγματικής οικονομίας.
          Το Μάϊο του 2010 δεν διακυβεύονταν τίποτε απ’ αυτά. Και εν πάση περιπτώσει, τότε υπήρχαν άλλες επιλογές. Μη ξεχνάτε ότι η Ελλάδα έβγαινε στις αγορές και δανειζόταν άνετα ως τον Φεβρουάριο του 2010.
          Μετά μας είπαν ότι θα βγούμε στις αγορές το 2011. 
          Τώρα ξέρουμε ότι δεν μπορούμε ούτε να το σκεφτόμαστε πριν το 2020!
          Έχουμε κλείσει δυόμιση χρόνια, όπου κάθε τρείς μήνες βγαίνουμε στη γύρα για να πάρουμε τη δόση μας.
          Τότε άνοιξαν το τραγικό κεφάλαιο που οδήγησε στο σημερινό αδιέξοδο.
Τώρα το κλείνουμε το κεφάλαιο αυτό!
          Τότε αποφάσισαν να μας «σώσουν» με το μαρτύριο της σταγόνας.
Τώρα θα πάρουμε το νέο δάνειο, για να διασφαλίσουμε τη βιωσιμότητα του χρέους μας και στο εξής εμείς θα πρέπει να βγούμε από την κρίση, κυρίως με τις δικές μας δυνάμεις.
          Αυτό ακριβώς κάνουμε με την ψήφο μας σήμερα:
          Προσπαθούμε να βγει η Ελλάδα από το κάδρο μιας κρίσης που έχει πάρει πλέον διεθνείς διαστάσεις.
          --Να απαλλαγούμε σύντομα από το μαρτύριο της σταγόνας, να αποφύγουμε άμεσα την ανεξέλεγκτη χρεοκοπία και να διεκδικήσουμε μετά, αυτό που έχουμε περισσότερη ανάγκη για να σταθούμε στα πόδια μας Να βάλουμε τέλος στην παραλυτική ύφεση, να αρχίσει η Ανάκαμψη!
          --Να θωρακιστούμε άμεσα με τη μείωση και τους χρέους και με τη μείωση των επιτοκίων που πληρώνουμε στο υπόλοιπο χρέος.
          --Να κερδίσουμε χρόνο, αφού η αποπληρωμή του νέου χρέους μετατίθεται για 20-30 χρόνια.
          -- Να κερδίσουμε χρόνο για να διαπραγματευθούμε Ανάκαμψη και Ανάπτυξη. Αυτά θα μας βγάλουν από την κρίση. Και μόνον αυτά.
          Σκεφτείτε κάτι ακόμα: όλοι δεν προβλέπουν ότι κάποια στιγμή η Ευρώπη θα υποχρεωθεί να εκδώσει ευρωομόλογα; Από τα οποία μπορεί να σωθεί και η Ελλάδα, με την Ανάπτυξη που θα υποκινήσει; Θα είμαστε εμείς χρεοκοπημένοι και «στην απ’ έξω» όταν έρθει αυτή η ευκαιρία;
          -- Και, τέλος, με την ψήφο μας σήμερα ανοίγουμε το δρόμο για άμεσες εκλογές! Που θα λειτουργήσουν λυτρωτικά για την κοινωνία και σταθεροποιητικά για τη δημοκρατία. Άμεσα εκλογές!
          Γιατί η χώρα έτσι δεν μπορεί να κυβερνηθεί για πολύ, και αν δεν κάνουμε κάτι να κερδίσουμε χρόνο και να σταθεροποιήσουμε την κατάσταση, έστω και προσωρινά, δεν μπορούν να γίνουν εκλογές ομαλά.
          Σήμερα, λοιπόν, αυτό κάνουμε: βγαίνουμε από το κάδρο της Ευρωπαϊκής κρίσης που κορυφώνεται, θωρακιζόμαστε άμεσα από τα χειρότερα, κερδίζουμε χρόνο για να διαπραγματευθούμε αναπτυξιακές πρωτοβουλίες και ανοίγουμε το δρόμο για άμεσες εκλογές, ώστε να εκτονωθούν οι πιέσεις και μέσα στη χώρα.
          Ήδη ζήτησα να προσδιοριστεί η ημερομηνία διάλυσης της Βουλής από τώρα. Μετά το PSΙ, να διαλυθεί αμέσως η Βουλή. Και να προσδιοριστεί από τώρα η ημερομηνία εκλογών τρείς εβδομάδες αργότερα, στις αρχές Απριλίου.
Προειδοποιώ όσους κωλυσιεργούν να πάψουν να το κάνουν.
          Δεν θέλουμε, τέτοιες ώρες, μικροκομματικές αντιπαραθέσεις. Ας μη πηγαίνει κανένας γυρεύοντας... Σήμερα υπάρχει δυσαρμονία Βουλής και λαού! Το ξέρουν και οι πέτρες!
          Το ζητούμενο είναι να ξεμπλοκάρουν οι εξελίξεις το ταχύτερο και να ανοίξει ο δρόμος για τον ομαλότητα. Κι αυτό θα κάνουμε.

          Να το πω κι αλλιώς, ακόμα πιο σταράτα:
          Επί δυόμιση χρόνια προειδοποιώ ότι είναι λάθος η συνταγή. Κι ότι μας φέρνει στη χρεοκοπία, μας πάει στο γκρεμό.
          Επί δυόμιση χρόνια η χώρα κατηφόρισε προς το γκρεμό.
          Τώρα έφτασε στο χείλος του γκρεμού.
          Τι περιμένατε εγώ να πω; Εδώ που τα φέρατε, πέστε στο γκρεμό να τελειώνουμε;
          Μα δεν θα πέσουν μόνο αυτοί που μας έφεραν ως εδώ...
          Θα πέσει όλη η χώρα!
          Άρα τι πρέπει να κάνω;
Να κρατήσω τη χώρα να μην πέσει!
          Να κάνω λίγα βήματα μακριά από το άκρη του γκρεμού, να κερδίσω χρόνο, να αντιστρέψω την πορεία.
          Με τη σημερινή μας απόφαση κάνουμε λίγα βήματα μακριά από την άκρη και κερδίζουμε χρόνο.
          Μετά τις εκλογές όλοι μαζί, αφού έχουμε πει την αλήθεια στον ελληνικό λαό – την αλήθεια, όχι «λεφτά υπάρχουν, πάρε κόσμε» - κι αφού ο λαός έχει αποφασίσει κι έχει δώσει ισχυρή εντολή, θα αλλάξουμε την πορεία.
          Αν αποφύγουμε τώρα τα χειρότερα, η χώρα μπορεί.
          Αν θωρακιστούμε απέναντι στις διεθνείς επιπτώσεις που έρχονται, θα τα καταφέρουμε.
          Αν προλάβουμε να αξιοποιήσουμε το μεγάλο πλούτο του υπεδάφους μας και του υποθαλάσσιου χώρου μας, της ΑΟΖ, σίγουρα θα τα καταφέρουμε.
          Σήμερα, με την απόφασή μας κερδίζουμε χρόνο και περιθώρια, για να αλλάξουμε την πορεία της χώρας.
          Αλλά πρώτα πρέπει να αποφύγουμε το άλμα στο κενό, από το χείλος του γκρεμού που μας οδήγησαν. Τόσο απλά!

          Και μια που σε λίγη ώρα ψηφίζουμε, μια ακόμα παρατήρηση προς τη δική μου πτέρυγα, προς τους βουλευτές μας.
Ο καθένας σας γνωρίζει την προσωπική εκτίμηση που του τρέφω. Εκτίμηση, αλλά και αγάπη!
          Όμως η Ελλάδα έχει πάρει όλα τα λάθος μονοπάτια. Και τώρα είμαστε στο τελευταίο.
Δεν έβαλα χθες θέμα κομματικής πειθαρχίας για να χωρίσουν οι δρόμοι μας.
Δεν το θέλω!
Αλλά αυτό που λέω, για κάποιους που θα επιμείνουν, να ξέρετε, το εννοώ!
Θα χωρίσουν οι δρόμοι μας!
Γιατί η  Ελλάδα, δεν θέλω να χάσει για πάντα το δικό της δρόμο.
Άλλωστε, από τον λαό εκλέχθηκα, αυτόν οφείλω να προστατέψω, πριν και πάνω απ’ όλα. Σε αυτόν δίνω λογαριασμό και αυτός αποτελεί το υπέρτατο, για μένα, κριτήριο…
Γνωρίζετε ότι δεν συνηθίζω να κινδυνολογώ και δεν θα το κάνω.
          Αλλά ο ελληνικός λαός οφείλει να γνωρίζει τι πάμε να αποτρέψουμε σήμερα.
          Δεν θα μιλήσω για «σενάρια δραχμής». Δεν θα μιλήσω για την τεράστια φτώχεια που θα έλθει, αν κάνουμε το άλμα στο γκρεμό.
          Ο Ελληνικός λαός ήδη ζει τη φτώχεια, ήδη δεν βλέπει μπροστά του προοπτικές, και βρίσκεται σε δικαιολογημένο σοκ.
          Ο φόβος πολλές φορές οδηγεί σε απόγνωση.
Και η απόγνωση, δεν είναι καλός σύμβουλος.
          Πρέπει να σας πω, όμως, ότι αν κάνουμε το άλμα στο κενό, τότε πάμε σε ανεξέλεγκτη χρεοκοπία άμεσα.
          Και η ανεξέλεγκτη χρεοκοπία θα οδηγήσει στη λεηλασία της χώρας – του λαού του τόπου.
          Επιμένω στη λεηλασία. Γιατί όταν φτωχαίνεις απότομα, αλλά διατηρείς τον πλούτο σου, μπορείς σχετικά εύκολα να ανακάμψεις. Όταν χάνεις τον πλούτο σου, τότε είναι πολύ πιο δύσκολο να ανακάμψεις.
          Και «πλούτος» δεν είναι μόνο η περιουσία του καθενός.
          Πλούτος είναι και οι νέοι άνθρωποι που ήδη φεύγουν και που αν προκύψει ανεξέλεγκτη χρεοκοπία, θα την εγκαταλείψουν μαζικά.
          Πλούτος είναι και η δημοκρατία μας, που ήδη κλονίζεται κι αν προκύψει ανεξέλεγκτη χρεοκοπία, θα κινδυνεύσει πολύ σοβαρά.
          Πλούτος είναι και η Ελευθερία μας και η Ανεξαρτησία μας που ήδη υπονομεύονται, αλλά αν προκύψει ανεξέλεγκτη χρεοκοπία, θα κινδυνεύσουν να καταλυθούν οριστικά.
          Πλούτος είναι η ταυτότητα της κοινωνίας, αυτό που μας ορίζει ως έθνος, ως χώρα, ως λαό, που αν προκύψει ανεξέλεγκτη χρεοκοπία, θα κινδυνεύσουν θανάσιμα.
          Αυτός ο πλούτος θα κινδυνεύσει άμεσα αν υπάρξει ανεξέλεγκτη χρεοκοπία.
          Και ναι, σε μια τέτοια περίπτωση, θα ζήσουμε πράγματι σκηνές τρόμου, με άδεια ράφια, κλειδωμένα μαγαζιά, ελλείψεις σε στοιχειώδη – φάρμακα και καύσιμα – δελτίο στα τρόφιμα...
          Γι’ αυτό θέλω να αποφύγουμε το άλμα στο γκρεμό, σήμερα.
          Να κερδίσουμε χρόνο, να αποκαταστήσουμε την ομαλότητα και να πάμε σε εκλογές αύριο.
          Γι’ αυτό σας καλώ να ψηφίσουμε σήμερα τη νέα δανειακή συμφωνία.
          Για να έχουμε τη δυνατότητα αύριο να διαπραγματευθούμε και να αλλάξουμε την πολιτική που μας επιβάλλει.
          Αλλά για να μπορέσουμε να την αλλάξουμε, πρέπει να υπάρχουμε, ως χώρα, ως κοινωνία, ως δημοκρατία.
          Δεν σας ζητώ να υπερψηφίσετε τη «λάθος συνταγή».
          Πρώτος εγώ την αποδοκίμασα κι επιμένω...
          Σας ζητώ, όμως, να απομακρυνθούμε όλοι μαζί από το χείλος του γκρεμού!
          Και να παλέψουμε μαζί, στη συνέχεια, για να απομακρυνθούμε τελείως από τον γκρεμό, και να βρούμε το δρόμο της ομαλότητας και της Ανάπτυξης.
          Είμαι βέβαιος, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ότι θα κάνετε το καθήκον σας!