Κωνσταντίνος Καραμανλής - Τελευταίος λαϊκός ηγέτης

Συμπληρώθηκαν στις 22 Απριλίου, δέκα χρόνια από την αποδημία του Κωνσταντίνου Καραμανλή και το κενό που άφησε εξακολουθεί να είναι δυσαναπλήρωτο.
Ο Καραμανλής συγκέντρωνε πολλά από τα χαρακτηριστικά του αυτοδημιούργητου ανθρώπου σε εποχή που η επαγγελματική και κοινωνική ανάδειξη απαιτούσε εκτός από επίμονη προσπάθεια και αρετές οι οποίες σήμερα βρίσκονται εν ανεπαρκεία. Αποτελούσε συνεπώς για τους περισσότερους οπαδούς του πρότυπο εργατικότητας, ευθυκρισίας, λιτότητας και υπευθυνότητας. Σε αντίθεση με άλλους σύγχρονούς του πολιτικούς οι οποίοι υιοθέτησαν από νωρίς την αστική συμπεριφορά, ο Καραμανλής διατήρησε ώς το τέλος γνωρίσματα της καταγωγής του, τα οποία υπήρξαν και το επικοινωνιακό του «σήμα κατατεθέν». Με τα στοιχεία αυτά ο Καραμανλής θα μπορούσε, αν ήθελε, να γίνει ένας γνήσιος λαϊκός ηγέτης, αν μάλιστα έρρεπε όπως άλλοι πολιτικοί στην κολακεία του απλού ανθρώπου, θα γινόταν σίγουρα και ο πρώτος λαϊκός Έλληνας λαϊκιστής. Επέλεξε ωστόσο μιαν άλλη οδό που ταίριαζε περισσότερο με το όνειρο της κοινωνικής ανάδειξης διά των αποδεκτών κανόνων του παιχνιδιού αλλά και τον ίδιο τον χαρακτήρα του.
Ο στενός συνεργάτης και φίλος του Κωνσταντίνος Τσάτσος, τον παρουσιάζει σαν «προτεστάντη» με γνωρίσματα τα οποία πολλοί Έλληνες που γεννήθηκαν στις δεκαετίες του σαράντα και του πενήντα θα αναγνώριζαν στον πατέρα τους. Τα γνωρίσματα που διακρίνει ο Τσάτσος περιλαμβάνουν την έννοια του χρέους, τη χειραγώγηση των συναισθημάτων, την οικονομική κοινοποίηση των παθών και την απόσταση από κάθε εμπλοκή με τη μαζική ψυχολογία.
Θα ήταν αδύνατη η κατανόηση του φαινομένου Καραμανλή χωρίς τη σύγκριση με τους πολιτικούς συγχρόνους του. Ο πρώτος σημαντικός του αντίπαλος υπήρξε ο Γεώργιος Παπανδρέου στις εκλογές του 1956 και πάλι στις αναμετρήσεις του 1963. Ο κατοπινός «Γέρος της Δημοκρατίας» περιπλανήθηκε μεταπολεμικά, για να βρει πολιτική στέγη. Μπορούσε χάρη στο ρητορικό του τάλαντο να συνεγείρει ψηφοφόρους διαφορετικών κατευθύνσεων και γι’ αυτό ικανότερος να ηγείται μεγάλων συνασπισμών με σταυροφορικό χαρακτήρα, παρά να δημιουργήσει πολιτικό κόμμα με το προσωπικό του στίγμα. Ο Γ. Παπανδρέου υπήρξε ο αντίποδας του Καραμανλή σχεδόν σε όλα εκτός από την κοινωνική προέλευση. Κατάφερε ωστόσο να ενσωματωθεί με ευκολία στον βενιζελικό πολιτικό κόσμο και χάρη στην επικοινωνιακή του ευχέρεια, να γίνει κατά την περίοδο 1963-67 αντικείμενο λαϊκού ενθουσιασμού. Ο Γ. Παπανδρέου ήταν πληθωρικός, αγαπούσε το κοινό του και δεν δίσταζε να είναι αμετροεπής στις υποσχέσεις του. Η δεύτερη αναμέτρηση με τον αντίπαλο αυτό, που συνομιλούσε με το κοινό του, τον γοήτευε και αναλάμβανε την προάσπιση της δικαιοσύνης, υπήρξε η πιο δύσκολη στιγμή του μετρημένου Μακεδόνα και οι εκλογές του 1963 οι μόνες στις οποίες ηττήθηκε. Για έναν πολιτικό με τόσο ισχυρό «υπερεγώ» (το κοινωνικό «εγώ» κατά τον Φρόυντ) και μεγάλη φροντίδα για το ηθικό περιεχόμενο των πράξεών του, οι επιθέσεις του Γ. Παπανδρέου και οι κατηγορίες για εκλογική νοθεία εις βάρος του, άγγιξαν την πιο ευαίσθητη χορδή του χαρακτήρα του. Η μεγαλύτερη ίσως αδυναμία ενός ανθρώπου με ανεπτυγμένο υπερεγώ και εχθρότητα έναντι των κρατούντων πολιτικών ηθών ήταν να αντιμετωπίζει επιθέσεις ad hominem. Ήταν πάντοτε αδύναμος υπερασπιστής του εαυτού του και γι’ αυτό προτίμησε τότε να εγκαταλείψει την πολιτική παρά να αποδυθεί σε πόλεμο λόγων με έναν αριστοτέχνη αντίπαλο.
Ο δεύτερος μεγάλος πολιτικός αντίπαλος υπήρξε ο γιος του πρώτου. Ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν κατά κάποιο τρόπο λιγότερο προβληματικός για τον Καραμανλή από τον πατέρα του. Η σοφία της ηλικίας, η αναβάπτιση στον πολιτικό βίο, η σωτηρία της Δημοκρατίας και το ηθικό κύρος που το επίτευγμα αυτό έφερε, θωράκισαν τον Καραμανλή της περιόδου 1974-79 από ανοίκειες αντιπολιτευτικές επιθέσεις. Αντίθετα από τον Γεώργιο Παπανδρέου, που συγκέντρωνε στοιχεία γνώριμα και ανεπιθύμητα στον Καραμανλή, ο Ανδρέας ήταν ένα ολωσδιόλου νέο φαινόμενο στην ελληνική πολιτική που ο παλαίμαχος Μακεδόνας δεν κατανόησε ποτέ. Αν ο Γεώργιος υπήρξε εν μέρει ένας παλαιάς σχολής γητευτής του πλήθους, ο Ανδρέας ήταν ένας συστηματικός λαϊκιστής με οπλικά συστήματα νέας κοπής. Κανένας γηγενής Ελληνας πολιτικός δεν θα μπορούσε να εφαρμόσει το είδος του λαϊκισμού που προερχόταν από τις ΗΠΑ, αν δεν γνώριζε τους μηχανισμούς του. Ο Ανδρέας ήξερε καλά την προτεραιότητα που κατέχει στο αμερικανικό σύστημα ο λαϊκός μέσος όρος, που υπήρξε το ιδανικό του Jefferson και η εκλογική δύναμη η οποία ανέδειξε τον Jackson, αλλά και τους Reagan και Bush Jr. Αναδεικνύοντας τον ταπεινό μέσο όρο του εκλογικού σώματος σαν επιθυμητό πρότυπο συμπεριφοράς, ο Ανδρέας κατεξοχήν προϊόν της αστικής διαπαιδαγώγησης, δημιούργησε μια νέα εικονική πραγματικότητα στη χώρα. Πρόκειται για αλλαγή με μακροχρόνιες επιδράσεις στο πολιτικό μας σύστημα: Οι αστοί να καμώνονται τους λαϊκούς ανθρώπους και οι λαϊκοί τους αστούς.
Δεν γνωρίζουμε πολλά για τη σχέση του Καραμανλή με τον Παπανδρέου εκτός του ότι εγκαινίασαν μαζί τη συμβίωση Προέδρου και πρωθυπουργού. Ο Καραμανλής βεβαίως, αισθάνθηκε θιγμένος από την παλινωδία του Παπανδρέου στην προεδρική εκλογή του 1985, αλλά διατήρησε στη δυσάρεστη γι’ αυτόν περίσταση τη σιωπή του, αποφεύγοντας εκδηλώσεις που θα αναστάτωναν τον πολιτικό βίο. Ο Καραμανλής υπήρξε ο τελευταίος λαϊκός ηγέτης, ενώ ο Παπανδρέου ο πρώτος λαϊκιστής.

Συνέντευξη Κ.Μητσοτάκη (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 11/05/2008)

Προκαλεί εύλογες απορίες η συνέντευξη του κ. Μητσοτάκη στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ όπου διαπιστώνεται ότι γιά δύο πράγματα επαίρεται, ως μη ώφειλε.

Δηλ., γιά το γεγονός ότι ο ίδιος ήταν που έβαλε την ιδέα στο μυαλό του Γεωργίου Παπανδρέου γιά "ανένδοτο αγώνα", καθώς ότι και χάρις σ' εκείνον ήλθε στην Ελλάδα, ο γυιός του Γ.Παπανδρέου, Ανδρέας.

Λησμονεί ή θέλει να αγνοεί ότι ο Κων/νος Καραμανλής είχε προτείνει στον Γ.Παπανδρέου οι επόμενες εκλογές να είναι γιά Αναθεωρητική Βουλή, ώστε να περιορισθούν τα προκλητικά προνόμια του Θρόνου στην πολιτική ζωή της Χώρας.

Αν τότε ο Γεώργιος Παπανδρέου είχε αποδεχθεί την πρόταση του Κωνσταντίνου Καραμανλή, δεν θα είχαν επισυμβεί τα Ιουλιανά του 1965 και η ωμή παρέμβαση ενός "άγουρου" βασιλίσκου και με κακούς συμβούλους στην πολιτική ζωή του τόπου.

Όσον αφορά ότι με δική του παραίνεση ο Γεώργιος Παπανδρέου προσκάλεσε τον γυιό του στην Ελλάδα, αν αληθεύει θα έπρεπε πραγματικά να ντρέπεται γι' αυτό. Διότι η Ένωσις Κέντρου είχε ήδη έναν δημαγωγό στις τάξεις της (τον ίδιο), ενώ από τούδε και στο εξής θα είχε και δεύτερο, τον γυιό του Προέδρου της, εξού και η "αδυσώπητη έλξη" που είχαν μεταξύ τους Κ.Μητσοτάκης και Αν.Παπανδρέου.

«Τι Άνω, τι Νέα Μακεδονία, το ίδιο είναι»

Αν αντέχουμε να δούμε την πραγματικότητα κατά πρόσωπο –να μη χρυσώνουμε για μας τους ίδιους το χάπι– θα παραδεχθούμε ότι το σκοπιανό «πρόβλημα» τέλειωσε με κατά κράτος ήττα του ελλαδικού μας κουκλοθέατρου: Τα Σκόπια «κλείδωσαν» το όνομα «Μακεδονία» (πέτυχαν να το εξασφαλίσουν οριστικά) με τη σύμφωνη γνώμη των «κομμάτων εξουσίας» στην Ελλάδα. Παζαρεύουν τώρα, τάχα με περισσή δυσαρέσκεια, έναν διακοσμητικό της ελληνικής πανωλεθρίας επιθετικό προσδιορισμό.

Οι ελλαδικές συντεχνίες εξουσίας επιδιώκουν, υποτίθεται, να είναι γεωγραφικός αυτός ο επιθετικός προσδιορισμός. Μοιάζει να μας λογαριάζουν τους πολίτες διανοητικά καθυστερημένους, ανίκανους να αντιληφθούμε ότι η προσθήκη γεωγραφικού προσδιορισμού, όταν παραμένει άθικτη στο Σύνταγμα των γειτόνων η εθνοφυλετική μονοπώληση της ονομασίας «Μακεδονία» (και ο συνακόλουθος αλυτρωτισμός), δεν μπορεί να είναι κάτι περισσότερο από στάχτη στα μάτια.

Αλλά οι υψαύχενες Σλάβοι των Σκοπίων αρνούνται και τον γεωγραφικό προσδιορισμό. Διαπραγματεύονται από θέσεως ισχύος: Έχουν οριστικά κατακτήσει το μείζον, το όνομα «Μακεδονία» και η διπλωματική τους περηφάνια, απόλυτα δικαιολογημένη, ενοχλείται να παραχωρήσει παρηγορητικό κουτόχορτο στους ψηφοφόρους της ελλαδικής κυρίας της υπουργούσης («κρίμασιν οις πάντες οίδασι») τα διεθνή. Έσπευσε να βεβαιώσει τους ψηφοφόρους της η κυρία υπουργός ότι και ο προσδιορισμός «Νέα» Μακεδονία γεωγραφικός είναι, ας μοιάζει χρονικός - ιστορικός. Οι δε προσωπικοί της εγκάθετοι στα κρατικά τηλεοπτικά κανάλια αναμηρυκάζουν τη διαβεβαίωση σαν σταθερή επωδό: «Τι Ανω, τι Νέα Μακεδονία, το ίδιο είναι»!

Το δημοψήφισμα αποκλείστηκε εγκαίρως, οι συντεχνίες εξουσίας (και η Νέα Τάξη πραγμάτων) θέλουν τον λαό φιμωμένο για όλα τα καίρια προβλήματα του βίου του και του ιστορικού του μέλλοντος. Αποφασίζουν και διατάσσουν οι αποδεδειγμένα ανίκανοι να διαχειριστούν έστω και την αποκομιδή των σκουπιδιών στις πόλεις, η πιο ανυπόληπτη επαγγελματική κάστα της ελλαδικής κοινωνίας. Αυτοί διαπραγματεύονται αν θα επιβιώσει ιστορικά ο Ελληνισμός στη Μακεδονία, στην Κύπρο, στη Βόρεια Ηπειρο, στη Θράκη, στο Αιγαιακό Αρχιπέλαγος. Και η τρομακτική αυτή ιστορική ευθύνη δεν τους απασχολεί, το μόνο που τους κόφτει, φανερά και αδιάντροπα, είναι η επανεκλογή τους, το μεθοδικό μαγείρεμα της εκλογικής τους επιτυχίας.

Δεν ενδιαφέρει τους επαγγελματίες της εξουσίας αν η Θεσσαλονίκη αναδειχθεί από το ΝΑΤΟ σε Πρίστινα ενός «μακεδονικού» Κοσόβου. Δεν τους ενδιαφέρει αν το ελλαδικό κρατίδιο που εξουσιάζουν διαχειρίζεται, πριν από όλα, μια πανανθρώπινης σημασίας παρακαταθήκη πολιτισμού και τριτευόντως ή καθόλου μιαν εθνοφυλετική οντότητα. Έχουν προγραμματικά εξαρθρώσει κάθε δυνατότητα αποτελεσματικού κοινωνικού ελέγχου της εξουσίας. Επιτρέπουν και ενθαρρύνουν ακίνδυνες για την εξουσία εκτονώσεις αφελών, π.χ. διαδηλώσεις, πορείες, συλλαλητήρια. Τέτοιες εκτονώσεις είναι κομματικά οργανωμένες, επομένως ελεγχόμενες ασφυκτικά από την εξουσία: Πηγαίνει μπροστά η ντουντούκα, διαλαλεί τα προκάτ συνθήματα, και η αγέλη που ακολουθεί απλώς αναμηρυκάζει. Όλα αρχίζουν και τελειώνουν σε οικονομικές διεκδικήσεις. Εγγυημένο τέλμα.

Έχουν εξαρθρωθεί, με εκπλήσσουσα μεθοδικότητα και κοινή συναίνεση όλων των συντεχνιών εξουσίας, οι κυρίως δυνατότητες κοινωνικού ελέγχου της επαγγελματικής πολιτικής, δυνατότητες αποτελεσματικών αντιρρήσεων, καταγγελιών, διαμαρτυρίας. Ελάχιστο παράδειγμα: Αν κριτικές θέσεις, δημοσιεύονταν στη δεκαετία του 1960 με την υπογραφή ενός από τους γνωστούς τότε λόγιους επιφυλλιδογράφους, Θεοτοκά, Παπανούτσου, Τερζάκη, Χουρμούζιου, θα ήταν μάλλον το κυρίαρχο γεγονός της επικαιρότητας, όχι χωρίς καίριες πολιτικές επιπτώσεις. Σήμερα δεν υπάρχουν ονόματα λογίων («διανοουμένων» λέμε πια ανελληνίστως) που να μην έχουν μεθοδικά γυμνωθεί από κάθε κύρος ικανό να επηρεάσει την ελλαδική κοινωνία. Δεν υπάρχουν ακομμάτιστα πρόσωπα, με καθολική καταξίωση της ανιδιοτέλειας και ευθυκρισίας τους, για να καταγγείλουν αποτελεσματικά την ανεπάρκεια, την ιδιοτέλεια, την εγκληματική υπονόμευση της ιστορικής συνέχειας του Ελληνισμού από σπιθαμιαίους, τάχα και πολιτικούς.

Η απαξίωση και εξουδετέρωση των αδέσμευτων στην κρίση τους, οξυδερκών, εύτολμων στοχαστών μοιάζει να κατορθώθηκε με δύο τρόπους: Με την πολύ ευρύτερη καίρια λοβοτομή που επιχειρήθηκε στην ελλαδική κοινωνία, όταν καταργήθηκε θεσμικά κάθε αξιοκρατία, κάθε αξιολογική αποτίμηση, κάθε έλεγχος πειθαρχικός και ποιοτικός σε όλες τις πτυχές της κρατικής λειτουργίας και του κοινωνικού βίου. Με πολιτική πρωτοβουλία τού «Πασόκ», εκτελεστική εφαρμογή από τον «Συνασπισμό» και σιωπηρή συναίνεση της «Νέας Δημοκρατίας». Επιβλήθηκε σαν «δημοκρατία» η ισοπεδωτική εξομοίωση της γνώμης όλων. Έπαψαν να υπάρχουν αριστείς, ειδήμονες, δοκιμασμένοι νόες. Κανένας πια Θεοτοκάς ή Παπανούτσος δεν μπορεί να είναι ανεκτός για να ασκήσει επιρροή στην ελλαδική κοινωνία, να καταγγείλει αυθαιρεσίες της εξουσίας. Μοναδική αυθεντία ο κομματικός λόγος και κυρίως η τηλεοπτική εκφορά του.

Δεύτερος τρόπος απαξίωσης των φυσικών εκφραστών κριτικής (κοινωνικής) της εξουσίας φαίνεται να είναι το αντάλλαγμα που εισέπραξε η φερόμενη ως Αριστερά για τη λεηλασία των συνθημάτων και των ψηφοφόρων της από το Πασόκ. Της παραδόθηκε, αντιστάσεως μη ούσης, η κυρίως εξουσία, η απόλυτη ιδεολογική κυριαρχία στην ελλαδική κοινωνία. Οι κυβερνήσεις έρχονται και παρέρχονται, παπανδρεϊκές, μητσοτακικές, σημιτικές, μικροκαραμανλικές, ο ιδεολογικός εξουσιασμός της κοινωνίας από την καριερίστικη «Αριστερά» παραμένει ολοκληρωτικός και αυτονόητος. Δεν υπάρχει λόγιος, καλλιτέχνης, προσωπικότητα έκτακτης προσφοράς, που θα αναγνωρισθεί δημόσια και θα προβληθεί, αν δεν έχει θητεύσει σε «αριστερό» κομματικό στρατωνισμό. Οι αναφορές του Τύπου, η τηλεοπτική προβολή, οι θεσμικές διακρίσεις, τα βραβεία, οι τιμητικές ευθύνες, ο λιβανωτός των εξυμνήσεων προσφέρονται αποκλειστικά και μόνο σε πατενταρισμένους «αριστερούς».

Και οι «διακεκριμένοι» πολυδιαφημιζόμενοι εκλεκτοί της καριερίστικης «Αριστεράς» δεν θα αντιταχθούν ποτέ στην αποδόμηση του πατριωτισμού των Ελλήνων, αντίθετα: πάντοτε πλειοδοτούν. Γλώσσα, εδαφική ακεραιότητα, ιστορική συνείδηση, πολιτιστική ετερότητα, τα λογαριάζει η καριερίστικη «Αριστερά» (το αποδείχνει με κάθε ευκαιρία) αντιδραστικές προκαταλήψεις, που εμποδίζουν τον θρίαμβο του Ιστορικού Υλισμού.

Έτσι, οι σπιθαμιαίοι τυχάρπαστοι, υπουργούντες εναλλακτικά τα διεθνή και διαχειριζόμενοι την ιστορική επιβίωση του Ελληνισμού στη Μακεδονία, στην Κύπρο, στη Βόρεια Ηπειρο, στη Θράκη, στο Αιγαιακό Αρχιπέλαγος, μπορούν να είναι ήσυχοι. Κανένας λόγιος με λόγο κοινωνικά αποτελεσματικό δεν θα ενοχλήσει τον ιδιοτελή ενδοτισμό τους. Πειθαρχώντας στην ιδεολογική κυριαρχία της «Αριστεράς» και εξασφαλίζοντας εγκαθέτους στην τηλεόραση, μπορούν άνετα να γράψουν Ιστορία.

Ιστορία έγραψε και ο Ηρόστρατος. Γιατί όχι;

Νότιο Ρεύμα (South Stream...!)

Η υπογραφή του ελληνορωσικού μνημονίου για τον περίφημο αγωγό «South Stream» χαιρετίστηκε με εμφανή ή συγκρατημένο ενθουσιασμό από το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού Τύπου. Ο αγωγός με το αγγλοπρεπέστατο όνομα μπήκε στο καθημερινό μας λεξιλόγιο, χωρίς, όπως φαίνεται, κανείς μας να απορήσει: Αφού καμμία από τις χώρες που εμπλέκονται δεν είναι αγγλόφωνη, αφού οι Ρώσοι μια άλφα –ή και ωμέγα- περηφάνεια την κουβαλάνε, πως άξαφνα αυτός ο αγωγός βρήκε νονό να τον βαφτίσει στα αγγλικά; Από που και ως που South Stream; Είναι πια η lingua franca σε τέτοιο βαθμό αποδεκτή;

Ένα μικρό, σύντομο ρεπορτάζ, απέδειξε ότι, όχι, οι Ρώσοι δεν παρέδωσαν γην και ύδωρ, παρά το διεθνή χαρακτήρα της συμφωνίας. Η Αναστασία Ιβάνοβα, από το γραφείο τύπου της Γκαζπρομ, είχε την ευγένεια να μας ενημερώσει πως, το όνομα του αγωγού είναι ρώσικο εις την Ρωσία. Ο αγωγός επισήμως και με τη βούλα ονομάζεται Νότιο Ρεύμα -- για τους ρωσσομαθείς Южный поток, Γιούζνι Ποτόκ. Όμως, μιας και ένα μεγάλο μέρος της αλληλογραφίας και του ενημερωτικού υλικού μεταφράζεται ή συντάσσεται και στην αγγλική, σε αυτό το απευθυνόμενο σε ξένους υλικό, οι Ρώσοι της Γκαζπρομ μεταφράζουν το όνομα του αγωγού.

Κοινώς, South Stream είναι η αγγλική μετάφραση του Γιούζνι Ποτόκ, του Νοτίου Ρεύματος και ως μετάφραση εκπονείται για να βοηθήσει τους αγγλόφωνους στην κατανόηση. Αν είσαι Έλλην απόφοιτος των κώλλετζες (colleges) που προσποιείται το στέλεχος υπουργείου, όμως, όλα αυτά δε σε αφορούν. Μένεις στην αγγλική μετάφραση διότι σε αυτήν βρίσκεις την γλώσσα που αγαπάς και προτιμάς. Τη γλώσσα που δεν αλλάζεις με τίποτε και σε κάνει να νοιώθεις κάποιος... Κατόπιν, τη φοράς καπέλο σε Τύπο και κοινό, νομίζοντας ότι πράττεις το σωστό, γιατί δε σου πέρασε καν από το νου ότι κάποιος άλλος λαός μπορεί να έχει την αξιοπρέπεια ή την υπερηφάνεια που προφυλάσσουν από επαρχιωτισμούς και αρχοντοχωριατιές.

Αν μετά τα κώλλετζες έχεις βρεθεί σε κανένα γραφείο Τύπου υπουργείου, τιμάς και εκεί, με την ίδια επίμονη ανοησία, την μόνη γλώσσα που κατέχεις σε σχετικά ανεκτό βαθμό. Έτσι, ας πούμε, στις 23 Απριλίου 2008, ως υπουργείο Υγείας αποστέλλεις δελτίο Τύπου, με το οποίο ενημερώνεις άπαντα ενδιαφερόμενο ότι «ο Υπουργός Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης κ. Δημήτρης Αβραμόπουλος, θα συναντηθεί αύριο Μεγάλη Πέμπτη και ώρα 11:00 στο Υπουργείο με τον Υφυπουργό Υγείας της Κίνας κ. Ma Xiaowei, ο οποίος επισκέπτεται επίσημα τη χώρα μας».

Αυτός ο Κινέζος θα το απαίτησε να τον γράφουν Αγγλικά στα Ελληνικά Δελτία Τύπου, προφανώς. Πως αλλοιώς να εξηγήσει κανείς το γεγονός ότι το ελληνικό (;) γραφείο Τύπου του ελληνικού (;) υπουργείου Υγείας γράφει τα κινέζικα ονόματα με λατινικούς χαρακτήρες, απευθυνόμενο στο ελληνικό κοινό; Πως το ελληνικό γραφείο Τύπου δεν μπαίνει στον κόπο να αποδώσει φωνητικά το κινεζικό όνομα στην ελληνική και όχι στην αγγλική;

Δύο τρανταχτά παραδείγματα της τελευταίας εβδομάδας, αυτά που προαναφέρονται. Είναι πολύ εύκολο να προστεθούν και άλλα. Η γράφουσα πρόσεξε για πρώτη φορά το φαινόμενο, στην απίστευτη αρχοντοχωριατιά του διασήμου φεστιβάλ κινηματογράφου της χώρας, που, σε αναμνηστικό τόμο για τον Κουροσάβα, προτίμησε να αναγράψει το όνομα του μεγάλου σκηνοθέτη στην αγγλική στο εξώφυλλο – κι ας ήταν το περιεχόμενο στα ελληνικά και ο δημιουργός Ιάπωνας. Ακολούθησε μια συλλογή από τηλεγραφήματα του ΑΠΕ αντίστοίχου κάλλους. Εμ τι; Για πλάκα πλήρωνε η μαμά το Στρατηγάκη;

Μα τα ίδια δεν κάνουν και στην "πολιτισμένη Δύση"; μπορεί να ρωτήσει κάποιος. Δεν μεταγράφουν τον Κουροσάβα και ό,τι ξένο στα αγγλικά; Βεβαίως, αν μιλάμε για τις ΗΠΑ, άντε και η Βρετανία. Και πάλι, εκεί τα αγγλικά είναι η γλώσσα τους, επομένως άριστα πράττουν. Στην Γαλλία, την Γερμανία, την Ιταλία, τις Σκανδιναβικές χώρες (αλλά και γιατί όχι, στην Κορέα ή την Ιαπωνία) πάλι στα αγγλικά μεταφράζουν; Ή μήπως εκεί, χωρίς αρχοντοχωριατισμούς, σέβονται τη φωνητική, το μέτρο και το ρυθμό της γλώσσας τους -και βέβαια το αναγνωστικό τους κοινό;

Ψιλά γράμματα θα πει κανείς. Όχι τόσο, αν και "ψηλά", καθώς αποτελούν ενδείξεις όχι μόνον ημιμάθειας και υστέρησης, αλλά και μειονεξίας (κόμπλεξ, ελληνιστί) η οποία εκδηλώνεται με χίλιους δυο τρόπους. Σε αντίθεση με την τάχαμου "πολυπολιτισμικότητα", που εκδηλώνεται με έναν και μόνο τρόπο: τον αγγλοσαξωνικό. Η κατάσταση, υποχρεωτικώς περικόπτει τον ποιητή. "Francis Ford Coppola και ξερό ψωμί". Ο Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ αγνοείται.

Παπανδρεϊκή «αριστερά»

Ελάχιστο είναι το ενδιαφέρον για την 31η επέτειο της χούντας. Όπως ελάχιστες είναι και οι έρευνες - ιστορικές, οικονομικές και κοινωνιολογικές- για την περίοδο εκείνη. Και όμως, η κοινωνία μας έχει συμβιβαστεί με μια γενικώς αποδεκτή ερμηνεία και για όσα συνέβησαν τότε και για όσα συνέβησαν μετά. Δεν θα ήταν τόσο μεγάλο το πρόβλημα αν κάποιοι δεν επέμεναν, σήμερα ακόμη, να εκμεταλλεύονται τόσο βάναυσα την ανώμαλη εκείνη περίοδο αλλά και τον ιστορικό συμβιβασμό, ο οποίος πάντως επέτρεψε στη δημοκρατία να εγκατασταθεί, επιτέλους, στον τόπο μας.

Το δικτατορικό καθεστώς πάγωσε τη χώρα στην πιο δυναμική της στιγμή. Η οικονομία διακρινόταν σε επιδόσεις, πάνω από μια δεκαετία στις πρώτες θέσεις του μικρού τότε ΟΟΣΑ. Ο πραγματικός πλούτος των Ελλήνων αυξανόταν αναλόγως. Το κράτος είχε ξαναβρεί πρόσωπο για να δανείζεται απευθείας στο εξωτερικό. Το δημόσιο ταμείο γέμιζε. Πληθωρισμός δεν υπήρχε και η ανεργία στηριζόταν μόνον στην κακή παιδεία. Η Ελλάδα δεν απείχε πολύ από την είσοδό της στην Κοινή Αγορά, της οποίας θα είχε γίνει μέλος μέχρι το 1971, αν η χώρα δεν είχε -ορθότατα- τεθεί σε διεθνή καραντίνα.

Οι δικτάτορες δεν χάλασαν μόνον την οικονομία. Έκαναν τις, ήδη κακομαθημένες, κοινωνικές τάξεις εξαρτημένα υποκείμενα του κράτους. Έσπασαν την ορμή της νεολαίας, που ήθελε την ταχύτατη προσαρμογή στις αναζητήσεις του προοδευτικού δυτικού κόσμου. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου περιέχει την ανάγκη αυτή, που θα είχε εκδηλωθεί φυσιολογικά όταν ξεσηκώθηκε ο κόσμος, τον Μάη του ’68, στην Αμερική, το Παρίσι, την Πράγα και αλλού.

Χειρότερα ακόμη, η δικτατορία μας γύρισε πίσω, στην επόμενη μέρα του εμφύλιου πολέμου. Με αποτέλεσμα, όταν πλέον η προδοσία κατέρρευσε, όταν τα κόμματα (μαζί και οι κομμουνιστές) πήραν τη θέση τους στη Βουλή, όταν η χώρα απέκτησε ένα εξαιρετικό Σύνταγμα αβασίλευτης δημοκρατίας, αντί να συνεχίσουμε στην επόμενη μέρα της 21ης, να πρέπει να λογαριαστούμε με τις ιστορικές μας εκκρεμότητες.

Ο Νίκος Αλιβιζάτος (σε ευφυές αφιέρωμα της επιθεώρησης «ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ» με τίτλο «Το Ράδιο παίζει εμβατήρια», που κυκλοφόρησε αυτές τις μέρες) αναφέρει την απορία-παρατήρηση του νεαρού τότε γιου του, καθώς οι γονείς του, την επομένη της χούντας, τραγουδούσαν σκοπούς του εμφυλίου και της αντίστασης στον φασισμό γράφει: «Συνειδητοποίησα ποιό ήταν τελικά το μεγαλύτερο κακό που μας έκανε η χούντα: δεν σταμάτησε απλώς την ιστορία, αλλά μας γύρισε στη μιζέρια και τον επαρχιωτισμό. Ένα κακό που το πληρώνουμε ακόμη». Δυστυχώς, όταν ο Αλέκος Αλαβάνος απειλεί, προχθές ακόμη, γιατί οι Γερμανοί ετοιμάζονται να σηκώσουν τη γερμανική σημαία στο φρούριο του Δημοσίου, η καθυστέρηση γίνεται απειλή. Κρίμα στην εμμονή του Λεωνίδα Κύρκου για την ευρωπαϊκή διαφορά και τη φιλοευρωπαϊκή παιδεία των ηγετών μιας τόσο -πλέον- παπανδρεϊκής «αριστεράς».

Η αλήθεια γιά το Εθνικό Θέμα των Σκοπίων

Για να μη μας πιάνουν κορόιδα γράφουμε όλη την αλήθεια. Η Ελλάδα στο θέμα των Σκοπίων έπρεπε να δείξει στον λαό, ότι είναι ισχυρή και θέτει Βέτο. Γι’ αυτό και ο πρωθυπουργός το είχε προαναγγείλει προεκλογικά. Οι ζυμώσεις είχαν γίνει νωρίς. Θα λέγαμε εμείς το Βέτο, θα φαινόμασταν ήρωες και θα ξεμπέρδευαν και οι ΗΠΑ με την κυβέρνηση των Σκοπίων. Θα πήγαιναν σε εκλογές όπως και θα γίνει και αυτοί που θα εκλεγούν θα είναι ακόμα πιο αρεστοί στα; Συμφέροντα των Αμερικανών. Πάμε παρακάτω και ….

Η Ελλάδα θα δεχθεί το όνομα «Νέα Μακεδονία» που έχει ήδη πετάξει στο τραπέζι και έκανε μυστικές δημοσκοπήσεις ότι στον κόσμο είναι πιο εύηχο.
Οι Σκοπιανοί θα κάνουν τους δύσκολους αλλά με πιέσεις των Αμερικανών θα δεχθούμε όλοι με ζόρι-και καλά- το νέο όνομα. Θα φαίνεται όμως ότι η Ελλάδα νίκησε. Από την άλλη τα Σκόπια και νέα κυβέρνηση θα έχουν αλλά και όνομα με τον όρο Μακεδονία, επισημοποιημένο από την Ελλάδα. Για να δούμε θα γίνουν έτσι τα πράγματα; Η συνάντηση με τους bloggers μόνο τυχαία δεν ήταν, όπως και η επιλογή τους. Που έχετε ξαναδεί bloggers μπροστά σε κάμερες (εκτός από όσους έχουν μη ενημερωτικά ή εθνικά θέματα);

από το: http://troktiko.blogspot.com/

Προκλητικοί "Σκοπιανοί και Τούρκοι μειονοτικοί" σε μιά αποτυχημένη διοργάνωση

Πραγματοποιήθηκε τελικά χθες ,στην έδρα του Ευρωπαικού Κοινοβουλίου στις Βρυξέλλες η εκδήλωση με θέμα: «Οι αγνοημένες μειονότητες στην Ελλάδα».

(Δείτε εδώ : "Μακεδόνες" και "Τούρκοι" της Ελλάδας ενωμένοι στις Βρυξέλλες.. ).

Οι εκπρόσωποι της οργάνωσης «Ουράνιο Τόξο», η οποία ισχυρίζεται ότι εκπροσωπεί τη «Μακεδονική μειονότητα» στην Ελλάδα από κοινού με την αυτοαποκαλούμενη «Ομοσπονδία Τούρκων Δυτικής Θράκης στην Ευρώπη» εμφανίστηκαν προκλητικοί έναντι της χώρας μας , χθες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο .

Η συνέντευξη Τύπου που παραχώρησαν και στην οποία παραβρέθηκε από πλευράς Ευρωβουλής, μόνο ένας ευρωβουλευτής, ο Βάσκος εθνικιστής κ. Μικέλ Ιρίχο Αμεζάγκα και μια Βελγίδα πρώην ευρωβουλευτής, ο εκπρόσωπος του «Ουράνιου Τόξου» κ. Πέτρος Καζίας, εμφανίστηκε ιδιαίτερα προκλητικός.Και αυτό γιατί είχε φροντίσει μέσω της πολιτικής ομάδας που τον φιλοξενούσε να μην υπάρχει διερμηνεία στην ελληνική γλώσσα, κάτι που θα μπορούσε να προβλεφθεί εύκολα και μάλιστα δωρεάν, αφού πρόκειται για επίσημη γλώσσα της Ε.Ε. Ο ίδιος προτίμησε να μιλήσει ιταλικά.

Οταν ρωτήθηκε γιατί εφόσον δηλώνει Ελληνας πολίτης δεν μιλάει ελληνικά στη συνέντευξη, απάντησε ότι είναι «Ελληνας πολίτης, μακεδονικής εθνότητας και ιταλικής κουλτούρας!!!».

Πριν από τη συνέντευξη με δική του φροντίδα η πολιτική Ομάδα της Ευρωπαϊκής Ελεύθερης Συμμαχίας, μοίρασε με το λογότυπο της ομάδας, χάρτη με τίτλο: «Πολιτισμοί και γλώσσες στην Ε.Ε.», οποίος φέρει τη σλαβομακεδονική γλώσσα να ομιλείται σε ένα πολύ μεγάλο μέρος της Δυτικής Μακεδονίας το οποίο φτάνει μέχρι την Κατερίνη!Επί της ουσίας ισχυρίστηκε ότι στην Ελλάδα υπάρχει σήμερα «μακεδονική μειονότητα» 180.000 ατόμων, ενώ κατηγόρησε τη χώρα μας ότι δεν την αναγνωρίζει και δεν επιτρέπει να διδάσκεται η «μακεδονική» γλώσσα στα σχολεία...

Ο εκπρόσωπος της λεγόμενης «Ομοσπονδίας Τούρκων Δυτικής Θράκης στην Ευρώπη» κ. Χαλίτ Χαμπίπογλου, στην παρέμβασή του σημείωσε ότι «η Ελλάδα μας αντιμετωπίζει ως απειλή και αρνείται το διάλογο μαζί μας». Στόχος της «Ομοσπονδίας Τούρκων Δυτικής Θράκης» είναι να αναγνωριστούν οι μειονότητες και «όλοι μαζί να λύσουμε τα προβλήματά μας», συμπλήρωσε.Πάντως, θα πρέπει να σημειωθεί ότι αν και πιέστηκαν από τους διοργανωτές, αρνήθηκαν να συμμετάσχουν στην εκδήλωση μουσουλμάνοι της Δυτικής Θράκης. Σύμφωνα με πληροφορίες αιτιολόγησαν την άρνησή τους στο ότι "δεν ήθελαν καμία ανάμειξη με τους Σλαβομακεδόνες".Από την πλευρά της και η πολιτική ομάδα των Πρασίνων-Ευρωπαϊκή Ελεύθερη Συμμαχία, μετά από τις επιστολές διαμαρτυρίας που έλαβαν από Ελληνες ευρωβουλευτές, αλλά και το υπουργείο Εξωτερικών, έριξαν τους τόνους τις τελευταίες μέρες.

Ενδεικτικό είναι άλλωστε το γεγονός ότι στην επίσημη ιστοσελίδα της ομάδας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δεν υπήρξε καμία προαναγγελία της εκδήλωσης.

Γιατί καίγονται οι ΗΠΑ για τα Σκόπια;

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι μόνο δύο είναι, τα ανθρώπινα κατασκευάσματα που διακρίνονται από το Διάστημα: το Σινικό Τείχος και το Camp Bondsteel. Το Σινικό Τείχος όλοι το γνωρίζουμε ,το Camp Bondsteel όμως πολλοί λίγοι.
Είναι η μεγαλύτερη αμερικανική στρατιωτική βάση στον κόσμο και βρίσκεται ακριβώς ...δίπλα μας. Στο Κόσσοβο!! H εταιρεία Halliburton (που ως γνωστό διετέλεσε διευθύνων σύμβουλος ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Dick Cheney, μέχρι το 2000 ) κατασκεύασε το Camp Bondsteel (μέσω θυγατρικών), και το «συντηρεί» χάρη σε ένα από τα ακριβότερα συμβόλαια που υπέγραψε ποτέ το Πεντάγωνο των ΗΠΑ. Η Halliburton όμως δραστηριοποιείται στα Βαλκάνια και σε πλήθος έργων, με κύριο την μελέτη κατασκευής του ενεργειακού αγωγού ΑΜΒΟ, που... "συνέπεσε" να διέρχεται από την περιοχή της βάσης και θα μεταφέρει πετρέλαιο από το Μπουργκάς στην Αυλώνα. Στην ουσία δηλαδή καθιστά τις ΗΠΑ ρυθμιστές της "κάνουλας"... στο ρωσικό πετρέλαιο . Οι ιθύνοντες της κυβέρνησης Bush γίνονται ιδιαίτερα πιεστικοί για να κλείσουν τα ανοικτά θέματα στην περιοχή , αφού αναμένεται να χάσουν την εξουσία στις εκλογές του Νοεμβρίου του 2008 και φοβούνται τις οικονομικές ...αλλαγές από τους "χορηγούς" των Δημοκρατικών . Αυτοί καίγονται λοιπόν και όχι εμείς. Εάν θέλουν έχει καλώς , εάν όχι ...Veto !!!

Camp Bondsteel.

Το Camp Bondsteel είναι η μεγαλύτερη στρατιωτική βάση που δημιούργησαν οι ΗΠΑ μετά τον πόλεμο στο Βιετνάμ. Βρίσκεται στο Κόσοβο. Για την ακρίβεια καταλαμβάνει εκτάσεις στα εδάφη τόσο του Κοσσυφοπεδίου όσο και της ΠΓΔΜ, παρ’ ότι τα σύνορα των δύο προτεκτοράτων δεν είναι οριοθετημένα. Άλλωστε οι αμερικάνοι δεν έλαβαν υπόψη τα σύνορα όταν σχεδίασαν την τεράστια αυτή βάση. Η τοποθεσία επιλέχθηκε με βάση τους σχεδιασμούς των κρίσιμης σημασίας ενεργειακών δρόμων που ήδη, πριν από το 1992, είχαν χαραχτεί στους χάρτες των μεγάλων αμερικάνικων εταιρειών και του Πενταγώνου.

Το Camp Bondsteel οικοδομήθηκε για να προστατεύει τον αμερικάνικων συμφερόντων διαβαλκανικό αγωγό AMBO (Albania, Macedonia, Bulgaria Oil). Μια και μιλάμε όμως για συμφέροντα, ωμά οικονομικά συμφέροντα, ας συγκρατήσουμε δύο ονόματα εταιρειών: της Halliburton και της θυγατρικής της Brown & Root Services. Η μεν πρώτη ηγείται του κονσόρτσιουμ του αγωγού AMBO, η δε δεύτερη οικοδόμησε και παρέχει επιμελητειακή υποστήριξη στο κολοσσιαίο Camp Bondsteel.

Στα σερβικά ερείπια Ο «πρίγκιπας του σκότους», όπως του αρέσει να τον αποκαλούν, ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Ντικ Τσέινι, υπήρξε, μέχρι να ενδυθεί το φράκο του πολιτικού, «βασικός μέτοχος» της Halliburton. Για να μη ξεχνιόμαστε…

Τον Ιούνιο του 1999, ως αποτέλεσμα των βάρβαρων και ισοπεδωτικών βομβαρδισμών κατά της Γιουγκοσλαβίας, ο στρατός των ΗΠΑ «απαλλοτρίωσε» περί τα 10.000 στρέμματα αγροτικής έκτασης, κοντά στο νοτιοανατολικό Κόσοβο, στην πόλη Ουρόσεβατς, επάνω στα αδιευκρίνιστα σύνορα με την ΠΓΔΜ, και άρχισε την κατασκευή του στρατοπέδου. Το Camp Bondsteel σήμερα αποκαλείται από τους αμερικάνους «Grand Dame» (Μεγάλη Κυρία), ετοιμάστηκε μέσα σε τρία χρόνια, εκτείνεται και στις δύο πλευρές των υποτιθέμενων συνόρων με την ΠΓΔΜ και εξυπηρετεί περισσότερους από 7.000 στρατιώτες, δηλαδή τα τρία τέταρτα του συνόλου της δύναμης που διατηρούν οι ΗΠΑ στην περιοχή. Το οδικό δίκτυο μέσα στο στρατόπεδο ξεπερνά τα 25 χιλιόμετρα, που οδηγούν στα περισσότερα από 300 κτίρια. Το στρατόπεδο είναι τόσο μεγάλο, ώστε χωρίζεται σε κεντρική, μέση και έξω περιοχή. Υπάρχουν υπαίθριοι χώροι αναψυχής, όπως και κλειστές αίθουσες για σπορ που είναι προσβάσιμες 24 ώρες το 24ωρο. Υπάρχουν επίσης εκκλησία, βιβλιοθήκη, αλλά και το καλύτερα εξοπλισμένο νοσοκομείο της Ευρώπης!

Σε αυτό το στρατόπεδο, ανάμεσα στα άλλα, σταθμεύουν 55 ελικόπτερα Black Hawk και Apache. Αν και δεν δημιουργήθηκε διάδρομος προσγείωσης αεροσκαφών, ο χώρος επιλέχθηκε επειδή ακριβώς έχει τη δυνατότητα επέκτασης και, σύμφωνα με τους σχεδιασμούς, πολύ σύντομα θα μεταφερθεί εκεί η αμερικάνικη αεροπορική δύναμη που σταθμεύει στο Αβιάνο της Ιταλίας. Πέριξ του Camp Bondsteel ο αμερικάνικος στρατός ελέγχει 350 χιλιόμετρα δρόμων και 75 γέφυρες. Όλα αυτά γίνονται με τη δημιουργία φυλακίων και με επίγειες και εναέριες περιπολίες.

Μια πόλη - κράτος! Την εργολαβία της κατασκευής ανέλαβε η Brown & Root Services Corporation. Για την κατασκευή δούλεψαν 24 ώρες το 24ωρο επί τρία χρόνια πάνω από 1.000 αμερικάνοι μηχανικοί και περισσότεροι από 7.000 αλβανοί εργάτες.

Σήμερα η Brown & Root Services εξασφαλίζει τη λειτουργία του στρατοπέδου. Φροντίζει για την παροχή 600.000 γαλονιών νερού τη μέρα και ηλεκτρισμού για τις ανάγκες μιας πόλης 25.000 κατοίκων. Φροντίζει για τη λειτουργία 1.200 πλυντηρίων ημερησίως, καθώς και για την παρασκευή 18.000 γευμάτων. Το προσωπικό που απασχολεί η Brown & Root Services ξεπερνά τα 10.000 άτομα και είναι κυρίως αλβανοί, οι οποίοι, για να… «αποφευχθούν οι πληθωριστικές πιέσεις» στην οικονομία της περιοχής, αμείβονται με 2 δολάρια την ώρα. Όπως λένε οι ίδιοι οι αμερικάνοι που βρίσκονται στην περιοχή, η εχθρότητα που αντιμετωπίζουν οφείλεται, μεταξύ άλλων, και στο γεγονός πως το Camp Bondsteel φαντάζει ως μια περιοχή η οποία βρίσκεται 100 χρόνια μπροστά από τον χώρο που την περιτριγυρίζει. Ο τόπος γύρω από το στρατόπεδο είναι πάμπτωχος με τον δείκτη της ανεργίας να φτάνει το 80%. Τι γυρεύει μια τέτοια στρατιωτική εγκατάσταση μέσα σε μια περιοχή που «βρίσκεται 100 χρόνια πίσω»; Ας επισημάνουμε δύο αναφορές της «Ουάσιγκτον Ποστ» για το Camp Bondsteel: * Είναι ένα φανερό σημάδι ότι οι ΗΠΑ έχουν αναλάβει μείζονες δεσμεύσεις στην περιοχή και σχεδιάζουν να παραμείνουν επί μακρόν. * Η αυξανόμενη αστάθεια στη Μέση Ανατολή υποχρεώνει τις ΗΠΑ να έχουν βάσεις και ελευθερία πτήσεων πάνω από τα Βαλκάνια για να μπορούν να προστατεύσουν το πετρέλαιο της Κασπίας. «Μακεδονία» για ασφαλή ενέργεια… Η αμερικάνικη Υπηρεσία Εμπορίου και Ανάπτυξης (*S Trade & Development Agency – TDA) χρηματοδότησε τις μελέτες βιωσιμότητας και τεχνολογικών απαιτήσεων της εταιρείας AMBO, που, ας σημειωθεί, έχει έδρα τη Νέα Υόρκη. Ο πετρελαιαγωγός της AMBO, προϋπολογισμού 1,5 δισ. δολαρίων, αξιολογείται ως ένας από τους σημαντικότερους, από στρατηγική άποψη, αγωγούς, καθώς υπό αυστηρό αμερικάνικο στρατιωτικό έλεγχο μπορεί να συνδέσει τις αγορές της Ευρώπης με το πετρέλαιο της Κασπίας. Ακόμη και στην περίπτωση που μέσα στον αγωγό θα ρέει ρωσικό πετρέλαιο, αυτό θα οδεύει προς τις αγορές υπό την προϋπόθεση ότι θα το επιτρέπει η Ουάσιγκτον. Αντιλαμβάνεται, λοιπόν, κανείς γιατί ανάμεσα στους χρηματοδότες της AMBO εξέχουσα θέση κατέχουν οι EXXON - Mobil και Chevron. Πολύ περισσότερο κατανοεί γιατί η Μόσχα προσπαθεί με κάθε τρόπο να έχει τουλάχιστον το 51% από τον αγωγό Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολη, όποτε αυτός κατασκευαστεί, ακόμη κι αν το υπόλοιπο 49% βρεθεί στα χέρια εταιρειών συμφερόντων ΗΠΑ. Τελειώνοντας αξίζει να υπενθυμίσουμε όσα είχε πει ο βρετανός στρατηγός Μάικλ Τζάκσον, που με το «καπέλο» του ΝΑΤΟ βρισκόταν στην ΠΓΔΜ όταν η συμμαχία βομβάρδιζε τη Σερβία: Είναι απολύτως απαραίτητο να εξασφαλίσουμε τη σταθερότητα στη «Μακεδονία» και την ένταξή της στο ΝΑΤΟ. Ταυτόχρονα είναι απαραίτητο να παραμείνουμε εδώ (το ΝΑΤΟ) για πολύ καιρό έτσι ώστε να μπορούμε να εγγυηθούμε την ασφάλεια των ενεργειακών δρόμων που θα διασχίσουν τη χώρα…

Γιατί όχι στο «Νέα Μακεδονία»

Στη σύνοδο κορυφής, η ελληνική διπλωματία κατάφερε το δύσκολο. Το όνομα είναι πια νατοϊκός όρος για την ένταξη των Σκοπίων. Και αυτό πιστώνεται στον Πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή. Η Αθήνα έχει πολιτικά και θεσμικά τις προϋποθέσεις να επιβάλει οριστική και δίκαιη λύση. Αυτό, όμως, δεν συνεπάγεται αυτομάτως ότι θα το επιτύχει. Αντιθέτως, υπάρχουν ενδείξεις ότι στην τελική ευθεία μπορεί να κλωτσήσει την καρδάρα με το γάλα που μάζεψε στο Βουκουρέστι.

Ο λόγος είναι ότι πολλοί στην κυβέρνηση αντιλαμβάνονται με επιφανειακό τρόπο το διακύβευμα. Στόχος τους είναι να βρεθεί μία σύνθετη ονομασία για να ξεμπερδεύουμε. Για να ξεμπερδέψουμε, όμως, πρέπει να επιβληθεί η σύνθετη ονομασία που θα ακυρώσει το ιδεολόγημα της «διαμελισμένης μακεδονικής πατρίδας». Η Μακεδονία στους νεώτερους χρόνους είναι πολυεθνική και όχι πατρίδα ενός και μόνο έθνους. Λόγω της αλβανικής κοινότητας, δεν είναι ρεαλιστικός ένας εθνικός προσδιορισμός, όπως Σλαβομακεδονία. Γι’ αυτό και ο επιθετικός προσδιορισμός πρέπει να είναι γεωγραφικός, όπως Γκορναματσεντόνια (Άνω Μακεδονία).

Για γεωγραφικό προσδιορισμό μιλάει η αντιπολίτευση, αλλά και η Ντόρα Μπακογιάννη. Αντιθέτως, ο Κώστας Καραμανλής το αποφεύγει επιμελώς. Ο λόγος είναι ότι η κυβέρνηση φλερτάρει με το Νέα Μακεδονία. Το όνομα αυτό είχε πέσει στο τραπέζι από το 1992, σαν αντιδιαστολή με την αρχαία Μακεδονία. Ήταν η εποχή, που στην Ελλάδα επικρατούσε μία ιστορικίστικη προσέγγιση του προβλήματος. Το Νέα Μακεδονία, όμως, δεν είναι γεωγραφικός προσδιορισμός. Αναφέρεται στην όλη Μακεδονία και όχι σε τμήμα της. Ως εκ τούτου, δεν ακυρώνει το ιδεολόγημα του Μακεδονισμού, την προσπάθεια του μέρους (Σλαβομακεδόνες) να σφετερισθεί το όλον (Μακεδονία).

Η ειρωνεία είναι ότι το Νέα Μακεδονία δεν ακυρώνει ούτε τον σφετερισμό της ιστορικής κληρονομιάς. Σημειολογικά, ο προσδιορισμός «νέα» υποδηλώνει αναγέννηση. Υποδηλώνει δεσμό και όχι αντιδιαστολή. Τη Νέα Υόρκη, τη Νέα Ζηλανδία και τη Νέα Ιωνία τις έφτιαξαν μετανάστες ή πρόσφυγες από τη βρετανική Υόρκη, την ολλανδική Ζηλανδία και τη μικρασιατική Ιωνία. Εάν η Αθήνα αποδεχθεί το Νέα Μακεδονία ουσιαστικά θα έχει εμμέσως νομιμοποιήσει όχι μόνο τον σφετερισμό της ιστορικής κληρονομιάς, αλλά και τον φαντασιακό επεκτατισμό των Σλαβομακεδόνων επί της ελληνικής Μακεδονίας, που εμποδίζει την καλή γειτονία.

Η εκτίμηση ότι το Νέα Μακεδονία είναι εύπεπτο και θα περάσει εύκολα στην κοινή γνώμη είναι καιροσκοπική, αλλά όχι αβάσιμη. Η λάθος λύση, όμως, έχει κοντά πόδια. Με άλλα λόγια, αντί να ξεμπερδεύουμε, το πρόβλημα θα το βρούμε μπροστά μας με νέα μορφή.

Κραυγή αγωνίας γιά την Θράκη

Για δεκαετίες παρακολουθούμε απογοητευμένοι τις ενέργειες των ελληνικών κυβερνήσεων στη Θράκη. Συγκάλυψη των προβλημάτων, διαρκείς υποχωρήσεις στις απαιτήσεις της Άγκυρας, παραχώρηση εδάφους σε όσους επιβουλεύονται την κοινωνική γαλήνη και την εθνική μας κυριαρχία. Τελευταίο κρούσμα, το πρόσφατο σχέδιο νόμου που αφορά τη διαχείριση των μουσουλμανικών βακουφίων στη Θράκη το οποίο κατατέθηκε στις 7/12/2007 στη Βουλή.

Πέρα από την ταπεινωτική συγκυρία που επιλέχθηκε (επίσκεψη του τούρκου υπουργού Εξωτερικών Αλί Μπαμπατζάν) για την προώθηση της «τακτοποίησης» ενός χρόνιου τουρκικού αιτήματος, το ίδιο το κείμενο έχει δύο μεγάλες υποχωρήσεις. Πρώτον αφαιρέθηκε από τον παλαιό νόμο (1091/1980) η «αρχή της διακρατικής αμοιβαιότητας». Έτσι, τα απομεινάρια της Ρωμιοσύνης στην Πόλη, την Ίμβρο και την Τένεδο εγκαταλείπονται στις δικαστικές τους περιπέτειες! Και δεύτερον συγκροτούνται 3 μόνον Διαχειριστικές Επιτροπές για τα δεκάδες βακούφια των πόλεων της Θράκης, επιτροπές που θα αποτελέσουν (ειδικά στην Κομοτηνή) ένα νέο κέντρο τουρκικής παρέμβασης. Είναι το τελειωτικό χτύπημα στο φιλειρηνικό ισλάμ και η καθιέρωση του εθνικιστικού κεμαλικού Ισλάμ.

Διακρίσεις σε βάρος των χριστιανών

Και σαν να μην έφταναν αυτά, στο άρθρο 23 επιβάλλεται ποσόστωση 0,5% για όλες τις προσλήψεις στο ελληνικό Δημόσιο μέσω ΑΣΕΠ για τους μουσουλμάνους της Θράκης! Το αντίστοιχο προ δεκαετίας «προσωρινό» μέτρο της ποσόστωσης για την εισαγωγή μουσουλμάνων στα ΑΕΙ-ΤΕΙ της χώρας επεκτείνεται και στην κατάληψη θέσεων στο ελληνικό Δημόσιο, καταρρακώνοντας κάθε έννοια αξιοκρατίας και συνταγματικότητας. Οι έλληνες χριστιανοί της Θράκης, οι «γκιαούρηδες» του γνωστού προεκλογικού βίντεο, οι οποίοι υφίστανται μια κρατική πολιτική επιβολής ανισοτήτων σε βάρος τους (με προσχήματα... υψηλών πολιτικών και... λεπτών χειρισμών), δεν παρηγορούνται πια με μυθολογήματα για αναξιοπαθούσες μειονότητες. Αν κάποιοι βιώνουν πραγματικές ανισότητες, αυτοί είναι οι μουσουλμάνοι Ρομά και οι Πομάκοι της Θράκης και όχι το αναπτυγμένο κοινωνικά, μορφωτικά και οικονομικά τουρκογενές κομμάτι της μειονότητας. Η συγκεκριμένη ποσόστωση διευρύνει ένα καθεστώς διακρίσεων σε βάρος των χριστιανών και σύντομα θα δημιουργήσει ανισότητες και εντάσεις με ανυπολόγιστες συνέπειες για την περιοχή. Όσοι εντός και εκτός Ελλάδος σχεδιάζουν το μέλλον της Θράκης θα πρέπει να μην ξεχνούν ότι εδώ, εκτός από τους μουσουλμάνους συμπολίτες μας, ζουν και χριστιανοί.

Απαιτούμε: Διατήρηση της αρχής της αμοιβαιότητας για τα βακουφικά, ως ασπίδα προστασίας για τα αντίστοιχα ελληνικά βακούφια στην Τουρκία, όπως προβλέπει η Συνθήκη της Λωζάννης (την οποία συνθήκη προτάσσει και το ίδιο το νομοσχέδιο στο άρθρο 1). Αποφυγή κάθε τεχνητής ενοποίησης βακουφιών σε παντοδύναμες διαχειριστικές επιτροπές που θα αποτελέσουν έναν ακόμη θεσμό της Θράκης ελεγχόμενο από την Άγκυρα. Αναβάθμιση του ρόλου των νόμιμων μουφτήδων, οι οποίοι, ως ανώτερη ιερή αρχή στο ισλάμ, θα πρέπει να έχουν λόγο και στη διαδικασία αποδοχής υποψηφιοτήτων στις διαχειριστικές επιτροπές. Απόσυρση της ρατσιστικής ποσόστωσης για τους διορισμούς στο Δημόσιο και μέριμνα για την παροχή ελληνικής παιδείας και ίσων ευκαιριών σε όλους τους κατοίκους της Θράκης, χριστιανούς και μουσουλμάνους.

Σκοπιανή η νύφη του Μπους!

Πολλοί θα διερωτώνται γιατί τέτοια επιμονή του Μπους να στηρίζει τα Σκόπια, σε βάρος του μόνιμου συμμάχου της χώρας του, της Ελλάδας. Όλα έχουν την εξήγησή τους. Και τίποτε δεν είναι τυχαίο. Ο απερχόμενος και κακή τη μοίρα Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους έχει συγγενικούς δεσμούς με το γειτονικό μας κρατίδιο, που ξαφνικά παραφούσκωσε σαν διάνος και νόμισε ότι μπορεί να γίνει ο… χωροφύλακας της περιοχής.
Σύμφωνα λοιπόν με γνωρίζοντες, ο αδελφός του Μπους έχει παντρευτεί τη σκοπιανή κόρη της μεγάλης οικογένειας Μοϊσόφ, ο οποίος είχε χρηματίσει υπουργός Εξωτερικών του Τίτο και πρέσβης της Γιουγκοσλαβίας στην Ουάσινγκτον!Είχε λοιπόν προσωπικούς λόγους ο Μπους να δώσει στα Σκόπια το όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας»! Πολλές φορές η συγγένεια υπερτερεί της πολιτικής...

Ατομοκεντρισμός, δηλαδή υπανάπτυξη

Η έκφραση «αντικοινωνική συμπεριφορά» ανακαλεί προσλαβάνουσες μάλλον επαινετού αντικονφορμισμού: Παραβίαση φορμαλιστικών υπαγορεύσεων, αρχών επιτηδευμένης ευπρέπειας, δύσκαμπτου αναχρονιστικού ηθικισμού. Η κυρίαρχη σήμερα νοο-τροπία (τρόπος του νοείν και του είναι) προσλαμβάνει την «αντικοινωνική συμπεριφορά» σαν έμπρακτη κατάφαση της απόλυτης προτεραιότητας του ατόμου, των δικαιωμάτων του, της πανευφημούμενης αυτονομίας του.

Ως κυριολεξία η «αντικοινωνική συμπεριφορά» συνεχίζει να σημαίνει τον ενεργό εγωκεντρισμό, την αδίστακτη ιδιοτέλεια, την αδιαφορία για τον άλλον: τον διπλανό της συμβίωσης, τον εταίρο της οργανωμένης συλλογικότητας. Αδιαφορία και για τους αναγκαίους περιορισμούς που επιβάλλει στην ατομική αυθαιρεσία ο κοινός βίος.

Μοιάζει παραμυθένιο σήμερα, κι όμως υπήρξαν περίοδοι της Ιστορίας και τύποι κοινωνιών που έδιναν προτεραιότητα στις σχέσεις συνύπαρξης των ανθρώπων, στη λειτουργικότητα των σχέσεων κοινωνίας, όχι στην κατασφάλιση του ατομοκεντρισμού. Μια τέτοια προτεραιότητα αντλούσε «νόημα» (αιτία και σκοπό) ή από την ανάγκη (την «κοινωνία της χρείας») ή από τη σκόπευση της αλήθειας (της «κοινωνίας του αληθούς»).

Στην πρώτη περίπτωση, κίνητρο για την αποφυγή της αντικοινωνικής συμπεριφοράς ήταν η χρησιμότητα των σχέσεων κοινωνίας, της αμοιβαιότητας στην εξυπηρέτηση αναγκών, οι διευκολύνσεις που παρείχε σε όλους ο καταμερισμός της εργασίας. Στη δεύτερη περίπτωση, κίνητρο ήταν οι σχέσεις κοινωνίας ως αυταξία, ως απόλαυση και χαρά της ζωής: Οι «κατά λόγον» σχέσεις (αρμονίας και κοσμιότητας) ήταν μετοχή στον τρόπο του «όντως όντος», του αιώνιου, αθάνατου, αμετάβλητου «λόγου» που αρθρώνει το σύμπαν σε «κόσμον» (κόσμημα).

Ταυτόχρονα ήταν σε όλους φανερό, και επομένως αυτονόητο, ότι ο εγωκεντρισμός χαρακτηρίζει το στάδιο υπανάπτυξης του ανθρώπου, είναι τεκμήριο πρωτογονισμού, κυριαρχίας της κτηνώδους φύσης πάνω στη λογική, δηλαδή στην ελευθερία. Πολύ προτού η κλινική Ψυχολογία οριοθετήσει τις ενστικτώδεις ενορμήσεις της αυτοσυντήρησης, της επιβολής και κυριαρχίας, της ηδονής, υπήρχαν προηγμένες «πολιτικές» κοινωνίες που λογάριαζαν την επιθετική ιδιοτέλεια, τον ατομικισμό, την εγωτική απληστία, τη φίλαυτη πλεονεξία σαν τεκμήρια καθήλωσης του ατόμου στην αλογία των τυφλών αναγκαιοτήτων της φύσης.

Ποικίλες οπτικές γωνίες λαϊκών παραδόσεων εμπειρικής σοφίας, αλλά και φιλοσοφικών αναζητήσεων, συνέκλιναν στην ίδια πιστοποίηση: Οι σχέσεις κοινωνίας, η οργανωμένη συλλογικότητα, είναι κάτι ριζικά διαφορετικό από την αγελαία συνύπαρξη, είναι γνώρισμα μόνο του ανθρώπου, κατόρθωμα (γι’ αυτό και άθλημα) ελευθερίας. Η έμβια φύση, η άλογη, είναι νομοτελειακά ιδιοτελής, οι ενστικτώδεις ορμές λειτουργούν τυφλά, αδυσώπητα, για αυτοπροστασία και ηδονή, δεν υπάρχει βούληση για να αντιστέκεται στην επιθυμία. Αν ο άνθρωπος ξεχωρίζει, δεν είναι επειδή διαθέτει υψηλότερη αντιληπτικότητα ή έχει αναπτύξει πληρέστερο κώδικα συνεννόησης, αλλά επειδή μπορεί να ενεργεί αδέσμευτος από τις αναγκαιότητες που επιβάλλουν τα ένστικτα. Μπορεί να ξεπερνάει τον εαυτό του για χάρη του άλλου, να θυσιάζει την εγωτική του απαίτηση για να συντρέξει τον διπλανό του ή και μόνο για να του δώσει χαρά.

Το «κυρίως ανθρώπινον» (αυτό που κάνει τον άνθρωπο να είναι άνθρωπος) ταυτίζεται με την ελευθερία από τις απαιτήσεις της ορμής, την ελευθερία από το εγώ για χάρη των σχέσεων κοινωνίας. Σήμερα καταλαβαίνουμε και την ελευθερία υποταγμένη στον στεγανό ατομοκεντρισμό – ταυτίζουμε την ελευθερία με το «δικαίωμα» του εγώ μας να έχει απεριόριστες και ανεμπόδιστες επιλογές: Να επιλέγει το κόμμα που νομίζει ότι τον εκφράζει, την εφημερίδα που νομίζει ότι τον πληροφορεί με εγκυρότητα, τα ιδεολογήματα που τον κάνουν πιο «προοδευτικό» ή συνεπέστερα «παραδοσιακό» και «συντηρητικό». Εικόνα και σύμβολο της «ελευθερίας» μας σήμερα δεν είναι το σούπερ μάρκετ: Nομίζω ότι διαλέγουμε με αδέσμευτη την ατομική μας προτίμηση και κρίση, ενώ στην πραγματικότητα μάλλον μας κατευθύνει η έντεχνη ποδηγέτηση των ορμών μας από τη διαφήμιση και τη συσκευασία.

Aν δεχθούμε ως κριτήριο υπαρκτικής γνησιότητας του ανθρώπου την ελευθερία του από την ορμέμφυτη ιδιοτέλεια, την εγωτική απληστία, τη φίλαυτη πλεονεξία, τότε μέτρο ανάπτυξης μιας κοινωνίας δεν είναι η αξιοποίηση της τεχνολογίας ή η οικονομική της ευρωστία (αν και συνήθως η τεχνολογική πρόοδος και η εύρωστη οικονομία συναρτώνται άμεσα με την καλλιέργεια κοινωνικών προτεραιοτήτων). Aναπτυγμένες είναι οι κοινωνίες με υψηλή κατά κεφαλήν καλλιέργεια κοινωνικής συνείδησης, δηλαδή της χαράς των σχέσεων κοινωνίας. Δεν μπορεί «ανάπτυξη» να θεωρηθεί το πισωγύρισμα στην πληρέστερη θωράκιση των απαιτήσεων του κτήνους. Δεν είναι δυνατόν να θεωρηθούν «αναπτυγμένες» οι συλλογικότητες που δυναστεύονται από οργανωμένες (συνδικαλισμένες) συσπειρώσεις συμφερόντων, σπείρες εκβιαστών, νομιμοποιημένες κλίκες λυμεώνων των δημόσιων λειτουργημάτων. H «ανάπτυξη» δηλώνει, πριν από όλα, απαιτήσεις ποιότητας της ζωής, ελευθερίας από την καταναλωτική βουλιμία, την αυθαιρεσία των λίγων που κρατούν όμηρους τους πολλούς.

Το υπόδειγμα της κτηνώδους ιδιοτέλειας στις υπανάπτυκτες συλλογικότητες το σαρκώνουν οι ηγεσίες: Eπαγγελματίες της εξουσίας δίχως ίχνος (κατά κανόνα) πρόθεσης να υπηρετήσουν τις κοινές ανάγκες και κοινές σκοπεύσεις, έρμαια (μέχρι βαθμού ψυχασθένειας) του πρωτογονισμού της εγωλαγνείας. Δεν ενδιαφέρονται παρά μόνο για την επανεκλογή τους στη Bουλή ή στην κυβέρνηση. Δεν αποκλείεται να ξεπουλάνε τα στοιχειώδη δίκαια της χώρας τους, τον αυτοσεβασμό της και την ιστορία της, μόνο για να γίνουν αρεστοί στις «αυλές» των ισχυρών του πλανήτη. Συνήθως έχουν έγκαιρα ξεπουλήσει στα παρασκήνια την ίδια την προσωπική τους τιμή και αξιοπρέπεια: ανταλλάσσουν την ηδονή των αξιωμάτων με τον ρόλο του λακέ των ισχυρών.

Σέρνουν τη χώρα μας σε ταπεινωτικές διαδικασίες μεσολαβήσεων συμβιβασμού για περιπτώσεις κατάφωρης παραβίασης της λογικής και της Ιστορίας, μεταβάλλουν τη χώρα τους, κυριολεκτικά, σε «μπαίγνιο των εθνών» χωρίς αιδώ ή λύπην.

Δεν είναι «προδότες», είναι απλώς υπανάπτυκτοι, άγευστοι της ποιότητας ζωής που παρέχει η αυθυπέρβαση, η ελευθερία από τον πρωτογονισμό των ορμεμφύτων.

Το δικαστήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων δικαίωσε την Τουρκική μειονότητα! Αυτός είναι ο ...διαμελισμός

"Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ “ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ” ΕΡΧΕΤΑΙ ΝΑ ΒΑΛΕΙ ΤΟ ΛΙΘΑΡΑΚΙ ΤΗΣ ΣΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΔΙΑΜΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΛΗΛΗ ΩΡΑ.
ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ Η ΧΩΡΑ ΜΑΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΙ ΓΕΝΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ “ΗΓΕΜΟΝΑ” ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΤΑ ΣΚΟΠΙΑ ΕΜΦΑΝΙΖΟΥΝ ΕΠΙΣΗΜΑ ΠΛΕΟΝ ΖΗΤΗΜΑ “ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗΣ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑΣ”.

ΟΥΤΕ ΛΙΓΟ ΟΥΤΕ ΠΟΛΥ Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΑΥΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΕΝΑ ΝΕΟ ΔΙΚΑΙΟ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΔΕΝ ΛΑΜΒΑΝΕΙ ΥΠΟΨΗ ΤΗΝ ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΗΣ ΛΩΖΑΝΝΗΣ.
ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΕΙ.
ΜΕ ΤΗΝ ΛΟΓΙΚΗ ΑΥΤΗ ΠΟΙΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΛΕΓΞΕΙ ΑΝ ΟΙ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΙ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥΡΚΟΙ Η ΑΠΟ ΑΛΛΗ ΙΣΛΑΜΙΚΗ ΧΩΡΑ.
ΣΕ ΛΙΓΟ ΟΛΟΙ ΟΙ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΙ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΘΑ “ΠΟΛΙΤΟΓΡΑΦΟΥΝΤΑΙ” ΤΟΥΡΚΟΙ ΚΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΘΑ ΑΠΟΚΤΗΣΕΙ ΤΕΡΑΣΤΙΑ “ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑ” ΜΕ ΟΤΙ ΑΥΤΟ ΣΥΝΕΠΑΓΕΤΑΙ". Άραγε οι παραπάνω βουλευτές έχουν να μας δηλώσουν κάτι;(http://underinformation.wordpress.com/)

ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΟΦΑΣΗ

http://www.e-write.gr/posts/206

Αιφνιδίασε η πρόταση Νίμιτς για Μακεδονία (Σκόπια)

Με μία μακρά λίστα σημείων που χρειάζονται «αλλαγές, διευκρινίσεις, μεταβολές και προσθήκες», απάντησε χθες η Αθήνα στον ειδικό μεσολαβητή των Ηνωμένων Εθνών για το θέμα της ονομασίας της ΠΓΔΜ κ. Μάθιου Νίμιτς, απορρίπτοντας ουσιαστικά τη νέα του πρόταση, που οδηγεί πιο κοντά στη χρήση του όπλου του βέτο.
Η πρόταση που κατέθεσε ο ειδικός μεσολαβητής αργά το βράδυ της Τρίτης στη Νέα Υόρκη στους διαπραγματευτές Ελλάδας και ΠΓΔΜ, πρέσβεις Αδαμάντιο Βασιλάκη και Νίκολα Ντιμιτρόφ, συνιστά δυσμενή εξέλιξη και η Αθήνα, ουσιαστικά ζητεί μια νέα πρόταση. Η υπουργός Εξωτερικών κ. Ντόρα Μπακογιάννη έδωσε το στίγμα των ελληνικών θέσεων δηλώνοντας χθες, αμέσως μετά την ενημέρωση προς τον πρωθυπουργό κ. Κώστα Καραμανλή και τα μέλη της Κυβερνητικής Επιτροπής, ότι «η νέα πρόταση απέχει από τους επιδιωκόμενους στόχους της Ελλάδας».
Ο ειδικός μεσολαβητής στη νέα του πρόταση κατέθεσε μία ονομασία, το Δημοκρατία της Μακεδονίας (Σκόπια), γραμμένο στα αγγλικά. Σύμφωνα με πληροφορίες, όσον αφορά το εύρος χρήσης της ονομασίας αυτής, προτείνει να υιοθετηθεί στους διεθνείς οργανισμούς, με σύσταση από το Συμβούλιο Ασφαλείας για χρήση και στις διμερείς σχέσεις, μια σύσταση όμως που διπλωματικές πηγές χαρακτήριζαν «ιδιαίτερα χαλαρή». Οι ίδιες πληροφορίες αναφέρουν ότι επαναλαμβάνει αυτό που περιέλαβε και στην πρόταση που κατέθεσε στις 19 Φεβρουαρίου, ότι καμιά από τις δύο πλευρές δεν θα έχει αποκλειστικότητα στην εμπορική χρήση του όρου Μακεδονικός, ενώ δεν υπάρχει καμιά αναφορά στο θέμα των διαβατηρίων.
Από αργά το βράδυ της Τρίτης, οπότε η πρόταση διαβιβάσθηκε στο υπουργείο Εξωτερικών, μέχρι χθες το μεσημέρι πραγματοποιήθηκαν διαδοχικές συσκέψεις με τη συμμετοχή διπλωματικών και υπηρεσιακών παραγόντων, στη διάρκεια των οποίων εξετάσθηκε σημείο προς σημείο το περιεχόμενό της. Ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών κ. Γιώργος Κουμουτσάκος έδωσε από νωρίς το στίγμα των αρνητικών αντιδράσεων που προκάλεσε η πρόταση, δηλώνοντας ότι «το πρώτο συμπέρασμα είναι ότι απέχουμε από μια αμοιβαία αποδεκτή λύση».
Στο υπουργείο Εξωτερικών έδειξαν να αιφνιδιάζονται από την πρόταση του κ. Νίμιτς, σε αντίθεση με τα Σκόπια, όπου εδώ και δέκα ημέρες συστηματικά υπήρχε καλλιέργεια κλίματος υπέρ μιας ονομασίας κοντά στο πλαίσιο «Δημοκρατία της Μακεδονίας - Σκόπια». Ετσι, εκεί που η Αθήνα ανέμενε ότι στη συνάντηση της Νέας Υόρκης το διακύβευμα ήταν η στάση που θα κρατούσε ο κ. Ντιμιτρόφ, η οποία θα έδειχνε εάν τα Σκόπια εμμένουν στην αδιαλλαξία ή παρουσιάζουν πιο ευέλικτη στάση, σε σχέση με την προηγούμενη πρόταση, η Ελλάδα βρέθηκε απέναντι σε μια νέα πρόταση, η οποία δεν την ικανοποιεί καθόλου.
Από τα Σκόπια μέχρι αργά χθες δεν υπήρξε καμιά αντίδραση πάνω στη νέα πρόταση Νίμιτς. Ο πρόεδρος κ. Μπράνκο Τσερβενκόφσκι και ο πρωθυπουργός κ. Νίκολα Γκρουέφσκι είχαν χθες το απόγευμα συνάντηση διάρκειας δύο ωρών, μετά την οποία δεν προέβησαν σε καμία δήλωση. Οπως έγινε γνωστό, σήμερα ο κ. Ντιμιτρόφ θα ενημερώσει λεπτομερώς την πολιτική ηγεσία για όσα έγιναν στη Νέα Υόρκη και οι όποιες αντιδράσεις πάνω στη νέα πρόταση αναμένονται αμέσως μετά. Θα ακολουθήσει η απάντηση που θα δώσει η σκοπιανή πλευρά στον ειδικό μεσολαβητή, ο οποίος αναμένει, διαθέσιμος, όπως είπε, ανά πάσα στιγμή να συνεχίσει τη διαπραγμάτευση. Με δεδομένη την αρνητική τοποθέτηση της Αθήνας, τα Σκόπια, ακόμα κι αν τοποθετηθούν επίσης αρνητικά, δείχνουν να μη βρίσκονται στην ίδια δυσχερή θέση στην οποία βρίσκονταν μέχρι πριν από μερικές ημέρες, παρουσιαζόμενα ως η αδιάλλακτη πλευρά. Πάντως, παρά το ότι από την πολιτική ηγεσία δεν έγινε κάποια τοποθέτηση, το κλίμα στα μέσα ενημέρωσης της γειτονικής χώρας είναι ότι η νέα πρόταση είναι πολύ πιο κοντά στις θέσεις των Σκοπίων σε σχέση με τις προηγούμενες.

ΕΠΙΣΤΟΛΗ Υπ. Ν.ΜΑΡΤΗ γιά το σκοπιανό

ΝΙΚΟΣ ΜΑΡΤΗΣ

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

25/02/2008

Η ΣΚΟΠΙΑΝΗ ΑΠΑΤΗ ΚΑΙ ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΚΑΙ ΗΘΙΚΟ ΧΡΕΟΣ ΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΟΣ

Σύμφωνα με έρευνα επί των σχολικών βιβλίων της FYROM, που διεξήγαγε ο ε.τ. Πρέσβης και επί τριακονταετία ειδικός σύμβουλος του Υπουργείου Εξωτερικών Ευάγγελος Κωφός, στα βιβλία αυτά δημοσιεύονται συστηματικά οι ακόλουθοι δύο χάρτες:

α) της Μακεδονίας, με υπότιτλο «δεν υπήρξε παρουσία Ελλήνων στη Μακεδονία»

β) με σύνορα της Ελλάδος στον Όλυμπο.

Όταν τον Αύγουστο 1944 δημιουργήθηκε η «Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας», οι δύο αυτοί χάρτες, με τον ψευδή ισχυρισμό ότι οι Μακεδόνες δεν ήταν Έλληνες, χρησιμοποιήθηκαν από τους πλαστογράφους της Ιστορίας της Μακεδονίας για να θεμελιώσουν το ψευδομακεδονικό Έθνος των Σκοπίων και να σφετερισθούν την Ελληνική πολιτιστική ταυτότητα.

Τους δύο αυτούς χάρτες, που αποκαλύπτουν την απάτη των Σκοπιανών, δεν καταδ’ικασε παραδόξως, ούτε η Αμερική, παρά το γεγονός ότι η Δημοκρατία αυτή δημιουργήθηκε από την Κομμιντέρν, για να εξυπηρετήσει τα επεκτατικά σχέδια της Σοβιετικής Ενώσεως, εν όψει του Ψυχρού Πολέμου που ακολούθησε.

Ο χάρτης της Μακεδονίας με τον υπότιτλο ότι «δεν υπήρξε παρουσία Ελλήνων στη Μακεδονία», διαψεύδεται μεταξύ πολλών άλλων, (παραπέμπω στην τελευταία επιστολή μου στους Υπουργούς Εξωτερικών της Ε.Ε.) και από τα κείμενα της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης, από τους Αρχαίους Έλληνες, τους Ρωμαίους και Εβραίους συγγραφείς και από γεγονότα όπως η Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου, η Συνθήκη του Βερολίνου, ο Μακεδονικός Αγώνας, η απογραφή του Χιλμή Πασά (1905), οι εκλογές του 1912, με συμμετοχή μειονοτήτων, οι Βαλκανικοί Πόλεμοι, όπου δεν εμφανίζεται ύπαρξη Μακεδόνων, διότι οι Μακεδόνες ήταν Έλληνες.

Στοιχειωδώς ιστορικά ενημερωμένοι και με κοινή λογική άνθρωποι, δεν μπορούν να δεχθούν την απάτη αυτή, την οποίαν αμέσως καταδίκασε τον Σεπτέμβριο 1944 ο Στεττίνιους, Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών της Κυβερνήσεως Ρούζβελτ, ο οποίος με την υπ’ αριθμόν 868614/26.12.1944 Εγκύκλιό του προς τους Πρεσβευτές και τους Προξένους των ΗΠΑ αφήνει να εννοηθεί ότι η δημιουργία της Δημοκρατίας αυτής στόχο έχει να υπηρετήσει τα επεκτατικά σχέδια της Σοβιετικής Ενώσεως.

Παρομοίως οι ΗΠΑ, η Ε.Ε., ο ΟΗΕ και το ΝΑΤΟ, όχι μόνον δεν μπορούν να αγνοήσουν το γεγονός ότι «Μακεδονικό Έθνος» δεν υπήρξε ούτε υπάρχει, διότι οι Μακεδόνες ήταν Έλληνες, αλλά επίσης έχουν νομικό και ηθικό χρέος, να λάβουν θέση για την ιστορική αλήθεια. Άλλως δεν μπορούν να θεωρηθούν ότι σέβονται τις δημοκρατικές αρχές, το ανθρώπινο δικαίωμα της ταυτότητας, την παιδεία και τον πολιτισμό. Και το σημαντικότερο, το πρόβλημα θα παραμείνει άλυτο, διότι ο λαός της γειτονικής χώρας, που για 60 και πλέον χρόνια, δεν έχει διδαχθεί την δική του ιστορία, αλλά μία ξένη, θα συνεχίζει να παραμένει στην σημερινή του εικονική πραγματικότητα, χωρίς εθνική ταυτότητα. Η Ελλάδα, όπως κάθε χώρα, δεν μπορεί να επιτρέψει την δική της ιστορία να σφετερίζονται άλλοι.

Το 1983, κατά την επταετή θητεία μου ως Υπουργός Μακεδονίας – Θράκης, κυκλοφόρησε το βραβευθέν βιβλίο μου με τίτλο «Η Πλαστογράφηση της Ιστορίας της Μακεδονίας», το οποίο μεταφράσθηκε και εκδόθηκε σε 7 γλώσσες και βοήθησε την Διεθνή Κοινότητα να ενημερωθεί για το αυταπόδεικτο. Δηλαδή για την ιστορικά τεκμηριωμένη Ελληνικότητα της Μακεδονίας, που αναγνωρίζεται διεθνώς διά μέσου των αιώνων, αλλά και από το 1944 μέχρι σήμερα, κατά την περίοδο της Σκοπιανής απάτης.

Σε επιβεβαίωση των προαναφερομένων, παραπέμπω ενδεικτικά στα ακόλουθα ντοκουμέντα:

1. επιστολή προς τον γράφοντα της 5 Μαρτίου 1992 του Διευθυντού Ευρωπαϊκών Υποθέσεων του Υπουργείου Αμύνης των ΗΠΑ (Υπουργός κ.Cheney), στην οποία επιβεβαιώνει την Αμερικανική δέσμευση για την διατήρηση της Ελληνικής εδαφικής ακεραιότητας. Γίνεται καταφανές ότι οι εδαφικές βλέψεις που εμφανίζουν σκοπιανοί χάρτες, είναι απαράδεκτες και ανυπόστατες.

2. επιστολή του Καγκελάριου της Δυτικής Γερμανίας Χέλμουτ Σμίτ της 13 Σεπτεμβρίου 1988 προς τον γράφοντα, ο οποίος χαρακτήρισε «προσφορά στην Ιστορία της Ευρώπης», το βιβλίο μου «The falsification of Macedonian History”, εκδόσεως του 1983.

3. συνέντευξη του Πάπα Ιωάννη Παύλου στην εφημερίδα ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, που δημοσιεύθηκε 21 Ιουνίου 1992, στην οποία ο Ποντίφηκας δήλωσε ότι «Η Μακεδονία είναι πατρίδα του Φιλίππου και του Αλεξάνδρου, του Μεθοδίου και του Κυρίλλου. Η Μακεδονία είναι ελληνική»

4. επιστολή της 13 Φεβρουαρίου 1990 του Γενικού Γραμματέα του ΝΑΤΟ κ. Manfred Werner προς τον γράφοντα, με την οποία επιβεβαιώνει την μεγάλη πολιτιστική σημασία της Μακεδονίας για την Δύση.

5. χάρτη της Βαλκανικής χερσονήσου της περιόδου 1920-23, στον Άτλαντα, τόμος XIV, τυπωμένο το 1970 στο επιστημονικό έργο «THE NEW CAMBRIDGE MODERN HISTORY», κατά τον οποίο Μακεδονία υπάρχει και εμφανίζεται μόνο στην Ελλάδα.