Δευτέρα, 19 Ιανουαρίου 2015

όλα τα λαμόγια του ΠΑΣΟΚ σύριζα στην Κουμουνδούρου...

Το πάλαι ποτέ ακμάζον ΠΑΣΟΚ πνέει τα λοίσθια. Τρία κόμματα ερίζουν επί των ερειπίων του! Αφ’ ενός το ΣΥΡΙΖΑ στην πολιτική του «όλα επιτρέπονται» του αείμνηστου ηγέτη του και των αφειδώλευτων παροχών. Από την άλλη ένας εθνικιστικός και κομματικός παροξυσμός που συνδυάζει το παπανδρεϊκό «η Ελλάδα στους Έλληνες» με ναζιστικό χαιρετισμό. Κι από τον απομένοντα θνήσκοντα οργανισμό του ΠΑΣΟΚ να παλεύουν για το ποιός θα κρατήσει το μεγαλύτερο μέρος, ή το βενιζελικό τμήμα ή το παπανδρεϊκό κίνημα σαν brand name των Παπανδρέου η κουβελική παραφυάδα. Γιατί, όπως αποκάλυψε ο βουλευτής Μπούκουρας και η Χρυσή Αυγή έπινε νερό από τα ίδια νάματα μαζί με το ΣΥΡΙΖΑ. Η μόνη διαφορά μεταξύ τους ότι έπιναν νερό από την άλλη πλευρά του πασοκικού ποταμού.
Με μια διαφορά ότι όλη μούργα του παλαιού ΠΑΣΟΚ έχει μετακομίσει σύριζα στην Κουμουνδούρου. Από τον Φωτόπουλο της ΔΕΗ μέχρι τον Μπαλασόπουλο της τοπικής αυτοδιοίκησης.
Μέσα σ’ όλο αυτό το αρρωστημένο περιβάλλον καλείται ο Αντώνης Σαμαράς να βγάλει τη χώρα στο ξέφωτο. Το δίλημμα των βουλευτικών εκλογών ξεκάθαρο. Η πατρίδα θα γυρίσει πίσω στο παρελθόν που μας ώθησε στη σημερινή κρίση ή θα κάνει το άλμα προς το μέλλον αποδεικνύοντας ότι τι Γένος μας έχει ακόμη τις αντοχές του παρελθόντος.

Πέμπτη, 15 Ιανουαρίου 2015

nous sommes tous Charlie? (είμαστε όλοι Charlie?)

Με το δεδομένο ότι η ανθρώπινη ζωή είναι κάτι το ιερό και συνεπώς ο φόνος πάντοτε κατακριτέος, αναρωτιόμαστε σήμερα τι κοινό έχει η σημερινή Γαλλία με την Γαλλία της εποχής του Βολταίρου, όταν εκείνος έγραψε ότι «διαφωνώ με όσα λες, αλλά θα δώσω και τη ζωή μου για να τα λές».
Έχει, όμως η σάτιρα το δικαίωμα να διακωμωδεί τα ιερά και όσια ολόκληρων κοινωνικών ομάδων? Και βέβαια, ο φανατικός που δολοφονεί δεν γνωρίζει από δημοκρατία… Ο καλλιτέχνης που σατιρίζει ιερά πρόσωπα γνωρίζει τι θα πεί το δημοκρατικό δικαίωμα του ανήκειν σε κάποια κοινότητα?
Διότι αυτό που ένας χριστιανός λόγω κουλτούρας δεν διανοήθηκε να πραγματοποιήσει έχοντας πίσω του ένα background πολιτισμού, ο μουσουλμάνος, ο οποίος ζει εξακόσια είκοσι δύο χρόνια πίσω λόγω Εγείρας.

Πόσο δημοκρατικό δικαίωμα είναι η προσβολή προφητών κι αυτού ακόμη του ίδιου του Θεού?

Σάββατο, 28 Σεπτεμβρίου 2013

Μαθηματικές εξισώσεις στην πολιτική

Δε γνωρίζω αν επιτρέπονται συγκρίσεις μεταξύ εξισώσεων στα μαθηματικά και την πολιτική, αλλά χάριν παιδιάς ας το επιχειρίσουμε…
Η Χρυσή Αυγή χαρακτηρίσθηκε από την Ελληνική Δικαιοσύνη ως εγκληματική οργάνωση, λόγω τις συμμετοχής των μελών της σε βίαιες εγκληματικές ενέργειες.
Οι ομοιότητες της Χρυσής Αυγής και της πάλαι ποτέ 17ης Νοέμβρη εμφανέστατες…

Ο Νικόλας Μιχαλολιάκος θυμίζει τον Αλέξανδρο Γιωτόπουλο, σαν «πατερούληδες» των οργανώσεων τους. Ο Χρήστος Παππάς, υπαρχηγός της ΧΑ προσομοιάζει με Κουφοντίνα. Ο Παναγιώταρος, λόγω όγκου είναι ο μεγάλος αδελφός Ξηρός. Ο Μπαρμπαρρούσης με τον Σάββα Ξηρό, λόγω του «εκρηκτικού» του χαρακτήρα. Αμφότερες οι οργανώσεις δεν δίσταζαν ακόμη και στη διάπραξη φόνου. Η μόνη διαφορά ότι η 17Ν αρεσκόταν σε βομβιστικές ενέργειες, ενώ η ΧΑ ορμούσε σε δύστυχους μετανάστες για τους οποίους ουδείς θα ενδιαφερόταν για την απώλειά τους. Διότι αυτοί οι δυστυχείς δεν ήταν ούτε στρατιωτικοί ακόλουθοι αλλοτρίων πρεσβειών ούτε προβεβλημένα μέλη της ελλαδικής μας κοινωνίας.
Είδαμε, ήδη, τον Ρουπακιά εν είδει Ξηρού, να μεταφέρεται στον ανακριτή με αλεξίσφαιρο…
Αμφότερες εξέπεμπαν μια ιδεολογία του μίσους, την οποία, παρά την ειδεχθή όψη τους, πολλοί εζήλωσαν. Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου χαρακτήρισε ένα μέρος τουλάχιστον της ΧΑ ως «σοβαρής»
Το ΣΥΡΙΖΑ στη βρεφική του ηλικία (του 4%) ουδέποτε αποδοκίμασε επισήμως την 17Ν.
Τελικά, ο Χρύσανθος δικαιώνεται και τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ που βγήκαν να κατηγορήσουν τον Πρωθυπουργό λόγω του συμβούλου του έχασαν τη λαλιά τους. Και φυσικά που να τολμήσουν να κάνουν λόγο για την πολιτική ανωμαλία που είχαν κατά νου περί αντικατάστασης του Πρωθυπουργού από άλλο πρόσωπο και με την στήριξη ακόμη και του ΣΥΡΙΖΑ, όπως αποκάλυψαν τα ΕΠΙΚΑΙΡΑ στο τελευταίο τεύχος. 

Τετάρτη, 8 Μαΐου 2013

Πού είναι ο Τσίπρας κι ο Μιχαλολιάκος? Οέο!!!


Μήπως είδε κάποιος τους μεγάλους υπερασπιστές του λαού από αριστερά και δεξιά Τσίπρα και Μιχαλολιάκο? Διότι τέτοιες ημέρες δεν εμφανίσθηκαν πουθενά. Ούτε Μεγάλη Παρασκευή σε κάποιον Επιτάφιο, ούτε τη νύχτα του Μ.Σαββάτου στην Ανάσταση. Αγωνίζονται για τα δικαιώματα του ελληνικού λαού κρυμμένοι στα λαγούμια τους? Εντάξει, τους έχουμε καταλάβει ότι ο πρώτος είναι άθεος κι ο δεύτερος αντίχριστος, αλλά μη μας το παίζουν ηθικά στοιχεία....

Τρίτη, 1 Ιανουαρίου 2013

Η σημερινή μας κρίση υπό το πρίσμα της συνεχιζόμενης σύγκρουσης των δύο κόσμων


Καθώς ο λαός μας ευρίσκεται στο χείλος της καταστροφής, πιστεύουμε ότι είναι πλέον επείγουσα και sine qua non συνθήκη επιβίωσης για μάς, να  αναστοχασθούμε την ιστορία μας, να την προσεγγίσομε με κριτικό βλέμμα και εξ αυτού να καταλάβομε ακριβώς που ευρισκόμαστε και πάνω από όλα ποίοι είμαστε εμείς, αλλά και ποιοι είναι οι άλλοι με τους οποίους σχετιζόμαστε και από τους οποίους δυστυχώς εξαρτάται πλέον η ζωή μας. Βασική προϋπόθεση στην προσέγγισή μας αυτή θα πρέπει να είναι ο προσδιορισμός του διπόλου Ρωμανίας -  Φραγκίας.
Είμαστε σίγουρος ότι εάν ερωτηθούν εκατό νεοέλληνες για το τι είναι η Ρωμανία η συντριπτική τους πλειοψηφία είτε θα δηλώσει πλήρη άγνοια, είτε θα αναφερθεί λανθασμένα στο σύγχρονο κράτος της Ρουμανίας.  Όλοι έχομε ακούσει και θεωρούμε ότι είμαστε απόγονοι και συνεχιστές του «Βυζαντίου» ή όπως λέμε της «Βυζαντινής Αυτοκρατορίας», όμως λίγοι είναι αυτοί που γνωρίζουν ότι το πραγματικό όνομα του κράτους μας ήταν Ρωμανία και οι πρόγονοί μας αποκαλούνταν Ρωμηοί και ποτέ «Βυζαντινοί». Οι όροι «Βυζάντιο» και «Βυζαντινοί», όταν αναφέρονται στα μετά το 330 μ.Χ. πράγματα της αυτοκρατορίας είναι ψευδεπίγραφοι, παρελκυστικοί, παραπλανητικοί και καθιερώθηκαν δολίως, από τον Γερμανό «ιστορικό» Ιερώνυμο Wolf,  για να εξυπηρετήσουν συγκεκριμένες σκοπιμότητες. «Εφευρέθηκαν» τον 16ο αιώνα και η χρήση τους γενικεύθηκε μόλις τα τελευταία 200 χρόνια. Δεν είναι όμως του παρόντος να ασχοληθούμε με την ονοματολογία.
Η Ρωμανία λοιπόν ήταν ένα ενιαίο κράτος με πρωτεύουσα αρχικά τη Ρώμη και στη συνέχεια τη Νέα Ρώμη/Κωνσταντινούπολη. Μετά το διάταγμα του Καρακάλα, αλλά κυρίως μετά το Μέγα Κωνσταντίνο και τη ζύμωση του λαού με το Χριστιανισμό διαμορφώθηκε μια νέα αυτοσυνειδησία, που είθισται να αποκαλούμε  «Ρωμαίικη συνείδηση».  Μια ρωμαίικη ταυτότητα, που θα ακολουθήσουν οι πρόγονοί μας πιστά και υπερήφανα μέχρι περίπου το 1830. Αυτή η ταυτότητα  υπαγόρευε μιαν υπερεθνική πρόσληψη και αντίληψη των πραγμάτων και μια βαθειά αγάπη στο πρόσωπο του Χριστού και της Εκκλησίας και δια αυτής της αγάπης, αγάπη και προς το πρόσωπο του συνανθρώπου. Με άλλα λόγια στα θεμέλια του κοινού ελληνορωμαϊκού πολιτισμού των λαών της αυτοκρατορίας, ο χριστιανισμός θα διαμορφώσει μια νέα πολιτισμική ταυτότητα, τη ρωμαίικη ταυτότητα. Η Ρωμανία αντιλαμβάνεται πλέον τον εαυτό της ως τη μόνη, ενιαία, αδιαίρετη, οικουμενική, συντεταγμένη χριστιανική πολιτεία επί της γης. Άξονας, ζητούμενο, λόγος ύπαρξης και πρόταγμά της καθίσταται η «σάρκωση του Λόγου», η βίωση της Βασιλείας του Θεού όχι σε μιαν αφηρημένη, ασαφή, ελπιζόμενη, μεταφυσική διάσταση, αλλά εν τοις πράγμασι και στην καθημερινή βιωτή. Ο Ρωμηός, ο πολίτης της αυτοκρατορίας έχει επίγνωση και συναίσθηση του μεγάλου πολιτισμικού φορτίου που κουβαλά στους ώμους του και είναι βαθύτατα πιστός. Πιστεύει στην Ορθοδοξία και θεωρεί ότι αν απομακρυνθεί από αυτήν, το κράτος γρήγορα θα χαθεί, όπως κάθε τι φθαρτό στον υλικό τούτο κόσμο. Είναι αδιανόητο στη σκέψη του ότι μπορεί να υπάρξει αντίθεση συμφερόντων Κράτους και Εκκλησίας. Θεωρεί ότι η πίστη του είναι αυτή που θα τον διατηρήσει ελεύθερο, ακόμα και στην περίπτωση απώλειας της κρατικής υπόστασης. Ο Ρωμηός ελεύθερα και υπερήφανα ζει, χαίρεται και προασπίζεται  αυτόν τον τρόπο ύπαρξης.
 Από την Αγγλία έως τον Ευφράτη και από το Δούναβη έως την Αίγυπτο οι Ρωμηοί αισθάνονται και είναι αδέλφια.  Υπερβαίνουν αβίαστα κάθε εθνική, φυλετική ή γλωσσική διαφορά. Ιδιαίτερα η γλώσσα δεν απετέλεσε ποτέ κανένα πρόβλημα. Απ’ άκρου εις άκρον της αυτοκρατορίας η ελληνική γλώσσα  κυριαρχεί. Ας θυμηθούμε απλώς ότι και η προς Ρωμαίους επιστολή του Παύλου είναι γραμμένη στα Ελληνικά, όπως ελληνόφωνοι είναι και οι 13 από τους 16 πρώτους Πάπες της Ρώμης.  Όμως και η Λατινική εχρησιμοποιείτο αρκετά ειδικά σε ορισμένες επαρχίες χωρίς αυτό να διαφοροποιεί την ταυτότητα των Ρωμηών.  Ας αναλογισθούμε ότι ακόμα και σήμερα υπάρχουν στην πατρίδα μας δεκάδες χιλιάδες Βλάχοι που μιλούν μια λατινική διάλεκτο, χωρίς αυτό να τροποποιεί ή αλλοιώνει την αυτοσυνειδησία και το φρόνημά τους. Ή ακόμα πόσοι και πόσοι ήρωες της επανάστασης του 1821 δε μιλούσαν αρβανίτικα, αλλά είχαν ακέραιη Ρωμαίικη αυτοσυνειδησία. Εξάλλου πάμπολλοι Ρωμηοί, ειδικά οι μορφωμένοι, καθ’ όλη τη διάρκεια της αυτοκρατορίας ήταν δίγλωσσοι μιλώντας και ελληνικά και λατινικά.
Παρά τις αμέτρητες προσωπικές αστοχίες, παρά τα αναμφισβήτητα σφάλματα, τις εντάσεις και τις αποτυχίες, παρά τις αιρέσεις και τις θεολογικές έριδες που κορυφώθηκαν με τον μακροχρόνιο αδελφοκτόνο εμφύλιο για το θέμα των εικόνων, όλοι οι Ρωμηοί από τον τελευταίο πολίτη μέχρι τον αυτοκράτορα αγωνίσθηκαν και υπερασπίσθηκαν μια καινοφανή προσωπική και κοινωνική συγκρότηση και διαμόρφωσαν ένα πολιτισμικό υπόδειγμα που το πρότειναν και στους άλλους λαούς. Και οι άλλοι λαοί αβίαστα και με βάση τη δική τους παράδοση προσέλαβαν ή όχι το μοντέλο αυτό. Αξίζει δε να σημειωθεί ότι, παρότι η Ρωμανία ήταν για πολλούς αιώνες η απόλυτη υπερδύναμη σε όλους τους τομείς, ποτέ δεν θέλησε στην υπερχιλιετή της ζωή να εξέλθει των συνόρων και να κατακτήσει νέα εδάφη. Μονάχα μια φορά ο στρατός βγήκε εκτός συνόρων υπό τον αυτοκράτορα Ηράκλειο και αυτό έγινε για την ανάκτηση του Τιμίου Σταυρού από τους Πέρσες (που τον είχαν προηγουμένως αποσπάσει από τα Ιεροσόλυμα) και γρήγορα ο στρατός επανήλθε στα ίδια. Πάντοτε όμως η Ρωμηοί υπερασπίσθηκαν μέχρις εσχάτων τα πάτρια εδάφη και τον πολιτισμό τους ή προσπάθησαν να απελευθερώσουν εδάφη και Ρωμηούς κατακτημένους από άλλους λαούς, όπως έγινε και εδώ στην περίπτωση της Κρήτης.
Αναρίθμητοι εχθροί επιτέθηκαν στην αυτοκρατορία. Από τους σημαντικότερους ήταν τα γερμανικά φύλλα. Φράγκοι, Λογγοβάρδοι, Γότθοι, Βαυαροί, Ερούλοι, Βάνδαλοι, Σάξωνες και τόσοι άλλοι. Λαοί εντελώς πρωτόγονοι, παντελώς αμόρφωτοι, με παγανιστικά ήθη και έθιμα, χωρίς αστική ζωή, χωρίς ιστορία, χωρίς τέχνες, χωρίς επιστήμες, χωρίς εμπορικές συναλλαγές, χωρίς νομισματική κυκλοφορία, χωρίς τίποτα. Μόνο εγωισμός και βαρβαρότητα. Ακόμα και σήμερα η έννοια του βανδάλου είναι ταυτισμένη με την ωμή βία και θηριωδία. Το πολιτισμικό χάσμα ανάμεσα στη Ρωμανία και τους λαούς αυτούς ήταν αβυσσαλέο. Αναφέρεται ότι ακόμα και το 10ο αιώνα όταν η ανηψιά του Τσιμισκή πριγκίπισσα Θεοφανώ παντρεύεται τον Όθωνα Β΄ και πηγαίνει στη Γερμανία, οι Γερμανοί σκανδαλίσθηκαν αφόρητα επειδή έκανε μπάνιο και φορούσε μεταξωτά ρούχα, ενώ λίγο αργότερα η ξαδέλφη της Μαρία η Αργυρή έκανε τους Βενετούς να φρίξουν επειδή χρησιμοποιούσε πιρούνι.  Το 1125 και ενώ οι δυτικοί θεολόγοι αναρωτιόντουσαν ακόμα αν η γυναίκα έχει ψυχή ή όχι (το θέμα το έλυσαν τελικά τον 16ο αιώνα) στο νοσοκομείο της Μονής του Παντοκράτορα στην Κωνσταντινούπολη υπηρετούσαν μαζί με τους άνδρες ιατρούς, μία γυναίκα ιατρός, τέσσερεις γυναίκες βοηθοί ιατροί, και δύο γυναίκες αναπληρωματικοί βοηθοί. Για να μην αναφερθούμε στις πολλές φορές, που η ίδια η διακυβέρνηση ολόκληρης της αυτοκρατορίας ήταν στα χέρια γυναικών. Παρότι οι περισσότεροι από αυτούς τους λαούς ήρθαν σε επαφή με το Χριστιανισμό η επίδραση που τελικά δέχτηκαν ήταν καθαρά επιφανειακή, ενώ οι πιο πολλοί από αυτούς  αποδέχθηκαν και προσχώρησαν σε κάποια αίρεση (Αρειανισμός).
Από τα ισχυρότερα Γερμανικά φύλλα ήταν και οι Φράγκοι, που προέρχονταν από τη Βαλτική. Αφού απωθήθηκαν πολλές φορές από τους Ρωμαίους τους επιτράπηκε τελικά το 358 μ.Χ. να εγκατασταθούν στην περιοχή της Τοξανδρίας (Βέλγιο). Παρότι ο βασιλιάς τους Χλωδοβίκος (481-511 μ.Χ.) και μια ελίτ περί αυτόν βαπτίσθηκαν χριστιανοί, η επίδραση του Χριστιανισμού σ΄ αυτούς ήταν κατά το μάλλον ή ήττον επιφανειακή.  Ο παγανισμός και οι λαϊκές δοξασίες διατηρήθηκαν εξαιρετικά ισχυρές στον εντελώς αμόρφωτο αυτό λαό. Προϊόντος του χρόνου και με συνεχείς λεηλασίες και επιδρομές οι Φράγκοι κατακτούν τη Γαλατία. Θάνατος, οδύνη, καταστροφή και πένθος επικρατούν παντού. Ο Ρωμαίικος πολιτισμός εξαφανίζεται πλήρως από τη Γαλατία, η ελληνική παιδεία, οι αρχαίοι συγγραφείς, οι εκκλησιαστικοί πατέρες και τα έργα τους δεν υπάρχουν πλέον. Ελάχιστοι είναι αυτοί που γνωρίζουν να γράφουν και να διαβάζουν. Οι τεχνικές γνώσεις των Ρωμαίων (κατασκευή δρόμων, γεφυρών κλ.) χάνονται. Συσσωρευμένες γνώσεις 1500 ετών εξαφανίζονται. Το νομισματικό, οικονομικό σύστημα και οι εμπορικές συναλλαγές καταρρέουν. Χρήματα δεν κυκλοφορούν και οι συναλλαγές γίνονται σε είδος. Τα αστικά κέντρα παρακμάζουν. Οι επικοινωνίες είναι περιορισμένες. Κάθε περιοχή κλείνεται στο εαυτό της και αυτοσυντηρείται με την τοπική παραγωγή.
Τον 8ο αιώνα οι Φράγκοι αισθάνονται πλέον αρκετά δυνατοί για να διεκδικήσουν για αυτούς την αρχηγία της «Χριστιανικής Οικουμένης». Η αντίληψη όμως του απλού λαού ότι στην κορυφή της Οικουμένης βρίσκεται μόνο ο Ρωμαίος αυτοκράτορας είναι τόσο ισχυρή,  ώστε θα οδηγήσει τον πιο φιλόδοξο και ικανό Φράγκο βασιλιά, τον Καρλομάγνο σε ανοικτή σύγκρουση με τη Ρωμανία και σε σειρά πρωτοφανών ενεργειών εναντίον της Ρωμηοσύνης με επιπτώσεις που φθάνουν μέχρι σήμερα. Θα πρέπει δε να σημειώσομε ότι τις πολιτικές επιδιώξεις τους οι Φράγκοι τις επένδυαν με θρησκευτικό μανδύα για να μπορέσουν να διαφοροποιηθούν από την Κωνσταντινούπολη και να δικαιολογήσουν κάπως τις πράξεις τους. Στη σύνοδο του Λατερανού το 769, όπου εκτός των 39 Ρωμηών Επισκόπων συμμετέχουν και 12 Φράγκοι Επίσκοποι αποφασίζεται μεταξύ των άλλων και η άνευ όρων υποστήριξη της προσκύνησης  των εικόνων. Είναι η εποχή που στην Κωνσταντινούπολη επικρατεί η εικονομαχική άποψη και άρα οι Φράγκοι θα πρέπει να διαφοροποιηθούν. Λίγα χρόνια όμως αργότερα στη Νίκαια το 787 υπό την εικονόφιλη αυτοκράτειρα  Ειρήνη γίνεται η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος (στην οποία συμμετέχει και αντιπροσωπεία του Πάπα Ρώμης), η οποία και αποφασίζει πανηγυρικά την αναστήλωση των εικόνων. Οι Φράγκοι αντί να χαρούν όπως κάνομε ακόμα και εμείς σήμερα μετά από τόσα χρόνια, διαφοροποιούνται και πάλι τασσόμενοι εναντίον των εικόνων. Ο Καρλομάγνος συγκαλεί μεγάλη Φραγκική σύνοδο στην Φρανκφούρτη το 794, όπου αποδοκιμάζεται ή προσκύνηση των εικόνων, απορρίπτεται ο τίτλος «Οικουμενική» για τη Σύνοδο της Νίκαιας και εισάγεται αυθαίρετα το περίφημο filioque στο Σύμβολο της Πίστεως. Αντιθέτως με τα νομιζόμενα, το Πατριαρχείο Ρώμης αρνείται μετ’ επιτάσεως τα της Συνόδου της Φρανκφούρτης και μάλιστα ο Πάπας Λέων ο Γ΄ (796-816 μ.Χ.) θα γράψει το ορθό σύμβολο της Πίστεως (χωρίς το filioque) σε δύο ασημένιες πλάκες (Λατινικά και Ελληνικά) και θα τις αναρτήσει μέσα στο ναό του Αγίου Πέτρου για να τις βλέπουν όλοι. Όλοι οι Πάπες Ρώμης έκτοτε θα συνεχίσουν να αρνιούνται το filioque, έως ότου δύο αιώνες αργότερα το 1009 οι Φράγκοι με τη βία ενθρονίζουν Φράγκο Πάπα και τα πράγματα πλέον θα αλλάξουν ριζικά.
Για να ελαχιστοποιήσουν τα εμπόδια στην ιμπεριαλιστική τους πολιτική και να αποκόψουν τους Ρωμηούς της Ιταλίας από την πρωτεύουσά τους Κωνσταντινούπολη και από τους λοιπούς ελεύθερους ομοεθνείς τους Ρωμηούς εισάγουν σταδιακά τη χρήση του ονόματος «Graeci» διαφοροποιώντας έτσι τους Ελληνόφωνους Ρωμηούς από τους λατινόφωνους Ρωμηούς. Ένα όνομα ξεχασμένο παντελώς από την αρχαιότητα και για πολλούς αιώνες, επαναχρησιμοποιείται για να εξυπηρετήσει ιμπεριαλιστικές σκοπιμότητες.  Και όχι μόνο θα μάς αλλάξει το όνομα, αλλά θα φροντίσουν αυτός και οι επίγονοί του έκτοτε συστηματικά να ταυτίσουν την έννοια του Ρωμηού με κάθε αρνητικό χαρακτηρισμό και ιδιότητα.
Το αποκορύφωμα της θρασύτητας του Καρλομάγνου ήταν η μεθοδευμένη στέψη του τα Χριστούγεννα του 800 μ.Χ. μέσα στο ναό του Αγίου Πέτρου από τον Πάπα σε «Αυτοκράτορα Ρωμαίων», ενώ αργότερα θα ιδρυθεί  και η «Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία» που με διάφορους τίτλους θα συνεχίσει την πορεία της  μέχρι το 1806,  που θα διαλυθεί από το Ναπολέοντα.
Η Δύση (η Φραγκία ή Φραγκιά όπως είναι αποτυπωμένη στη Ρωμαίικη συνείδηση) μετά τον Καρλομάγνο θα συνεχίσει αυτόνομη και τυφλή το ατέλειωτο ταξίδι της βαρβαρότητάς της στο χρόνο. Θα ακολουθήσουν η κατάληψη της Ιταλικής χερσονήσου και ο πλήρης αφανισμός της Ρωμηοσύνης της, το φεουδαρχικό σύστημα, ο Καισαροπαπισμός του «αλάθητου» Πάπα, η εξαθλίωση της Εκκλησίας που καθίσταται όργανο τυραννίας, οι Ιερές Εξετάσεις, οι διωγμοί των αντιφρονούντων, τα συγχωροχάρτια, ο πλήρης σκοταδισμός του Μεσαίωνα, οι Σταυροφορίες με τις βαναυσότητες του 1204 και της Λατινοκρατίας που ακολούθησε, η εξαφάνιση των λαών της Αμερικής, η αποικιοκρατία, η καταπίεση και εξαθλίωση τόσων υποταγμένων λαών σε όλο τον κόσμο, το δουλεμπόριο, οι παγκόσμιοι πόλεμοι, ο ρατσισμός, το Ολοκαύτωμα, η ζούγκλα του αχαλίνωτου καπιταλισμού των ημερών μας, η καταστροφή του περιβάλλοντος, η πλήρης και χωρίς αναστολές εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο. Τα πάντα θυσιάζονται στο όνομα του δικού τους συμφέροντος, του συμφέροντος του βάρβαρου Δυτικού ανθρώπου. Μια Δυτική κοινωνία χωρίς μεταφυσική, χωρίς Χριστό, μόνο με ίδιον συμφέρον, ανάγκη για δύναμη,  «ζωτικούς χώρους» και ικανοποίηση των παθών.
Ας μη γελιόμαστε, ας μην έχομε αυταπάτες και ψευδαισθήσεις. Πίσω από τα ωραία κουστουμάκια και τα ταγεράκια τους, πίσω από τα χαμόγελα και τα φληναφήματά τους, κρύβεται η ίδια Φράγκικη ταυτότητα και η διαχρονική απαίτησή τους από εμάς «είτε να φραγκέψομε, είτε να χαθούμε». Ποτέ δεν αποδέχθηκαν τον πολιτισμό μας, και πάντα η ύπαρξή μας τους ενοχλούσε. Ας μη έχομε καμιά αμφιβολία και ας είμαστε προετοιμασμένοι, μόλις τα συμφέροντά τους τούς το επιτρέψουν  δεν θα διστάσουν να μάς αφανίσουν με όποιο πρόσφορο γι’ αυτούς τρόπο.

Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2012

Εύγε στον Βουλευτή Δράμας Δημ. Κυριαζίδη για το αυτονόητο που εξέφρασε στην εθνική αντιπροσωπεία. Ότι δηλαδή είναι απαράδεκτο να χρησιμοποιείται το εθνικό μας σύμβολο σαν ρόπαλο  κατά του οιουδήποτε. Διότι σε τι διαφέρουν οι χρυσαυγίτες από χουλιγκάνους που σπάνε τα πάντα για την ομάδα τους. πού είναι η αγάπη τους, όπως ισχυρίζονται για την πατρίδα? Με το να κακομεταχειρίζονται τη σημαία μας προσφέρουν χείριστη υπηρεσία στην Ελλάδα.

Δευτέρα, 28 Μαΐου 2012

Πιστεύω εις 1€


Πιστεύω εις ένα €υρώ,
Mεταλλικόν, λαοπηδήχτορα, ποιητήν δου-νου-τού και γης,
δανειστών τε πάντων και φραγγάτων.
Και εις έναν κύριον πρόεδρο της Ε.Κ.Τ. τον υιό του Δολλαρίου τον μονογενή,
τον εκ του
EFSF δανεισθέντα προ πάντων των εντόκων.
Δάνειο εκ δανείου, ευρώ αληθινόν εξ ευρού αληθινού, τοκισθέντα, ου χαρισθέντα,
ομοούσιον τω ΔΝΤ, διʼ ου τα πάντα οφείλετο.
Τον διʼ ημάς τους μαλάκες και δια την ημετέραν σωτηρίαν
κατελθόντα εκ των Βρυξελλών και σαρκωθέντα εξ ηλιθίου Πρωθυπουργού της Μαργαρίτας και του Ανδρέα και πρωθυπουργεύσαντα.
Παραιτηθέντα τε υπέρ ημών επί Καρόλου Παπούλια και παθόντα και ξεφτιλισθέντα.
και ταξιδέψαντα εις Κώστα Ρίκα κατά τας γραφάς.
και ανελθόντα εις την σοσιαληστική διεθνή και καθεζόμενον εκ δεξιών του Αμερικανού.
και πάλιν ερχόμενον μετά λόξης κρίναι ζώντας και νεκρούς,
ου της μαλακίας ουκ έσται τέλος.
και εις τον Παπαδήμον τον Άγιον,
τον Κύριον, τον φοροποιόν,
τον εκ της Μέρκελ εκπορευόμενον,
τον συν ΠΑΣΟΚ και ΛΑΟΣ συγκυβερνώμενον και συνδοξαζόμενον,
τον λαλήσαν δια των εργολάβων και εκδοτών.
Εις μίαν, αγίαν, καθολικήν και Αποστολικήν Γερμανίαν.
Ομολογώ εν μνημόνιον και εις άφεσιν χρεών.
Προσδοκώ κούρεμα ιδιωτών.
Και οφειλή εις τους μέλλοντας αιώνας.
Αμήν.

Τρίτη, 22 Μαΐου 2012

Τα πέντε ψέμματα του Αλέξη....


Τον βαρόνο Μινχάουζεν θυμίζει όλο και περισσότερο ο Αλέξης Τσίπρας που δεν διστάζει να φλομώσει με ψέμματα τον ελληνικό λαό με τη μανία που τον έχει πιάσει να κυβερνήσει. Ο πρόεδρος Αλέξης τάζει λαγούς με πετραχήλια... όμως με την αλαζονεία που τον διακρίνει το μόνο που θα καταφέρει είναι να βάλει τη χώρα σε μεγαλύτερο κίνδυνο.
Μια ματιά στα όσα τάζει το προεκλογικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ φθάνει για να διαπιστώσει κανείς το δούλεμα που ρίχνει ο πρόεδρός στον κόσμο που ψάχνει κάπου για να στηριχθεί.
1.Υπόσχεται 100.000 προσλήψεις στο δημόσιο, στη συνέχεια τις έκανε 60.000 και τώρα λέει ότι θα γίνουν όσες χρειασθούν. Και φυσικά δεν θα γίνουν απολύσεις χωρίς να λέει πως θα πληρώνονται αυτοί οι άνθρωποι και κυρίως γιατί να γίνουν προσλήψεις σε ένα ήδη διογκωμένο δημόσιο.
2.Θα δώσει βασικό μισθό 1.300€ σε όλους του εργαζόμενους τόσο του δημοσίου όσου και του ιδιωτικού τομέα, χωρίς ωστόσο να λέει πως θα γίνει κάτι τέτοιο όταν οι επιχειρήσεις η μια μετά την άλλη κλείνουν λόγω της ύφεσης.
3.Θα κρατικοποιήσει και πάλι όσες δημόσιες επιχειρήσεις έχουν αποκρατικοποιηθεί. Αυτό σημαίνει δηλαδή ότι θα πάρει πίσω τον ΟΤΕ από τους Γερμανούς και το λιμάνι του Πειραιά από τους Κινέζους. Αυτό που δεν λέει είναι με τι λεφτά θα τα κάνει αυτά και τι θα γίνει με τον κόσμο που δουλεύει ήδη εκεί.
4. Θα εθνικοποιήσει τις τράπεζες οι οποίες θα αδυνατούν να εξυπηρετήσουν τις υποχρεώσεις και τους καταθέτες - καταθέτριές της και χρειάζονται κρατική στήριξη άσχετα βέβαια αν δεν υπάρχουν χρήματα για τέτοια κίνηση.
5. Θα καταργήσει λέει τις βάσεις της Σούδας και του Ακτίου (μήπως θυμίζει «οι βάσεις φεύγουν» μένοντας) αν και δεν έχει αποφασίσει ακόμη αν μας θέλει ακόμη εντός η εκτός ΝΑΤΟ, εντός η εκτός ευρώ, εντός η εκτός της Ευρώπης γενικότερα.
Υπάρχουν όμως και κάποιες δεσμεύσεις που δυστυχώς θα τις πραγματοποιήσει άμα εκλεγεί.
Την νομιμοποίηση όλων των λαθρομεταναστών που έχουν έλθει στη χώρα μας, την πιστοποίηση ελληνικής ιθαγένειας σε όλους καθώς και το δικαίωμα να μπορούν να φέρουν και τις …οικογένειές τους εδώ. Μπάτε σκύλοι αλέστε δηλαδή…
Και κάτι που δεν λέει πλέον ανοικτά. Πως θέλει να επιστρέψει η χώρα στη δραχμή και την οικονομική εξαθλίωση…

Τετάρτη, 16 Μαΐου 2012

Αντώνης και Ντόρα μαζί και πάλι?


Συζητήσεις, με στόχο την κοινή κάθοδό τους στις εκλογές του Ιουνίου, διεξάγονται, σύμφωνα με πληροφορίες του ΑΜΠΕ, μεταξύ του προέδρου της ΝΔ Αντώνη Σαμαρά και της προέδρου της ΔηΣΥ Ντόρας Μπακογιάννη. Οι σχετικές διαβουλεύσεις ευρίσκονται σε προχωρημένο στάδιο, ενώ, σύμφωνα με κάποιες πηγές, πραγματοποιήθηκε και συνάντηση του προέδρου της ΝΔ με την πρόεδρο της ΔΗΣΥ.
Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, στο τραπέζι των συζητήσεων έχουν τεθεί και όροι της ενδεχόμενης συμφωνίας, η οποία, ωστόσο, δεν πρέπει να θεωρείται οριστικά «κλεισμένη». Γι’ αυτό και επισήμως και οι δύο πλευρές δεν επιβεβαιώνουν τις υπάρχουσες πληροφορίες.
Η πρόταση που φέρεται να δέχθηκε η Ντόρα Μπακογιάννη από τον Αντώνη Σαμαρά είναι να τεθεί επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας, αλλά η ίδια φέρεται να σκέφτεται σοβαρά το ενδεχόμενο να μην είναι καθόλου υποψήφια.
Οι εξελίξεις τα επόμενα εικοσιτετράωρα αναμένονται ραγδαίες, καθώς με ενδιαφέρον αναμένονται οι συνεδριάσεις των κομματικών οργάνων ΝΔ και ΔΗΣΥ.
Προφανώς, στη Συγγρού φοβούνται ότι τώρα που ο Κυριάκος εξασφάλισε την εκλογή του οι μητσοτακικοί της Β' Αθηνών θα στραφούν προς ΔΗΣΥ, ώστε να εισέλθει και η αδελφή στη Βουλή.
Λησμονούν, όμως, ότι η σειρά στη λίστα είναι απόφαση του προέδρου του κάθε κόμματος...  Σήμερα, η ΝΔ έχει εκλέξει στη Β' Αθηνών 12 έδρες....
Αν, λοιπόν,  τοποθετήσουν τους φιλελεύθερους Μητσοτάκη, Χατζηδάκη, Σπηλιωτόπουλο από την ένατη και δέκατη θέση, ποιός θα τολμήσει να στραφεί προς ΔΗΣΥ γνωρίζοντας ότι αν η ΝΔ δεν λάβει στην ίδια περιφέρεια τουλάχιστον τον ίδιο αριθμό ψήφων οι εκλεκτοί τους θα μείνουν εκτός Βουλής...!

Δευτέρα, 14 Μαΐου 2012

Σάββατο, 24 Μαρτίου 2012

Πέμπτη, 22 Μαρτίου 2012

Παπαμιχαήλ και Μαντούβαλος


ο Καρατζαφέρης ανακοίνωσε την υποψηφιότητα των Παπαμιχαήλ και Μαντούβαλου. 
Έχουμε μιά απορία: Αν εκλεγούν στο επόμενο κοινοβούλιο, με την προϋπόθεση της εισόδου και του ΛΑΟΣ, αμφότεροι οι παραπάνω θα έχουν δικαίωμα ορκομωσίας; Διότι αμφιβάλλουμε για το ποινικό τους μητρώο, μετά το μπλέξιμο με παράνομη οπλοφορία και χρήση ουσιών του υιού και εμπλοκής στο παραδικαστικό του νομικού. Υπάρχει τελεσιδικία με τις υποθέσεις τους?

Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2012

Τι δεν μπορώ να ψηφίσω όταν γίνουν εθνικές εκλογές

Καθόμουν κι αναλογιζόμουν τα εσχάτως γενόμενα… PSI και κούρεμα, ψηφοφορία στη Βουλή, ταραχές επεισόδια και εμπρησμούς στο πολύπαθο κέντρο των Αθηνών, παρουσίαση όλων αυτών από τα ΜΜΕ… και προβληματίσθηκα ότι αφού οι εκλογές είναι εγγύς, τι θα ήταν ωφελιμότερο να ψηφίσω?
Δεν μπορώ να ψηφίσω ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Διότι αυτοί οι άνθρωποι έχουν συνηθίσει να υπερασπίζονται περισσότερο τα δικαιώματα του κακόμοιρου μετανάστη «Πακιστανού» παρά τα δικά μου, αν και γείτονας και συντοπίτης αυτού του μετανάστη. Βιώνω τα ίδια προβλήματα μ’ εκείνον, έχω τις ίδιες αγωνίες μαζί του.
Δεν μπορώ να ψηφίσω ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ για τον ίδιο ακριβώς λόγο με τον προηγούμενο. Επειδή νοιώθω τον πόνο του μετανάστη γείτονά μου και ως ανήκων κι ο ίδιος σε έθνος διασποράς δεν θέλω ναϊδώ τον αθώο «Πακιστανό» να υποφέρει εξαιτίας μου.
 Δεν μπορώ να ψηφίσω ΛΑΟΣ διότι είμαι χριστιανός ορθόδοξος και δεν αποδέχομαι τον εμπαιγμό της πίστεως της Εκκλησίας μου από εκείνους που στην οργάνωσή τους θυμίζουν περισσότερο προτεσταντικού χαρακτήρα πιετιστική σέκτα.
Δεν μπορώ να ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ διότι δεν είμαι ΠΑΣΟΚ. Γιατί ο σημερινός Συνασπισμός θυμίζει περισσότερο το ΠΑΣΟΚ του ’80 του Αν.Παπανδρέου και την αμοραλιστική πολιτική του «όλα επιτρέπονται».
Το συνονθύλευμα του Αλ.Τσίπρα αποτελεί την επιτομή και την αναβίωση του παλιού παπανρεϊκού ΠΑΣΟΚ, αυτού που ονομάζεται και «βαθύ». Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το κόμμα που προωθεί με κάθε τρόπο τον κομματικό συνδικαλισμό, ώστε να τον χρησιμοποιεί σαν κομματικό του στρατό. Διότι ο γνήσιος συνδικαλισμός υπηρετεί ανάγκες της κοινωνίας κι όχι του κόμματος, τα συμφέροντα του οποίου οι προεστοί θέλουν να υπηρετήσουν.
Για τον ίδιο λόγο δεν μπορώ να ψηφίσω ΔΗΜ.ΑΡ, η οποία μοιάζει περισσότερο σαν αναβίωση του «εκσυγχρονιστικού» ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του ’90 παρά σαν νέο κόμμα.
Μια πρόχειρη, άλλωστε, αναφορά των ενταγμένων στελεχών της αποδεικνύει του λόγου το αληθές: η άνευ βασικού τίτλου σπουδών Δραγώνα, η αναθεωρητική ιστορικός Ρεπούση, ο περιπλανώμενος και μηδέποτε καθήμενος σε κόμμα Μπίστης, ο εξ απορρήτων του πρώην πρωθυπουργού Σημίτη Πανταγιάς, ο ΠΑΝ ΠΑΝ του κατασκευαστικού εκδοτικού συγκροτήματος κοκ.
Φυσικά δεν μπορώ να ψηφίσω το γνήσιο ΠΑΣΟΚ ούτε με την πλήρως αποτυχημένη (μικρο)παπανδρεϊκή μορφή (το «μικρό» με την έννοια της τρίτης γενεάς), ούτε την βενιζελική μορφή του ούτε την λοβέρδεια, ούτε την παπουτσωμένη ούτε την διαμαντοπούλεια. Διότι όλες αυτές οι εκφάνσεις προσδοκούν στα δύο ιστορικά μορφώματα του ΠΑΣΟΚ των δεκαετιών ‘80 και ’90 με Α.Παπανδρέου και Κ.Σημίτη.
Δεν μπορώ να ψηφίσω ΟΙΚΟΛΟΓΟΥΣ ΠΡΑΣΙΝΟΥΣ διότι με την ανερμάτιστη πολιτική τους απέδειξαν ότι το ενδιαφέρον τους δεν εστιάζεται στο περιβάλλον και τη σωτηρία του από τη μόλυνση, αλλά στο πως θα κατοχυρώσουν τα δίκαια των Σκοπίων ή πως θα τιμήσουν τον Κεμάλ στη γενέτειρά του Θεσσαλονίκη.
Φυσικά και δεν μπορώ να ψηφίσω την επίσημη μορφή της οικογενειοκρατίας μέσα από οποιαδήποτε εμφάνιση ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ.
Διότι ως μια ταπεινή Χωματερούλα δώσαμε αγώνα η οικογενειοκρατία να σταματήσει μέχρι τον ανεψιό και τον εγγονό, ευτυχώντας να μη γνωρίσουμε και συνέχεια με θυγατέρα. Κι επειδή η επανάσταση που άρχισε την 29/11/2009 πρέπει να ολοκληρωθεί, γι’ αυτό κατέληξα ότι οφείλουμε να ενισχύσουμε τον Αντώνη Σαμαρά να εκλεγεί πρωθυπουργός της χώρας ώστε να εφαρμόσει τα οράματά του. Διότι η περιβόητη από τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ και blogs κυβίστηση του Σαμαρά δεν είναι παρά ένας ευφυής ελιγμός τακτικής από έναν καλά διαβασμένο ηγέτη. Γιατί ο Αν. Σαμαράς γνωρίζοντας ιστορία και πάντως πολύ καλύτερα από τον ανεκδιήγητο κανούχο Γ.Παπανδρέου, γνωρίζει ότι διαδεχόμενος ο Τσαλδάρης τον Βενιζέλο στην πρωθυπουργία το 1930, ήταν εκείνος στα χέρια του οποίου έσκασε η βόμβα της χρεοκοπίας. Καθίστατο, έτσι, από θριαμβευτής των εκλογών σε απόβλητο του πολιτικού συστήματος.
Γι’ αυτό, λοιπόν, ο Σαμαράς προέβη σ’ έναν ελιγμό τακτικής ώστε να απομακρυνθεί το σενάριο της χρεοκοπίας, που θα οδηγούσε την Ελλάδα εκτός του πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τη χώρα στα χνάρια της Συρίας και της Υεμένης.
Ο Αν.Σαμαράς απέδειξε ότι διαθέτει τη στόφα Ηγέτη που δεν καθοδηγείται από δημοσκοπήσεις ούτε από φωνασκούντες δημοσιογράφους προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση. Αλλά είναι εκείνος που τραβά εμπρός και ωθεί την κοινωνία προς τα δικά του οράματα για τον Λαό και το Έθνος.

Επανασύσταση σχέσεων κοινωνίας


H Ελλάδα σήμερα είναι νεκρή, δίχως αντανακλαστικά ετερότητας, διότι είναι μόνο κράτος με θεσμικά καταργημένη την κοινότητα. O Έλληνας δεν έχει πια καμιά απολύτως αίσθηση του «ανήκειν», του «μετέχειν», αίσθηση κοινωνίας Πιθηκίζοντας πρότυπα άσχετα με τις ανάγκες του, έφτιαξε κράτος συγκεντρωτικό, με μεγαλουπόλεις ακοινώνητου βίου, εκπίπτοντας σε τριτοκοσμική καθυστέρηση, υπανάπτυξη και φαυλότητα. Πρόσφατα, με δύο διαδοχικά εν ψυχρώ εγκλήματα, τον «Καποδίστρια» και τον «Kαλλικράτη», εξαλείφθηκε και θεσμικά – επίσημα η μικρού μεγέθους κοινότητα, χάρη στην οποία επέζησε ιστορικά ο Ελληνισμός τρεις χιλιάδες χρόνια.
Το τελευταίο ίχνος κοινότητας, λαϊκού σώματος με σχέσεις πίστης - εμπιστοσύνης και με άξονα συνοχής το «ιερό», είναι ακόμα στην Ελλάδα η ενορία. Αλλοτριωμένη, παραμορφωμένη, με χαμένο κατά κανόνα τον εκκλησιαστικό χαρακτήρα της και μεταποιημένη σε τέμενος, κάτι σαν υποκατάστημα του IKA «διά την ικανοποίησην των θρησκευτικών αναγκών του λαού» όμως σώζεται ακόμα ως λαϊκή σύναξη και δυνάμει σώμα. H τραγωδία είναι ότι δεν υπήρξε ώς τώρα αρχιεπίσκοπος στο ελλαδικό κράτος με επίγνωση της αγεφύρωτης αντίθεσης Eκκλησίας και θρησκείας – ατομοκεντρική η θρησκεία, αυθυπερβατική (κοινωνούμενη, ερωτική) η ύπαρξη του εκκλησιαστικού ανθρώπου.
Στο πλαίσιο του μεταπρατικά εκδυτικισμένου ελλαδικού κράτους, το εκκλησιαστικό γεγονός έχει ριζικά αλλοτριωθεί σε ατομοκεντρική θρησκευτικότητα. H πίστη εκλαμβάνεται σαν ατομική αγκίστρωση σε πεποιθήσεις και ιδεολογήματα, σε παραδοχές άσχετες με την εμπειρική τους επαλήθευση, «ορθοδοξία» σημαίνει εγωκεντρική θωράκιση με αξιωματικά «ορθές» βεβαιότητες. Έτσι το κήρυγμα εκφυλίζεται σε ιδεολογική προπαγάνδα ή σε ηθικιστικό ωφελιμισμό, παπαρδέλες ψυχολογικού ευσεβισμού και βασανιστικού νομικισμού.
Αυτή την ώρα που ο Ελληνισμός καταρρέει σαν οργανωμένη συλλογικότητα, μόνο ένας εκκλησιαστικός μπροστάρης, ένας αρχιεπίσκοπος, θα μπορούσε ίσως και να ανατρέψει τους όρους της κατάρρευσης. Αν μιλούσε εκείνη την «άλλη» γλώσσα, την ακαταμάχητη, που είναι η σιωπή της αποκαλυπτικής πράξης. Πράξη εκκλησιαστική δεν είναι τα συσσίτια σε συνεργασία με τα σούπερ μάρκετ, αυτό είναι σύμπραξη με τη λογική της κατάρρευσης, τη λογική του ατελέσφορου IKA, τον Μολώχ της χρησιμοθηρίας που οδήγησε στην κατάρρευση.
Ακαταμάχητη είναι η γλώσσα της πίστης - εμπιστοσύνης που γεννιέται μόνο από το άθλημα της μετοχής. σε σχέσεις κοινωνίας της ζωής, σε εκκλησιαστική ενορία. Και ένας εκκλησιαστικός μπροστάρης θα μπορούσε σιωπηρά, χωρίς ιδεολογικές ρητορείες, να ξαναχαρίσει στην Ελλάδα ενορίες: Μεθοδικά, με καθημερινή προσωπική παρουσία, να σαρώσει από τις εκκλησιές την αλλοτρίωση, δηλαδή ότι υπηρετεί τον ατομικό εντυπωσιασμό, την ψυχολογική υποβολή, την ακοινώνητη «έξαρση»: τερατώδεις μεγαφωνίες, θρησκευτικές χαλκομανίες που έχουν υποκαταστήσει τις εκκλησιαστιακές Εικόνες, κανταδόρικες τετραφωνίες, νεοπλουτίστικους αφόρητου κιτς πολυέλαιους και μανουάλια, φωτισμούς «νέον», φτηνιάρικο καρεκλομάνι αντί για το σοφό στασίδι.
Μόνο αν υπάρξουν πυρήνες εξόδου από τη λογική της κατάρρευσης, έμπρακτης εξόδου, μπορεί να σαρκωθεί ελπίδα. Όσο μιλάμε τη γλώσσα της ιδεολογίας, των στατιστικών αναλύσεων και της ατέλειωτης ποικιλότητας των απόψεων για ανάκαμψη, τη γλώσσα του ακτιβισμού συσσιτίων και αλτρουιστικών «πρωτοβουλιών», παίζουμε στο γήπεδο της παρακμιακής κατρακύλας. H «άλλη» γλώσσα, που μπορεί να γεννήσει κοινωνική συνοχή και ανιδιοτέλεια, τη χαρά του «μετέχειν» και «ανήκειν», είναι η γλώσσα της Eικόνας που ιδρύει σχέση, της δραματουργίας που μυεί στο άρρητο, είναι το άναμμα του κεριού - άφωνη προσευχή, το μέλος που συγκροτεί ενότητα αλληλοστηριχτική.
Στο πλαίσιο ενός ξεσηκωμού για παλινόρθωση της ενορίας – κοινότητας θα ενταχθεί οπωσδήποτε και μιας άλλης γλώσσας κατήχηση: Oχι πια ηθικιστική ωφελιμολογία και νοησιαρχικά ιδεολογήματα, αλλά μαθήματα σε κάθε ναό εξοικείωσης με την ιλιγγιώδη ποίηση της εκκλησιαστικής λατρείας, μαθήματα γλώσσας που να αναχαιτίσουν τη μεθοδευμένη αποκοπή του Έλληνα από τη γλωσσική του συνέχεια, από τις πηγές της πολιτισμικής του αυτοσυνειδησίας.
Ένας αρχιεπίσκοπος εκκλησιαστικός μπροστάρης – όχι «θρησκευτικός ηγέτης», αγιατολάχ ή παπίσκος. Που θα γνοιαστεί επιτέλους τους ορφανεμένους από επίσκοπο πρεσβυτέρους της Εκκλησίας, θα τους αποκαταστήσει σε συνεργάτες, θα πάψει να τους λογαριάζει «ιερείς» της «επικρατούσας θρησκείας» και να αρμέγει βάναυσα τα παπαδικά τους «τυχερά». Ανάκαμψη της ελληνικής κοινωνίας θα προέλθει μόνο με επανασύσταση των προϋποθέσεων ζωτικής κοινωνικής συνοχής, εμπειρικής ψηλάφησης «νοήματος» της ύπαρξης και της συνύπαρξης.