«Τι Άνω, τι Νέα Μακεδονία, το ίδιο είναι»

Αν αντέχουμε να δούμε την πραγματικότητα κατά πρόσωπο –να μη χρυσώνουμε για μας τους ίδιους το χάπι– θα παραδεχθούμε ότι το σκοπιανό «πρόβλημα» τέλειωσε με κατά κράτος ήττα του ελλαδικού μας κουκλοθέατρου: Τα Σκόπια «κλείδωσαν» το όνομα «Μακεδονία» (πέτυχαν να το εξασφαλίσουν οριστικά) με τη σύμφωνη γνώμη των «κομμάτων εξουσίας» στην Ελλάδα. Παζαρεύουν τώρα, τάχα με περισσή δυσαρέσκεια, έναν διακοσμητικό της ελληνικής πανωλεθρίας επιθετικό προσδιορισμό.

Οι ελλαδικές συντεχνίες εξουσίας επιδιώκουν, υποτίθεται, να είναι γεωγραφικός αυτός ο επιθετικός προσδιορισμός. Μοιάζει να μας λογαριάζουν τους πολίτες διανοητικά καθυστερημένους, ανίκανους να αντιληφθούμε ότι η προσθήκη γεωγραφικού προσδιορισμού, όταν παραμένει άθικτη στο Σύνταγμα των γειτόνων η εθνοφυλετική μονοπώληση της ονομασίας «Μακεδονία» (και ο συνακόλουθος αλυτρωτισμός), δεν μπορεί να είναι κάτι περισσότερο από στάχτη στα μάτια.

Αλλά οι υψαύχενες Σλάβοι των Σκοπίων αρνούνται και τον γεωγραφικό προσδιορισμό. Διαπραγματεύονται από θέσεως ισχύος: Έχουν οριστικά κατακτήσει το μείζον, το όνομα «Μακεδονία» και η διπλωματική τους περηφάνια, απόλυτα δικαιολογημένη, ενοχλείται να παραχωρήσει παρηγορητικό κουτόχορτο στους ψηφοφόρους της ελλαδικής κυρίας της υπουργούσης («κρίμασιν οις πάντες οίδασι») τα διεθνή. Έσπευσε να βεβαιώσει τους ψηφοφόρους της η κυρία υπουργός ότι και ο προσδιορισμός «Νέα» Μακεδονία γεωγραφικός είναι, ας μοιάζει χρονικός - ιστορικός. Οι δε προσωπικοί της εγκάθετοι στα κρατικά τηλεοπτικά κανάλια αναμηρυκάζουν τη διαβεβαίωση σαν σταθερή επωδό: «Τι Ανω, τι Νέα Μακεδονία, το ίδιο είναι»!

Το δημοψήφισμα αποκλείστηκε εγκαίρως, οι συντεχνίες εξουσίας (και η Νέα Τάξη πραγμάτων) θέλουν τον λαό φιμωμένο για όλα τα καίρια προβλήματα του βίου του και του ιστορικού του μέλλοντος. Αποφασίζουν και διατάσσουν οι αποδεδειγμένα ανίκανοι να διαχειριστούν έστω και την αποκομιδή των σκουπιδιών στις πόλεις, η πιο ανυπόληπτη επαγγελματική κάστα της ελλαδικής κοινωνίας. Αυτοί διαπραγματεύονται αν θα επιβιώσει ιστορικά ο Ελληνισμός στη Μακεδονία, στην Κύπρο, στη Βόρεια Ηπειρο, στη Θράκη, στο Αιγαιακό Αρχιπέλαγος. Και η τρομακτική αυτή ιστορική ευθύνη δεν τους απασχολεί, το μόνο που τους κόφτει, φανερά και αδιάντροπα, είναι η επανεκλογή τους, το μεθοδικό μαγείρεμα της εκλογικής τους επιτυχίας.

Δεν ενδιαφέρει τους επαγγελματίες της εξουσίας αν η Θεσσαλονίκη αναδειχθεί από το ΝΑΤΟ σε Πρίστινα ενός «μακεδονικού» Κοσόβου. Δεν τους ενδιαφέρει αν το ελλαδικό κρατίδιο που εξουσιάζουν διαχειρίζεται, πριν από όλα, μια πανανθρώπινης σημασίας παρακαταθήκη πολιτισμού και τριτευόντως ή καθόλου μιαν εθνοφυλετική οντότητα. Έχουν προγραμματικά εξαρθρώσει κάθε δυνατότητα αποτελεσματικού κοινωνικού ελέγχου της εξουσίας. Επιτρέπουν και ενθαρρύνουν ακίνδυνες για την εξουσία εκτονώσεις αφελών, π.χ. διαδηλώσεις, πορείες, συλλαλητήρια. Τέτοιες εκτονώσεις είναι κομματικά οργανωμένες, επομένως ελεγχόμενες ασφυκτικά από την εξουσία: Πηγαίνει μπροστά η ντουντούκα, διαλαλεί τα προκάτ συνθήματα, και η αγέλη που ακολουθεί απλώς αναμηρυκάζει. Όλα αρχίζουν και τελειώνουν σε οικονομικές διεκδικήσεις. Εγγυημένο τέλμα.

Έχουν εξαρθρωθεί, με εκπλήσσουσα μεθοδικότητα και κοινή συναίνεση όλων των συντεχνιών εξουσίας, οι κυρίως δυνατότητες κοινωνικού ελέγχου της επαγγελματικής πολιτικής, δυνατότητες αποτελεσματικών αντιρρήσεων, καταγγελιών, διαμαρτυρίας. Ελάχιστο παράδειγμα: Αν κριτικές θέσεις, δημοσιεύονταν στη δεκαετία του 1960 με την υπογραφή ενός από τους γνωστούς τότε λόγιους επιφυλλιδογράφους, Θεοτοκά, Παπανούτσου, Τερζάκη, Χουρμούζιου, θα ήταν μάλλον το κυρίαρχο γεγονός της επικαιρότητας, όχι χωρίς καίριες πολιτικές επιπτώσεις. Σήμερα δεν υπάρχουν ονόματα λογίων («διανοουμένων» λέμε πια ανελληνίστως) που να μην έχουν μεθοδικά γυμνωθεί από κάθε κύρος ικανό να επηρεάσει την ελλαδική κοινωνία. Δεν υπάρχουν ακομμάτιστα πρόσωπα, με καθολική καταξίωση της ανιδιοτέλειας και ευθυκρισίας τους, για να καταγγείλουν αποτελεσματικά την ανεπάρκεια, την ιδιοτέλεια, την εγκληματική υπονόμευση της ιστορικής συνέχειας του Ελληνισμού από σπιθαμιαίους, τάχα και πολιτικούς.

Η απαξίωση και εξουδετέρωση των αδέσμευτων στην κρίση τους, οξυδερκών, εύτολμων στοχαστών μοιάζει να κατορθώθηκε με δύο τρόπους: Με την πολύ ευρύτερη καίρια λοβοτομή που επιχειρήθηκε στην ελλαδική κοινωνία, όταν καταργήθηκε θεσμικά κάθε αξιοκρατία, κάθε αξιολογική αποτίμηση, κάθε έλεγχος πειθαρχικός και ποιοτικός σε όλες τις πτυχές της κρατικής λειτουργίας και του κοινωνικού βίου. Με πολιτική πρωτοβουλία τού «Πασόκ», εκτελεστική εφαρμογή από τον «Συνασπισμό» και σιωπηρή συναίνεση της «Νέας Δημοκρατίας». Επιβλήθηκε σαν «δημοκρατία» η ισοπεδωτική εξομοίωση της γνώμης όλων. Έπαψαν να υπάρχουν αριστείς, ειδήμονες, δοκιμασμένοι νόες. Κανένας πια Θεοτοκάς ή Παπανούτσος δεν μπορεί να είναι ανεκτός για να ασκήσει επιρροή στην ελλαδική κοινωνία, να καταγγείλει αυθαιρεσίες της εξουσίας. Μοναδική αυθεντία ο κομματικός λόγος και κυρίως η τηλεοπτική εκφορά του.

Δεύτερος τρόπος απαξίωσης των φυσικών εκφραστών κριτικής (κοινωνικής) της εξουσίας φαίνεται να είναι το αντάλλαγμα που εισέπραξε η φερόμενη ως Αριστερά για τη λεηλασία των συνθημάτων και των ψηφοφόρων της από το Πασόκ. Της παραδόθηκε, αντιστάσεως μη ούσης, η κυρίως εξουσία, η απόλυτη ιδεολογική κυριαρχία στην ελλαδική κοινωνία. Οι κυβερνήσεις έρχονται και παρέρχονται, παπανδρεϊκές, μητσοτακικές, σημιτικές, μικροκαραμανλικές, ο ιδεολογικός εξουσιασμός της κοινωνίας από την καριερίστικη «Αριστερά» παραμένει ολοκληρωτικός και αυτονόητος. Δεν υπάρχει λόγιος, καλλιτέχνης, προσωπικότητα έκτακτης προσφοράς, που θα αναγνωρισθεί δημόσια και θα προβληθεί, αν δεν έχει θητεύσει σε «αριστερό» κομματικό στρατωνισμό. Οι αναφορές του Τύπου, η τηλεοπτική προβολή, οι θεσμικές διακρίσεις, τα βραβεία, οι τιμητικές ευθύνες, ο λιβανωτός των εξυμνήσεων προσφέρονται αποκλειστικά και μόνο σε πατενταρισμένους «αριστερούς».

Και οι «διακεκριμένοι» πολυδιαφημιζόμενοι εκλεκτοί της καριερίστικης «Αριστεράς» δεν θα αντιταχθούν ποτέ στην αποδόμηση του πατριωτισμού των Ελλήνων, αντίθετα: πάντοτε πλειοδοτούν. Γλώσσα, εδαφική ακεραιότητα, ιστορική συνείδηση, πολιτιστική ετερότητα, τα λογαριάζει η καριερίστικη «Αριστερά» (το αποδείχνει με κάθε ευκαιρία) αντιδραστικές προκαταλήψεις, που εμποδίζουν τον θρίαμβο του Ιστορικού Υλισμού.

Έτσι, οι σπιθαμιαίοι τυχάρπαστοι, υπουργούντες εναλλακτικά τα διεθνή και διαχειριζόμενοι την ιστορική επιβίωση του Ελληνισμού στη Μακεδονία, στην Κύπρο, στη Βόρεια Ηπειρο, στη Θράκη, στο Αιγαιακό Αρχιπέλαγος, μπορούν να είναι ήσυχοι. Κανένας λόγιος με λόγο κοινωνικά αποτελεσματικό δεν θα ενοχλήσει τον ιδιοτελή ενδοτισμό τους. Πειθαρχώντας στην ιδεολογική κυριαρχία της «Αριστεράς» και εξασφαλίζοντας εγκαθέτους στην τηλεόραση, μπορούν άνετα να γράψουν Ιστορία.

Ιστορία έγραψε και ο Ηρόστρατος. Γιατί όχι;

Νότιο Ρεύμα (South Stream...!)

Η υπογραφή του ελληνορωσικού μνημονίου για τον περίφημο αγωγό «South Stream» χαιρετίστηκε με εμφανή ή συγκρατημένο ενθουσιασμό από το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού Τύπου. Ο αγωγός με το αγγλοπρεπέστατο όνομα μπήκε στο καθημερινό μας λεξιλόγιο, χωρίς, όπως φαίνεται, κανείς μας να απορήσει: Αφού καμμία από τις χώρες που εμπλέκονται δεν είναι αγγλόφωνη, αφού οι Ρώσοι μια άλφα –ή και ωμέγα- περηφάνεια την κουβαλάνε, πως άξαφνα αυτός ο αγωγός βρήκε νονό να τον βαφτίσει στα αγγλικά; Από που και ως που South Stream; Είναι πια η lingua franca σε τέτοιο βαθμό αποδεκτή;

Ένα μικρό, σύντομο ρεπορτάζ, απέδειξε ότι, όχι, οι Ρώσοι δεν παρέδωσαν γην και ύδωρ, παρά το διεθνή χαρακτήρα της συμφωνίας. Η Αναστασία Ιβάνοβα, από το γραφείο τύπου της Γκαζπρομ, είχε την ευγένεια να μας ενημερώσει πως, το όνομα του αγωγού είναι ρώσικο εις την Ρωσία. Ο αγωγός επισήμως και με τη βούλα ονομάζεται Νότιο Ρεύμα -- για τους ρωσσομαθείς Южный поток, Γιούζνι Ποτόκ. Όμως, μιας και ένα μεγάλο μέρος της αλληλογραφίας και του ενημερωτικού υλικού μεταφράζεται ή συντάσσεται και στην αγγλική, σε αυτό το απευθυνόμενο σε ξένους υλικό, οι Ρώσοι της Γκαζπρομ μεταφράζουν το όνομα του αγωγού.

Κοινώς, South Stream είναι η αγγλική μετάφραση του Γιούζνι Ποτόκ, του Νοτίου Ρεύματος και ως μετάφραση εκπονείται για να βοηθήσει τους αγγλόφωνους στην κατανόηση. Αν είσαι Έλλην απόφοιτος των κώλλετζες (colleges) που προσποιείται το στέλεχος υπουργείου, όμως, όλα αυτά δε σε αφορούν. Μένεις στην αγγλική μετάφραση διότι σε αυτήν βρίσκεις την γλώσσα που αγαπάς και προτιμάς. Τη γλώσσα που δεν αλλάζεις με τίποτε και σε κάνει να νοιώθεις κάποιος... Κατόπιν, τη φοράς καπέλο σε Τύπο και κοινό, νομίζοντας ότι πράττεις το σωστό, γιατί δε σου πέρασε καν από το νου ότι κάποιος άλλος λαός μπορεί να έχει την αξιοπρέπεια ή την υπερηφάνεια που προφυλάσσουν από επαρχιωτισμούς και αρχοντοχωριατιές.

Αν μετά τα κώλλετζες έχεις βρεθεί σε κανένα γραφείο Τύπου υπουργείου, τιμάς και εκεί, με την ίδια επίμονη ανοησία, την μόνη γλώσσα που κατέχεις σε σχετικά ανεκτό βαθμό. Έτσι, ας πούμε, στις 23 Απριλίου 2008, ως υπουργείο Υγείας αποστέλλεις δελτίο Τύπου, με το οποίο ενημερώνεις άπαντα ενδιαφερόμενο ότι «ο Υπουργός Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης κ. Δημήτρης Αβραμόπουλος, θα συναντηθεί αύριο Μεγάλη Πέμπτη και ώρα 11:00 στο Υπουργείο με τον Υφυπουργό Υγείας της Κίνας κ. Ma Xiaowei, ο οποίος επισκέπτεται επίσημα τη χώρα μας».

Αυτός ο Κινέζος θα το απαίτησε να τον γράφουν Αγγλικά στα Ελληνικά Δελτία Τύπου, προφανώς. Πως αλλοιώς να εξηγήσει κανείς το γεγονός ότι το ελληνικό (;) γραφείο Τύπου του ελληνικού (;) υπουργείου Υγείας γράφει τα κινέζικα ονόματα με λατινικούς χαρακτήρες, απευθυνόμενο στο ελληνικό κοινό; Πως το ελληνικό γραφείο Τύπου δεν μπαίνει στον κόπο να αποδώσει φωνητικά το κινεζικό όνομα στην ελληνική και όχι στην αγγλική;

Δύο τρανταχτά παραδείγματα της τελευταίας εβδομάδας, αυτά που προαναφέρονται. Είναι πολύ εύκολο να προστεθούν και άλλα. Η γράφουσα πρόσεξε για πρώτη φορά το φαινόμενο, στην απίστευτη αρχοντοχωριατιά του διασήμου φεστιβάλ κινηματογράφου της χώρας, που, σε αναμνηστικό τόμο για τον Κουροσάβα, προτίμησε να αναγράψει το όνομα του μεγάλου σκηνοθέτη στην αγγλική στο εξώφυλλο – κι ας ήταν το περιεχόμενο στα ελληνικά και ο δημιουργός Ιάπωνας. Ακολούθησε μια συλλογή από τηλεγραφήματα του ΑΠΕ αντίστοίχου κάλλους. Εμ τι; Για πλάκα πλήρωνε η μαμά το Στρατηγάκη;

Μα τα ίδια δεν κάνουν και στην "πολιτισμένη Δύση"; μπορεί να ρωτήσει κάποιος. Δεν μεταγράφουν τον Κουροσάβα και ό,τι ξένο στα αγγλικά; Βεβαίως, αν μιλάμε για τις ΗΠΑ, άντε και η Βρετανία. Και πάλι, εκεί τα αγγλικά είναι η γλώσσα τους, επομένως άριστα πράττουν. Στην Γαλλία, την Γερμανία, την Ιταλία, τις Σκανδιναβικές χώρες (αλλά και γιατί όχι, στην Κορέα ή την Ιαπωνία) πάλι στα αγγλικά μεταφράζουν; Ή μήπως εκεί, χωρίς αρχοντοχωριατισμούς, σέβονται τη φωνητική, το μέτρο και το ρυθμό της γλώσσας τους -και βέβαια το αναγνωστικό τους κοινό;

Ψιλά γράμματα θα πει κανείς. Όχι τόσο, αν και "ψηλά", καθώς αποτελούν ενδείξεις όχι μόνον ημιμάθειας και υστέρησης, αλλά και μειονεξίας (κόμπλεξ, ελληνιστί) η οποία εκδηλώνεται με χίλιους δυο τρόπους. Σε αντίθεση με την τάχαμου "πολυπολιτισμικότητα", που εκδηλώνεται με έναν και μόνο τρόπο: τον αγγλοσαξωνικό. Η κατάσταση, υποχρεωτικώς περικόπτει τον ποιητή. "Francis Ford Coppola και ξερό ψωμί". Ο Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ αγνοείται.

Η αλήθεια γιά το Εθνικό Θέμα των Σκοπίων

Για να μη μας πιάνουν κορόιδα γράφουμε όλη την αλήθεια. Η Ελλάδα στο θέμα των Σκοπίων έπρεπε να δείξει στον λαό, ότι είναι ισχυρή και θέτει Βέτο. Γι’ αυτό και ο πρωθυπουργός το είχε προαναγγείλει προεκλογικά. Οι ζυμώσεις είχαν γίνει νωρίς. Θα λέγαμε εμείς το Βέτο, θα φαινόμασταν ήρωες και θα ξεμπέρδευαν και οι ΗΠΑ με την κυβέρνηση των Σκοπίων. Θα πήγαιναν σε εκλογές όπως και θα γίνει και αυτοί που θα εκλεγούν θα είναι ακόμα πιο αρεστοί στα; Συμφέροντα των Αμερικανών. Πάμε παρακάτω και ….

Η Ελλάδα θα δεχθεί το όνομα «Νέα Μακεδονία» που έχει ήδη πετάξει στο τραπέζι και έκανε μυστικές δημοσκοπήσεις ότι στον κόσμο είναι πιο εύηχο.
Οι Σκοπιανοί θα κάνουν τους δύσκολους αλλά με πιέσεις των Αμερικανών θα δεχθούμε όλοι με ζόρι-και καλά- το νέο όνομα. Θα φαίνεται όμως ότι η Ελλάδα νίκησε. Από την άλλη τα Σκόπια και νέα κυβέρνηση θα έχουν αλλά και όνομα με τον όρο Μακεδονία, επισημοποιημένο από την Ελλάδα. Για να δούμε θα γίνουν έτσι τα πράγματα; Η συνάντηση με τους bloggers μόνο τυχαία δεν ήταν, όπως και η επιλογή τους. Που έχετε ξαναδεί bloggers μπροστά σε κάμερες (εκτός από όσους έχουν μη ενημερωτικά ή εθνικά θέματα);

από το: http://troktiko.blogspot.com/

Προκλητικοί "Σκοπιανοί και Τούρκοι μειονοτικοί" σε μιά αποτυχημένη διοργάνωση

Πραγματοποιήθηκε τελικά χθες ,στην έδρα του Ευρωπαικού Κοινοβουλίου στις Βρυξέλλες η εκδήλωση με θέμα: «Οι αγνοημένες μειονότητες στην Ελλάδα».

(Δείτε εδώ : "Μακεδόνες" και "Τούρκοι" της Ελλάδας ενωμένοι στις Βρυξέλλες.. ).

Οι εκπρόσωποι της οργάνωσης «Ουράνιο Τόξο», η οποία ισχυρίζεται ότι εκπροσωπεί τη «Μακεδονική μειονότητα» στην Ελλάδα από κοινού με την αυτοαποκαλούμενη «Ομοσπονδία Τούρκων Δυτικής Θράκης στην Ευρώπη» εμφανίστηκαν προκλητικοί έναντι της χώρας μας , χθες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο .

Η συνέντευξη Τύπου που παραχώρησαν και στην οποία παραβρέθηκε από πλευράς Ευρωβουλής, μόνο ένας ευρωβουλευτής, ο Βάσκος εθνικιστής κ. Μικέλ Ιρίχο Αμεζάγκα και μια Βελγίδα πρώην ευρωβουλευτής, ο εκπρόσωπος του «Ουράνιου Τόξου» κ. Πέτρος Καζίας, εμφανίστηκε ιδιαίτερα προκλητικός.Και αυτό γιατί είχε φροντίσει μέσω της πολιτικής ομάδας που τον φιλοξενούσε να μην υπάρχει διερμηνεία στην ελληνική γλώσσα, κάτι που θα μπορούσε να προβλεφθεί εύκολα και μάλιστα δωρεάν, αφού πρόκειται για επίσημη γλώσσα της Ε.Ε. Ο ίδιος προτίμησε να μιλήσει ιταλικά.

Οταν ρωτήθηκε γιατί εφόσον δηλώνει Ελληνας πολίτης δεν μιλάει ελληνικά στη συνέντευξη, απάντησε ότι είναι «Ελληνας πολίτης, μακεδονικής εθνότητας και ιταλικής κουλτούρας!!!».

Πριν από τη συνέντευξη με δική του φροντίδα η πολιτική Ομάδα της Ευρωπαϊκής Ελεύθερης Συμμαχίας, μοίρασε με το λογότυπο της ομάδας, χάρτη με τίτλο: «Πολιτισμοί και γλώσσες στην Ε.Ε.», οποίος φέρει τη σλαβομακεδονική γλώσσα να ομιλείται σε ένα πολύ μεγάλο μέρος της Δυτικής Μακεδονίας το οποίο φτάνει μέχρι την Κατερίνη!Επί της ουσίας ισχυρίστηκε ότι στην Ελλάδα υπάρχει σήμερα «μακεδονική μειονότητα» 180.000 ατόμων, ενώ κατηγόρησε τη χώρα μας ότι δεν την αναγνωρίζει και δεν επιτρέπει να διδάσκεται η «μακεδονική» γλώσσα στα σχολεία...

Ο εκπρόσωπος της λεγόμενης «Ομοσπονδίας Τούρκων Δυτικής Θράκης στην Ευρώπη» κ. Χαλίτ Χαμπίπογλου, στην παρέμβασή του σημείωσε ότι «η Ελλάδα μας αντιμετωπίζει ως απειλή και αρνείται το διάλογο μαζί μας». Στόχος της «Ομοσπονδίας Τούρκων Δυτικής Θράκης» είναι να αναγνωριστούν οι μειονότητες και «όλοι μαζί να λύσουμε τα προβλήματά μας», συμπλήρωσε.Πάντως, θα πρέπει να σημειωθεί ότι αν και πιέστηκαν από τους διοργανωτές, αρνήθηκαν να συμμετάσχουν στην εκδήλωση μουσουλμάνοι της Δυτικής Θράκης. Σύμφωνα με πληροφορίες αιτιολόγησαν την άρνησή τους στο ότι "δεν ήθελαν καμία ανάμειξη με τους Σλαβομακεδόνες".Από την πλευρά της και η πολιτική ομάδα των Πρασίνων-Ευρωπαϊκή Ελεύθερη Συμμαχία, μετά από τις επιστολές διαμαρτυρίας που έλαβαν από Ελληνες ευρωβουλευτές, αλλά και το υπουργείο Εξωτερικών, έριξαν τους τόνους τις τελευταίες μέρες.

Ενδεικτικό είναι άλλωστε το γεγονός ότι στην επίσημη ιστοσελίδα της ομάδας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δεν υπήρξε καμία προαναγγελία της εκδήλωσης.

Γιατί καίγονται οι ΗΠΑ για τα Σκόπια;

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι μόνο δύο είναι, τα ανθρώπινα κατασκευάσματα που διακρίνονται από το Διάστημα: το Σινικό Τείχος και το Camp Bondsteel. Το Σινικό Τείχος όλοι το γνωρίζουμε ,το Camp Bondsteel όμως πολλοί λίγοι.
Είναι η μεγαλύτερη αμερικανική στρατιωτική βάση στον κόσμο και βρίσκεται ακριβώς ...δίπλα μας. Στο Κόσσοβο!! H εταιρεία Halliburton (που ως γνωστό διετέλεσε διευθύνων σύμβουλος ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Dick Cheney, μέχρι το 2000 ) κατασκεύασε το Camp Bondsteel (μέσω θυγατρικών), και το «συντηρεί» χάρη σε ένα από τα ακριβότερα συμβόλαια που υπέγραψε ποτέ το Πεντάγωνο των ΗΠΑ. Η Halliburton όμως δραστηριοποιείται στα Βαλκάνια και σε πλήθος έργων, με κύριο την μελέτη κατασκευής του ενεργειακού αγωγού ΑΜΒΟ, που... "συνέπεσε" να διέρχεται από την περιοχή της βάσης και θα μεταφέρει πετρέλαιο από το Μπουργκάς στην Αυλώνα. Στην ουσία δηλαδή καθιστά τις ΗΠΑ ρυθμιστές της "κάνουλας"... στο ρωσικό πετρέλαιο . Οι ιθύνοντες της κυβέρνησης Bush γίνονται ιδιαίτερα πιεστικοί για να κλείσουν τα ανοικτά θέματα στην περιοχή , αφού αναμένεται να χάσουν την εξουσία στις εκλογές του Νοεμβρίου του 2008 και φοβούνται τις οικονομικές ...αλλαγές από τους "χορηγούς" των Δημοκρατικών . Αυτοί καίγονται λοιπόν και όχι εμείς. Εάν θέλουν έχει καλώς , εάν όχι ...Veto !!!

Camp Bondsteel.

Το Camp Bondsteel είναι η μεγαλύτερη στρατιωτική βάση που δημιούργησαν οι ΗΠΑ μετά τον πόλεμο στο Βιετνάμ. Βρίσκεται στο Κόσοβο. Για την ακρίβεια καταλαμβάνει εκτάσεις στα εδάφη τόσο του Κοσσυφοπεδίου όσο και της ΠΓΔΜ, παρ’ ότι τα σύνορα των δύο προτεκτοράτων δεν είναι οριοθετημένα. Άλλωστε οι αμερικάνοι δεν έλαβαν υπόψη τα σύνορα όταν σχεδίασαν την τεράστια αυτή βάση. Η τοποθεσία επιλέχθηκε με βάση τους σχεδιασμούς των κρίσιμης σημασίας ενεργειακών δρόμων που ήδη, πριν από το 1992, είχαν χαραχτεί στους χάρτες των μεγάλων αμερικάνικων εταιρειών και του Πενταγώνου.

Το Camp Bondsteel οικοδομήθηκε για να προστατεύει τον αμερικάνικων συμφερόντων διαβαλκανικό αγωγό AMBO (Albania, Macedonia, Bulgaria Oil). Μια και μιλάμε όμως για συμφέροντα, ωμά οικονομικά συμφέροντα, ας συγκρατήσουμε δύο ονόματα εταιρειών: της Halliburton και της θυγατρικής της Brown & Root Services. Η μεν πρώτη ηγείται του κονσόρτσιουμ του αγωγού AMBO, η δε δεύτερη οικοδόμησε και παρέχει επιμελητειακή υποστήριξη στο κολοσσιαίο Camp Bondsteel.

Στα σερβικά ερείπια Ο «πρίγκιπας του σκότους», όπως του αρέσει να τον αποκαλούν, ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Ντικ Τσέινι, υπήρξε, μέχρι να ενδυθεί το φράκο του πολιτικού, «βασικός μέτοχος» της Halliburton. Για να μη ξεχνιόμαστε…

Τον Ιούνιο του 1999, ως αποτέλεσμα των βάρβαρων και ισοπεδωτικών βομβαρδισμών κατά της Γιουγκοσλαβίας, ο στρατός των ΗΠΑ «απαλλοτρίωσε» περί τα 10.000 στρέμματα αγροτικής έκτασης, κοντά στο νοτιοανατολικό Κόσοβο, στην πόλη Ουρόσεβατς, επάνω στα αδιευκρίνιστα σύνορα με την ΠΓΔΜ, και άρχισε την κατασκευή του στρατοπέδου. Το Camp Bondsteel σήμερα αποκαλείται από τους αμερικάνους «Grand Dame» (Μεγάλη Κυρία), ετοιμάστηκε μέσα σε τρία χρόνια, εκτείνεται και στις δύο πλευρές των υποτιθέμενων συνόρων με την ΠΓΔΜ και εξυπηρετεί περισσότερους από 7.000 στρατιώτες, δηλαδή τα τρία τέταρτα του συνόλου της δύναμης που διατηρούν οι ΗΠΑ στην περιοχή. Το οδικό δίκτυο μέσα στο στρατόπεδο ξεπερνά τα 25 χιλιόμετρα, που οδηγούν στα περισσότερα από 300 κτίρια. Το στρατόπεδο είναι τόσο μεγάλο, ώστε χωρίζεται σε κεντρική, μέση και έξω περιοχή. Υπάρχουν υπαίθριοι χώροι αναψυχής, όπως και κλειστές αίθουσες για σπορ που είναι προσβάσιμες 24 ώρες το 24ωρο. Υπάρχουν επίσης εκκλησία, βιβλιοθήκη, αλλά και το καλύτερα εξοπλισμένο νοσοκομείο της Ευρώπης!

Σε αυτό το στρατόπεδο, ανάμεσα στα άλλα, σταθμεύουν 55 ελικόπτερα Black Hawk και Apache. Αν και δεν δημιουργήθηκε διάδρομος προσγείωσης αεροσκαφών, ο χώρος επιλέχθηκε επειδή ακριβώς έχει τη δυνατότητα επέκτασης και, σύμφωνα με τους σχεδιασμούς, πολύ σύντομα θα μεταφερθεί εκεί η αμερικάνικη αεροπορική δύναμη που σταθμεύει στο Αβιάνο της Ιταλίας. Πέριξ του Camp Bondsteel ο αμερικάνικος στρατός ελέγχει 350 χιλιόμετρα δρόμων και 75 γέφυρες. Όλα αυτά γίνονται με τη δημιουργία φυλακίων και με επίγειες και εναέριες περιπολίες.

Μια πόλη - κράτος! Την εργολαβία της κατασκευής ανέλαβε η Brown & Root Services Corporation. Για την κατασκευή δούλεψαν 24 ώρες το 24ωρο επί τρία χρόνια πάνω από 1.000 αμερικάνοι μηχανικοί και περισσότεροι από 7.000 αλβανοί εργάτες.

Σήμερα η Brown & Root Services εξασφαλίζει τη λειτουργία του στρατοπέδου. Φροντίζει για την παροχή 600.000 γαλονιών νερού τη μέρα και ηλεκτρισμού για τις ανάγκες μιας πόλης 25.000 κατοίκων. Φροντίζει για τη λειτουργία 1.200 πλυντηρίων ημερησίως, καθώς και για την παρασκευή 18.000 γευμάτων. Το προσωπικό που απασχολεί η Brown & Root Services ξεπερνά τα 10.000 άτομα και είναι κυρίως αλβανοί, οι οποίοι, για να… «αποφευχθούν οι πληθωριστικές πιέσεις» στην οικονομία της περιοχής, αμείβονται με 2 δολάρια την ώρα. Όπως λένε οι ίδιοι οι αμερικάνοι που βρίσκονται στην περιοχή, η εχθρότητα που αντιμετωπίζουν οφείλεται, μεταξύ άλλων, και στο γεγονός πως το Camp Bondsteel φαντάζει ως μια περιοχή η οποία βρίσκεται 100 χρόνια μπροστά από τον χώρο που την περιτριγυρίζει. Ο τόπος γύρω από το στρατόπεδο είναι πάμπτωχος με τον δείκτη της ανεργίας να φτάνει το 80%. Τι γυρεύει μια τέτοια στρατιωτική εγκατάσταση μέσα σε μια περιοχή που «βρίσκεται 100 χρόνια πίσω»; Ας επισημάνουμε δύο αναφορές της «Ουάσιγκτον Ποστ» για το Camp Bondsteel: * Είναι ένα φανερό σημάδι ότι οι ΗΠΑ έχουν αναλάβει μείζονες δεσμεύσεις στην περιοχή και σχεδιάζουν να παραμείνουν επί μακρόν. * Η αυξανόμενη αστάθεια στη Μέση Ανατολή υποχρεώνει τις ΗΠΑ να έχουν βάσεις και ελευθερία πτήσεων πάνω από τα Βαλκάνια για να μπορούν να προστατεύσουν το πετρέλαιο της Κασπίας. «Μακεδονία» για ασφαλή ενέργεια… Η αμερικάνικη Υπηρεσία Εμπορίου και Ανάπτυξης (*S Trade & Development Agency – TDA) χρηματοδότησε τις μελέτες βιωσιμότητας και τεχνολογικών απαιτήσεων της εταιρείας AMBO, που, ας σημειωθεί, έχει έδρα τη Νέα Υόρκη. Ο πετρελαιαγωγός της AMBO, προϋπολογισμού 1,5 δισ. δολαρίων, αξιολογείται ως ένας από τους σημαντικότερους, από στρατηγική άποψη, αγωγούς, καθώς υπό αυστηρό αμερικάνικο στρατιωτικό έλεγχο μπορεί να συνδέσει τις αγορές της Ευρώπης με το πετρέλαιο της Κασπίας. Ακόμη και στην περίπτωση που μέσα στον αγωγό θα ρέει ρωσικό πετρέλαιο, αυτό θα οδεύει προς τις αγορές υπό την προϋπόθεση ότι θα το επιτρέπει η Ουάσιγκτον. Αντιλαμβάνεται, λοιπόν, κανείς γιατί ανάμεσα στους χρηματοδότες της AMBO εξέχουσα θέση κατέχουν οι EXXON - Mobil και Chevron. Πολύ περισσότερο κατανοεί γιατί η Μόσχα προσπαθεί με κάθε τρόπο να έχει τουλάχιστον το 51% από τον αγωγό Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολη, όποτε αυτός κατασκευαστεί, ακόμη κι αν το υπόλοιπο 49% βρεθεί στα χέρια εταιρειών συμφερόντων ΗΠΑ. Τελειώνοντας αξίζει να υπενθυμίσουμε όσα είχε πει ο βρετανός στρατηγός Μάικλ Τζάκσον, που με το «καπέλο» του ΝΑΤΟ βρισκόταν στην ΠΓΔΜ όταν η συμμαχία βομβάρδιζε τη Σερβία: Είναι απολύτως απαραίτητο να εξασφαλίσουμε τη σταθερότητα στη «Μακεδονία» και την ένταξή της στο ΝΑΤΟ. Ταυτόχρονα είναι απαραίτητο να παραμείνουμε εδώ (το ΝΑΤΟ) για πολύ καιρό έτσι ώστε να μπορούμε να εγγυηθούμε την ασφάλεια των ενεργειακών δρόμων που θα διασχίσουν τη χώρα…

Γιατί όχι στο «Νέα Μακεδονία»

Στη σύνοδο κορυφής, η ελληνική διπλωματία κατάφερε το δύσκολο. Το όνομα είναι πια νατοϊκός όρος για την ένταξη των Σκοπίων. Και αυτό πιστώνεται στον Πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή. Η Αθήνα έχει πολιτικά και θεσμικά τις προϋποθέσεις να επιβάλει οριστική και δίκαιη λύση. Αυτό, όμως, δεν συνεπάγεται αυτομάτως ότι θα το επιτύχει. Αντιθέτως, υπάρχουν ενδείξεις ότι στην τελική ευθεία μπορεί να κλωτσήσει την καρδάρα με το γάλα που μάζεψε στο Βουκουρέστι.

Ο λόγος είναι ότι πολλοί στην κυβέρνηση αντιλαμβάνονται με επιφανειακό τρόπο το διακύβευμα. Στόχος τους είναι να βρεθεί μία σύνθετη ονομασία για να ξεμπερδεύουμε. Για να ξεμπερδέψουμε, όμως, πρέπει να επιβληθεί η σύνθετη ονομασία που θα ακυρώσει το ιδεολόγημα της «διαμελισμένης μακεδονικής πατρίδας». Η Μακεδονία στους νεώτερους χρόνους είναι πολυεθνική και όχι πατρίδα ενός και μόνο έθνους. Λόγω της αλβανικής κοινότητας, δεν είναι ρεαλιστικός ένας εθνικός προσδιορισμός, όπως Σλαβομακεδονία. Γι’ αυτό και ο επιθετικός προσδιορισμός πρέπει να είναι γεωγραφικός, όπως Γκορναματσεντόνια (Άνω Μακεδονία).

Για γεωγραφικό προσδιορισμό μιλάει η αντιπολίτευση, αλλά και η Ντόρα Μπακογιάννη. Αντιθέτως, ο Κώστας Καραμανλής το αποφεύγει επιμελώς. Ο λόγος είναι ότι η κυβέρνηση φλερτάρει με το Νέα Μακεδονία. Το όνομα αυτό είχε πέσει στο τραπέζι από το 1992, σαν αντιδιαστολή με την αρχαία Μακεδονία. Ήταν η εποχή, που στην Ελλάδα επικρατούσε μία ιστορικίστικη προσέγγιση του προβλήματος. Το Νέα Μακεδονία, όμως, δεν είναι γεωγραφικός προσδιορισμός. Αναφέρεται στην όλη Μακεδονία και όχι σε τμήμα της. Ως εκ τούτου, δεν ακυρώνει το ιδεολόγημα του Μακεδονισμού, την προσπάθεια του μέρους (Σλαβομακεδόνες) να σφετερισθεί το όλον (Μακεδονία).

Η ειρωνεία είναι ότι το Νέα Μακεδονία δεν ακυρώνει ούτε τον σφετερισμό της ιστορικής κληρονομιάς. Σημειολογικά, ο προσδιορισμός «νέα» υποδηλώνει αναγέννηση. Υποδηλώνει δεσμό και όχι αντιδιαστολή. Τη Νέα Υόρκη, τη Νέα Ζηλανδία και τη Νέα Ιωνία τις έφτιαξαν μετανάστες ή πρόσφυγες από τη βρετανική Υόρκη, την ολλανδική Ζηλανδία και τη μικρασιατική Ιωνία. Εάν η Αθήνα αποδεχθεί το Νέα Μακεδονία ουσιαστικά θα έχει εμμέσως νομιμοποιήσει όχι μόνο τον σφετερισμό της ιστορικής κληρονομιάς, αλλά και τον φαντασιακό επεκτατισμό των Σλαβομακεδόνων επί της ελληνικής Μακεδονίας, που εμποδίζει την καλή γειτονία.

Η εκτίμηση ότι το Νέα Μακεδονία είναι εύπεπτο και θα περάσει εύκολα στην κοινή γνώμη είναι καιροσκοπική, αλλά όχι αβάσιμη. Η λάθος λύση, όμως, έχει κοντά πόδια. Με άλλα λόγια, αντί να ξεμπερδεύουμε, το πρόβλημα θα το βρούμε μπροστά μας με νέα μορφή.

Κραυγή αγωνίας γιά την Θράκη

Για δεκαετίες παρακολουθούμε απογοητευμένοι τις ενέργειες των ελληνικών κυβερνήσεων στη Θράκη. Συγκάλυψη των προβλημάτων, διαρκείς υποχωρήσεις στις απαιτήσεις της Άγκυρας, παραχώρηση εδάφους σε όσους επιβουλεύονται την κοινωνική γαλήνη και την εθνική μας κυριαρχία. Τελευταίο κρούσμα, το πρόσφατο σχέδιο νόμου που αφορά τη διαχείριση των μουσουλμανικών βακουφίων στη Θράκη το οποίο κατατέθηκε στις 7/12/2007 στη Βουλή.

Πέρα από την ταπεινωτική συγκυρία που επιλέχθηκε (επίσκεψη του τούρκου υπουργού Εξωτερικών Αλί Μπαμπατζάν) για την προώθηση της «τακτοποίησης» ενός χρόνιου τουρκικού αιτήματος, το ίδιο το κείμενο έχει δύο μεγάλες υποχωρήσεις. Πρώτον αφαιρέθηκε από τον παλαιό νόμο (1091/1980) η «αρχή της διακρατικής αμοιβαιότητας». Έτσι, τα απομεινάρια της Ρωμιοσύνης στην Πόλη, την Ίμβρο και την Τένεδο εγκαταλείπονται στις δικαστικές τους περιπέτειες! Και δεύτερον συγκροτούνται 3 μόνον Διαχειριστικές Επιτροπές για τα δεκάδες βακούφια των πόλεων της Θράκης, επιτροπές που θα αποτελέσουν (ειδικά στην Κομοτηνή) ένα νέο κέντρο τουρκικής παρέμβασης. Είναι το τελειωτικό χτύπημα στο φιλειρηνικό ισλάμ και η καθιέρωση του εθνικιστικού κεμαλικού Ισλάμ.

Διακρίσεις σε βάρος των χριστιανών

Και σαν να μην έφταναν αυτά, στο άρθρο 23 επιβάλλεται ποσόστωση 0,5% για όλες τις προσλήψεις στο ελληνικό Δημόσιο μέσω ΑΣΕΠ για τους μουσουλμάνους της Θράκης! Το αντίστοιχο προ δεκαετίας «προσωρινό» μέτρο της ποσόστωσης για την εισαγωγή μουσουλμάνων στα ΑΕΙ-ΤΕΙ της χώρας επεκτείνεται και στην κατάληψη θέσεων στο ελληνικό Δημόσιο, καταρρακώνοντας κάθε έννοια αξιοκρατίας και συνταγματικότητας. Οι έλληνες χριστιανοί της Θράκης, οι «γκιαούρηδες» του γνωστού προεκλογικού βίντεο, οι οποίοι υφίστανται μια κρατική πολιτική επιβολής ανισοτήτων σε βάρος τους (με προσχήματα... υψηλών πολιτικών και... λεπτών χειρισμών), δεν παρηγορούνται πια με μυθολογήματα για αναξιοπαθούσες μειονότητες. Αν κάποιοι βιώνουν πραγματικές ανισότητες, αυτοί είναι οι μουσουλμάνοι Ρομά και οι Πομάκοι της Θράκης και όχι το αναπτυγμένο κοινωνικά, μορφωτικά και οικονομικά τουρκογενές κομμάτι της μειονότητας. Η συγκεκριμένη ποσόστωση διευρύνει ένα καθεστώς διακρίσεων σε βάρος των χριστιανών και σύντομα θα δημιουργήσει ανισότητες και εντάσεις με ανυπολόγιστες συνέπειες για την περιοχή. Όσοι εντός και εκτός Ελλάδος σχεδιάζουν το μέλλον της Θράκης θα πρέπει να μην ξεχνούν ότι εδώ, εκτός από τους μουσουλμάνους συμπολίτες μας, ζουν και χριστιανοί.

Απαιτούμε: Διατήρηση της αρχής της αμοιβαιότητας για τα βακουφικά, ως ασπίδα προστασίας για τα αντίστοιχα ελληνικά βακούφια στην Τουρκία, όπως προβλέπει η Συνθήκη της Λωζάννης (την οποία συνθήκη προτάσσει και το ίδιο το νομοσχέδιο στο άρθρο 1). Αποφυγή κάθε τεχνητής ενοποίησης βακουφιών σε παντοδύναμες διαχειριστικές επιτροπές που θα αποτελέσουν έναν ακόμη θεσμό της Θράκης ελεγχόμενο από την Άγκυρα. Αναβάθμιση του ρόλου των νόμιμων μουφτήδων, οι οποίοι, ως ανώτερη ιερή αρχή στο ισλάμ, θα πρέπει να έχουν λόγο και στη διαδικασία αποδοχής υποψηφιοτήτων στις διαχειριστικές επιτροπές. Απόσυρση της ρατσιστικής ποσόστωσης για τους διορισμούς στο Δημόσιο και μέριμνα για την παροχή ελληνικής παιδείας και ίσων ευκαιριών σε όλους τους κατοίκους της Θράκης, χριστιανούς και μουσουλμάνους.

Σκοπιανή η νύφη του Μπους!

Πολλοί θα διερωτώνται γιατί τέτοια επιμονή του Μπους να στηρίζει τα Σκόπια, σε βάρος του μόνιμου συμμάχου της χώρας του, της Ελλάδας. Όλα έχουν την εξήγησή τους. Και τίποτε δεν είναι τυχαίο. Ο απερχόμενος και κακή τη μοίρα Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους έχει συγγενικούς δεσμούς με το γειτονικό μας κρατίδιο, που ξαφνικά παραφούσκωσε σαν διάνος και νόμισε ότι μπορεί να γίνει ο… χωροφύλακας της περιοχής.
Σύμφωνα λοιπόν με γνωρίζοντες, ο αδελφός του Μπους έχει παντρευτεί τη σκοπιανή κόρη της μεγάλης οικογένειας Μοϊσόφ, ο οποίος είχε χρηματίσει υπουργός Εξωτερικών του Τίτο και πρέσβης της Γιουγκοσλαβίας στην Ουάσινγκτον!Είχε λοιπόν προσωπικούς λόγους ο Μπους να δώσει στα Σκόπια το όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας»! Πολλές φορές η συγγένεια υπερτερεί της πολιτικής...

Ατομοκεντρισμός, δηλαδή υπανάπτυξη

Η έκφραση «αντικοινωνική συμπεριφορά» ανακαλεί προσλαβάνουσες μάλλον επαινετού αντικονφορμισμού: Παραβίαση φορμαλιστικών υπαγορεύσεων, αρχών επιτηδευμένης ευπρέπειας, δύσκαμπτου αναχρονιστικού ηθικισμού. Η κυρίαρχη σήμερα νοο-τροπία (τρόπος του νοείν και του είναι) προσλαμβάνει την «αντικοινωνική συμπεριφορά» σαν έμπρακτη κατάφαση της απόλυτης προτεραιότητας του ατόμου, των δικαιωμάτων του, της πανευφημούμενης αυτονομίας του.

Ως κυριολεξία η «αντικοινωνική συμπεριφορά» συνεχίζει να σημαίνει τον ενεργό εγωκεντρισμό, την αδίστακτη ιδιοτέλεια, την αδιαφορία για τον άλλον: τον διπλανό της συμβίωσης, τον εταίρο της οργανωμένης συλλογικότητας. Αδιαφορία και για τους αναγκαίους περιορισμούς που επιβάλλει στην ατομική αυθαιρεσία ο κοινός βίος.

Μοιάζει παραμυθένιο σήμερα, κι όμως υπήρξαν περίοδοι της Ιστορίας και τύποι κοινωνιών που έδιναν προτεραιότητα στις σχέσεις συνύπαρξης των ανθρώπων, στη λειτουργικότητα των σχέσεων κοινωνίας, όχι στην κατασφάλιση του ατομοκεντρισμού. Μια τέτοια προτεραιότητα αντλούσε «νόημα» (αιτία και σκοπό) ή από την ανάγκη (την «κοινωνία της χρείας») ή από τη σκόπευση της αλήθειας (της «κοινωνίας του αληθούς»).

Στην πρώτη περίπτωση, κίνητρο για την αποφυγή της αντικοινωνικής συμπεριφοράς ήταν η χρησιμότητα των σχέσεων κοινωνίας, της αμοιβαιότητας στην εξυπηρέτηση αναγκών, οι διευκολύνσεις που παρείχε σε όλους ο καταμερισμός της εργασίας. Στη δεύτερη περίπτωση, κίνητρο ήταν οι σχέσεις κοινωνίας ως αυταξία, ως απόλαυση και χαρά της ζωής: Οι «κατά λόγον» σχέσεις (αρμονίας και κοσμιότητας) ήταν μετοχή στον τρόπο του «όντως όντος», του αιώνιου, αθάνατου, αμετάβλητου «λόγου» που αρθρώνει το σύμπαν σε «κόσμον» (κόσμημα).

Ταυτόχρονα ήταν σε όλους φανερό, και επομένως αυτονόητο, ότι ο εγωκεντρισμός χαρακτηρίζει το στάδιο υπανάπτυξης του ανθρώπου, είναι τεκμήριο πρωτογονισμού, κυριαρχίας της κτηνώδους φύσης πάνω στη λογική, δηλαδή στην ελευθερία. Πολύ προτού η κλινική Ψυχολογία οριοθετήσει τις ενστικτώδεις ενορμήσεις της αυτοσυντήρησης, της επιβολής και κυριαρχίας, της ηδονής, υπήρχαν προηγμένες «πολιτικές» κοινωνίες που λογάριαζαν την επιθετική ιδιοτέλεια, τον ατομικισμό, την εγωτική απληστία, τη φίλαυτη πλεονεξία σαν τεκμήρια καθήλωσης του ατόμου στην αλογία των τυφλών αναγκαιοτήτων της φύσης.

Ποικίλες οπτικές γωνίες λαϊκών παραδόσεων εμπειρικής σοφίας, αλλά και φιλοσοφικών αναζητήσεων, συνέκλιναν στην ίδια πιστοποίηση: Οι σχέσεις κοινωνίας, η οργανωμένη συλλογικότητα, είναι κάτι ριζικά διαφορετικό από την αγελαία συνύπαρξη, είναι γνώρισμα μόνο του ανθρώπου, κατόρθωμα (γι’ αυτό και άθλημα) ελευθερίας. Η έμβια φύση, η άλογη, είναι νομοτελειακά ιδιοτελής, οι ενστικτώδεις ορμές λειτουργούν τυφλά, αδυσώπητα, για αυτοπροστασία και ηδονή, δεν υπάρχει βούληση για να αντιστέκεται στην επιθυμία. Αν ο άνθρωπος ξεχωρίζει, δεν είναι επειδή διαθέτει υψηλότερη αντιληπτικότητα ή έχει αναπτύξει πληρέστερο κώδικα συνεννόησης, αλλά επειδή μπορεί να ενεργεί αδέσμευτος από τις αναγκαιότητες που επιβάλλουν τα ένστικτα. Μπορεί να ξεπερνάει τον εαυτό του για χάρη του άλλου, να θυσιάζει την εγωτική του απαίτηση για να συντρέξει τον διπλανό του ή και μόνο για να του δώσει χαρά.

Το «κυρίως ανθρώπινον» (αυτό που κάνει τον άνθρωπο να είναι άνθρωπος) ταυτίζεται με την ελευθερία από τις απαιτήσεις της ορμής, την ελευθερία από το εγώ για χάρη των σχέσεων κοινωνίας. Σήμερα καταλαβαίνουμε και την ελευθερία υποταγμένη στον στεγανό ατομοκεντρισμό – ταυτίζουμε την ελευθερία με το «δικαίωμα» του εγώ μας να έχει απεριόριστες και ανεμπόδιστες επιλογές: Να επιλέγει το κόμμα που νομίζει ότι τον εκφράζει, την εφημερίδα που νομίζει ότι τον πληροφορεί με εγκυρότητα, τα ιδεολογήματα που τον κάνουν πιο «προοδευτικό» ή συνεπέστερα «παραδοσιακό» και «συντηρητικό». Εικόνα και σύμβολο της «ελευθερίας» μας σήμερα δεν είναι το σούπερ μάρκετ: Nομίζω ότι διαλέγουμε με αδέσμευτη την ατομική μας προτίμηση και κρίση, ενώ στην πραγματικότητα μάλλον μας κατευθύνει η έντεχνη ποδηγέτηση των ορμών μας από τη διαφήμιση και τη συσκευασία.

Aν δεχθούμε ως κριτήριο υπαρκτικής γνησιότητας του ανθρώπου την ελευθερία του από την ορμέμφυτη ιδιοτέλεια, την εγωτική απληστία, τη φίλαυτη πλεονεξία, τότε μέτρο ανάπτυξης μιας κοινωνίας δεν είναι η αξιοποίηση της τεχνολογίας ή η οικονομική της ευρωστία (αν και συνήθως η τεχνολογική πρόοδος και η εύρωστη οικονομία συναρτώνται άμεσα με την καλλιέργεια κοινωνικών προτεραιοτήτων). Aναπτυγμένες είναι οι κοινωνίες με υψηλή κατά κεφαλήν καλλιέργεια κοινωνικής συνείδησης, δηλαδή της χαράς των σχέσεων κοινωνίας. Δεν μπορεί «ανάπτυξη» να θεωρηθεί το πισωγύρισμα στην πληρέστερη θωράκιση των απαιτήσεων του κτήνους. Δεν είναι δυνατόν να θεωρηθούν «αναπτυγμένες» οι συλλογικότητες που δυναστεύονται από οργανωμένες (συνδικαλισμένες) συσπειρώσεις συμφερόντων, σπείρες εκβιαστών, νομιμοποιημένες κλίκες λυμεώνων των δημόσιων λειτουργημάτων. H «ανάπτυξη» δηλώνει, πριν από όλα, απαιτήσεις ποιότητας της ζωής, ελευθερίας από την καταναλωτική βουλιμία, την αυθαιρεσία των λίγων που κρατούν όμηρους τους πολλούς.

Το υπόδειγμα της κτηνώδους ιδιοτέλειας στις υπανάπτυκτες συλλογικότητες το σαρκώνουν οι ηγεσίες: Eπαγγελματίες της εξουσίας δίχως ίχνος (κατά κανόνα) πρόθεσης να υπηρετήσουν τις κοινές ανάγκες και κοινές σκοπεύσεις, έρμαια (μέχρι βαθμού ψυχασθένειας) του πρωτογονισμού της εγωλαγνείας. Δεν ενδιαφέρονται παρά μόνο για την επανεκλογή τους στη Bουλή ή στην κυβέρνηση. Δεν αποκλείεται να ξεπουλάνε τα στοιχειώδη δίκαια της χώρας τους, τον αυτοσεβασμό της και την ιστορία της, μόνο για να γίνουν αρεστοί στις «αυλές» των ισχυρών του πλανήτη. Συνήθως έχουν έγκαιρα ξεπουλήσει στα παρασκήνια την ίδια την προσωπική τους τιμή και αξιοπρέπεια: ανταλλάσσουν την ηδονή των αξιωμάτων με τον ρόλο του λακέ των ισχυρών.

Σέρνουν τη χώρα μας σε ταπεινωτικές διαδικασίες μεσολαβήσεων συμβιβασμού για περιπτώσεις κατάφωρης παραβίασης της λογικής και της Ιστορίας, μεταβάλλουν τη χώρα τους, κυριολεκτικά, σε «μπαίγνιο των εθνών» χωρίς αιδώ ή λύπην.

Δεν είναι «προδότες», είναι απλώς υπανάπτυκτοι, άγευστοι της ποιότητας ζωής που παρέχει η αυθυπέρβαση, η ελευθερία από τον πρωτογονισμό των ορμεμφύτων.

Το δικαστήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων δικαίωσε την Τουρκική μειονότητα! Αυτός είναι ο ...διαμελισμός

"Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ “ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ” ΕΡΧΕΤΑΙ ΝΑ ΒΑΛΕΙ ΤΟ ΛΙΘΑΡΑΚΙ ΤΗΣ ΣΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΔΙΑΜΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΛΗΛΗ ΩΡΑ.
ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ Η ΧΩΡΑ ΜΑΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΙ ΓΕΝΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ “ΗΓΕΜΟΝΑ” ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΤΑ ΣΚΟΠΙΑ ΕΜΦΑΝΙΖΟΥΝ ΕΠΙΣΗΜΑ ΠΛΕΟΝ ΖΗΤΗΜΑ “ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗΣ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑΣ”.

ΟΥΤΕ ΛΙΓΟ ΟΥΤΕ ΠΟΛΥ Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΑΥΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΕΝΑ ΝΕΟ ΔΙΚΑΙΟ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΔΕΝ ΛΑΜΒΑΝΕΙ ΥΠΟΨΗ ΤΗΝ ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΗΣ ΛΩΖΑΝΝΗΣ.
ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΕΙ.
ΜΕ ΤΗΝ ΛΟΓΙΚΗ ΑΥΤΗ ΠΟΙΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΛΕΓΞΕΙ ΑΝ ΟΙ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΙ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥΡΚΟΙ Η ΑΠΟ ΑΛΛΗ ΙΣΛΑΜΙΚΗ ΧΩΡΑ.
ΣΕ ΛΙΓΟ ΟΛΟΙ ΟΙ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΙ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΘΑ “ΠΟΛΙΤΟΓΡΑΦΟΥΝΤΑΙ” ΤΟΥΡΚΟΙ ΚΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΘΑ ΑΠΟΚΤΗΣΕΙ ΤΕΡΑΣΤΙΑ “ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑ” ΜΕ ΟΤΙ ΑΥΤΟ ΣΥΝΕΠΑΓΕΤΑΙ". Άραγε οι παραπάνω βουλευτές έχουν να μας δηλώσουν κάτι;(http://underinformation.wordpress.com/)

ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΟΦΑΣΗ

http://www.e-write.gr/posts/206

Αιφνιδίασε η πρόταση Νίμιτς για Μακεδονία (Σκόπια)

Με μία μακρά λίστα σημείων που χρειάζονται «αλλαγές, διευκρινίσεις, μεταβολές και προσθήκες», απάντησε χθες η Αθήνα στον ειδικό μεσολαβητή των Ηνωμένων Εθνών για το θέμα της ονομασίας της ΠΓΔΜ κ. Μάθιου Νίμιτς, απορρίπτοντας ουσιαστικά τη νέα του πρόταση, που οδηγεί πιο κοντά στη χρήση του όπλου του βέτο.
Η πρόταση που κατέθεσε ο ειδικός μεσολαβητής αργά το βράδυ της Τρίτης στη Νέα Υόρκη στους διαπραγματευτές Ελλάδας και ΠΓΔΜ, πρέσβεις Αδαμάντιο Βασιλάκη και Νίκολα Ντιμιτρόφ, συνιστά δυσμενή εξέλιξη και η Αθήνα, ουσιαστικά ζητεί μια νέα πρόταση. Η υπουργός Εξωτερικών κ. Ντόρα Μπακογιάννη έδωσε το στίγμα των ελληνικών θέσεων δηλώνοντας χθες, αμέσως μετά την ενημέρωση προς τον πρωθυπουργό κ. Κώστα Καραμανλή και τα μέλη της Κυβερνητικής Επιτροπής, ότι «η νέα πρόταση απέχει από τους επιδιωκόμενους στόχους της Ελλάδας».
Ο ειδικός μεσολαβητής στη νέα του πρόταση κατέθεσε μία ονομασία, το Δημοκρατία της Μακεδονίας (Σκόπια), γραμμένο στα αγγλικά. Σύμφωνα με πληροφορίες, όσον αφορά το εύρος χρήσης της ονομασίας αυτής, προτείνει να υιοθετηθεί στους διεθνείς οργανισμούς, με σύσταση από το Συμβούλιο Ασφαλείας για χρήση και στις διμερείς σχέσεις, μια σύσταση όμως που διπλωματικές πηγές χαρακτήριζαν «ιδιαίτερα χαλαρή». Οι ίδιες πληροφορίες αναφέρουν ότι επαναλαμβάνει αυτό που περιέλαβε και στην πρόταση που κατέθεσε στις 19 Φεβρουαρίου, ότι καμιά από τις δύο πλευρές δεν θα έχει αποκλειστικότητα στην εμπορική χρήση του όρου Μακεδονικός, ενώ δεν υπάρχει καμιά αναφορά στο θέμα των διαβατηρίων.
Από αργά το βράδυ της Τρίτης, οπότε η πρόταση διαβιβάσθηκε στο υπουργείο Εξωτερικών, μέχρι χθες το μεσημέρι πραγματοποιήθηκαν διαδοχικές συσκέψεις με τη συμμετοχή διπλωματικών και υπηρεσιακών παραγόντων, στη διάρκεια των οποίων εξετάσθηκε σημείο προς σημείο το περιεχόμενό της. Ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών κ. Γιώργος Κουμουτσάκος έδωσε από νωρίς το στίγμα των αρνητικών αντιδράσεων που προκάλεσε η πρόταση, δηλώνοντας ότι «το πρώτο συμπέρασμα είναι ότι απέχουμε από μια αμοιβαία αποδεκτή λύση».
Στο υπουργείο Εξωτερικών έδειξαν να αιφνιδιάζονται από την πρόταση του κ. Νίμιτς, σε αντίθεση με τα Σκόπια, όπου εδώ και δέκα ημέρες συστηματικά υπήρχε καλλιέργεια κλίματος υπέρ μιας ονομασίας κοντά στο πλαίσιο «Δημοκρατία της Μακεδονίας - Σκόπια». Ετσι, εκεί που η Αθήνα ανέμενε ότι στη συνάντηση της Νέας Υόρκης το διακύβευμα ήταν η στάση που θα κρατούσε ο κ. Ντιμιτρόφ, η οποία θα έδειχνε εάν τα Σκόπια εμμένουν στην αδιαλλαξία ή παρουσιάζουν πιο ευέλικτη στάση, σε σχέση με την προηγούμενη πρόταση, η Ελλάδα βρέθηκε απέναντι σε μια νέα πρόταση, η οποία δεν την ικανοποιεί καθόλου.
Από τα Σκόπια μέχρι αργά χθες δεν υπήρξε καμιά αντίδραση πάνω στη νέα πρόταση Νίμιτς. Ο πρόεδρος κ. Μπράνκο Τσερβενκόφσκι και ο πρωθυπουργός κ. Νίκολα Γκρουέφσκι είχαν χθες το απόγευμα συνάντηση διάρκειας δύο ωρών, μετά την οποία δεν προέβησαν σε καμία δήλωση. Οπως έγινε γνωστό, σήμερα ο κ. Ντιμιτρόφ θα ενημερώσει λεπτομερώς την πολιτική ηγεσία για όσα έγιναν στη Νέα Υόρκη και οι όποιες αντιδράσεις πάνω στη νέα πρόταση αναμένονται αμέσως μετά. Θα ακολουθήσει η απάντηση που θα δώσει η σκοπιανή πλευρά στον ειδικό μεσολαβητή, ο οποίος αναμένει, διαθέσιμος, όπως είπε, ανά πάσα στιγμή να συνεχίσει τη διαπραγμάτευση. Με δεδομένη την αρνητική τοποθέτηση της Αθήνας, τα Σκόπια, ακόμα κι αν τοποθετηθούν επίσης αρνητικά, δείχνουν να μη βρίσκονται στην ίδια δυσχερή θέση στην οποία βρίσκονταν μέχρι πριν από μερικές ημέρες, παρουσιαζόμενα ως η αδιάλλακτη πλευρά. Πάντως, παρά το ότι από την πολιτική ηγεσία δεν έγινε κάποια τοποθέτηση, το κλίμα στα μέσα ενημέρωσης της γειτονικής χώρας είναι ότι η νέα πρόταση είναι πολύ πιο κοντά στις θέσεις των Σκοπίων σε σχέση με τις προηγούμενες.

ΕΠΙΣΤΟΛΗ Υπ. Ν.ΜΑΡΤΗ γιά το σκοπιανό

ΝΙΚΟΣ ΜΑΡΤΗΣ

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

25/02/2008

Η ΣΚΟΠΙΑΝΗ ΑΠΑΤΗ ΚΑΙ ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΚΑΙ ΗΘΙΚΟ ΧΡΕΟΣ ΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΟΣ

Σύμφωνα με έρευνα επί των σχολικών βιβλίων της FYROM, που διεξήγαγε ο ε.τ. Πρέσβης και επί τριακονταετία ειδικός σύμβουλος του Υπουργείου Εξωτερικών Ευάγγελος Κωφός, στα βιβλία αυτά δημοσιεύονται συστηματικά οι ακόλουθοι δύο χάρτες:

α) της Μακεδονίας, με υπότιτλο «δεν υπήρξε παρουσία Ελλήνων στη Μακεδονία»

β) με σύνορα της Ελλάδος στον Όλυμπο.

Όταν τον Αύγουστο 1944 δημιουργήθηκε η «Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας», οι δύο αυτοί χάρτες, με τον ψευδή ισχυρισμό ότι οι Μακεδόνες δεν ήταν Έλληνες, χρησιμοποιήθηκαν από τους πλαστογράφους της Ιστορίας της Μακεδονίας για να θεμελιώσουν το ψευδομακεδονικό Έθνος των Σκοπίων και να σφετερισθούν την Ελληνική πολιτιστική ταυτότητα.

Τους δύο αυτούς χάρτες, που αποκαλύπτουν την απάτη των Σκοπιανών, δεν καταδ’ικασε παραδόξως, ούτε η Αμερική, παρά το γεγονός ότι η Δημοκρατία αυτή δημιουργήθηκε από την Κομμιντέρν, για να εξυπηρετήσει τα επεκτατικά σχέδια της Σοβιετικής Ενώσεως, εν όψει του Ψυχρού Πολέμου που ακολούθησε.

Ο χάρτης της Μακεδονίας με τον υπότιτλο ότι «δεν υπήρξε παρουσία Ελλήνων στη Μακεδονία», διαψεύδεται μεταξύ πολλών άλλων, (παραπέμπω στην τελευταία επιστολή μου στους Υπουργούς Εξωτερικών της Ε.Ε.) και από τα κείμενα της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης, από τους Αρχαίους Έλληνες, τους Ρωμαίους και Εβραίους συγγραφείς και από γεγονότα όπως η Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου, η Συνθήκη του Βερολίνου, ο Μακεδονικός Αγώνας, η απογραφή του Χιλμή Πασά (1905), οι εκλογές του 1912, με συμμετοχή μειονοτήτων, οι Βαλκανικοί Πόλεμοι, όπου δεν εμφανίζεται ύπαρξη Μακεδόνων, διότι οι Μακεδόνες ήταν Έλληνες.

Στοιχειωδώς ιστορικά ενημερωμένοι και με κοινή λογική άνθρωποι, δεν μπορούν να δεχθούν την απάτη αυτή, την οποίαν αμέσως καταδίκασε τον Σεπτέμβριο 1944 ο Στεττίνιους, Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών της Κυβερνήσεως Ρούζβελτ, ο οποίος με την υπ’ αριθμόν 868614/26.12.1944 Εγκύκλιό του προς τους Πρεσβευτές και τους Προξένους των ΗΠΑ αφήνει να εννοηθεί ότι η δημιουργία της Δημοκρατίας αυτής στόχο έχει να υπηρετήσει τα επεκτατικά σχέδια της Σοβιετικής Ενώσεως.

Παρομοίως οι ΗΠΑ, η Ε.Ε., ο ΟΗΕ και το ΝΑΤΟ, όχι μόνον δεν μπορούν να αγνοήσουν το γεγονός ότι «Μακεδονικό Έθνος» δεν υπήρξε ούτε υπάρχει, διότι οι Μακεδόνες ήταν Έλληνες, αλλά επίσης έχουν νομικό και ηθικό χρέος, να λάβουν θέση για την ιστορική αλήθεια. Άλλως δεν μπορούν να θεωρηθούν ότι σέβονται τις δημοκρατικές αρχές, το ανθρώπινο δικαίωμα της ταυτότητας, την παιδεία και τον πολιτισμό. Και το σημαντικότερο, το πρόβλημα θα παραμείνει άλυτο, διότι ο λαός της γειτονικής χώρας, που για 60 και πλέον χρόνια, δεν έχει διδαχθεί την δική του ιστορία, αλλά μία ξένη, θα συνεχίζει να παραμένει στην σημερινή του εικονική πραγματικότητα, χωρίς εθνική ταυτότητα. Η Ελλάδα, όπως κάθε χώρα, δεν μπορεί να επιτρέψει την δική της ιστορία να σφετερίζονται άλλοι.

Το 1983, κατά την επταετή θητεία μου ως Υπουργός Μακεδονίας – Θράκης, κυκλοφόρησε το βραβευθέν βιβλίο μου με τίτλο «Η Πλαστογράφηση της Ιστορίας της Μακεδονίας», το οποίο μεταφράσθηκε και εκδόθηκε σε 7 γλώσσες και βοήθησε την Διεθνή Κοινότητα να ενημερωθεί για το αυταπόδεικτο. Δηλαδή για την ιστορικά τεκμηριωμένη Ελληνικότητα της Μακεδονίας, που αναγνωρίζεται διεθνώς διά μέσου των αιώνων, αλλά και από το 1944 μέχρι σήμερα, κατά την περίοδο της Σκοπιανής απάτης.

Σε επιβεβαίωση των προαναφερομένων, παραπέμπω ενδεικτικά στα ακόλουθα ντοκουμέντα:

1. επιστολή προς τον γράφοντα της 5 Μαρτίου 1992 του Διευθυντού Ευρωπαϊκών Υποθέσεων του Υπουργείου Αμύνης των ΗΠΑ (Υπουργός κ.Cheney), στην οποία επιβεβαιώνει την Αμερικανική δέσμευση για την διατήρηση της Ελληνικής εδαφικής ακεραιότητας. Γίνεται καταφανές ότι οι εδαφικές βλέψεις που εμφανίζουν σκοπιανοί χάρτες, είναι απαράδεκτες και ανυπόστατες.

2. επιστολή του Καγκελάριου της Δυτικής Γερμανίας Χέλμουτ Σμίτ της 13 Σεπτεμβρίου 1988 προς τον γράφοντα, ο οποίος χαρακτήρισε «προσφορά στην Ιστορία της Ευρώπης», το βιβλίο μου «The falsification of Macedonian History”, εκδόσεως του 1983.

3. συνέντευξη του Πάπα Ιωάννη Παύλου στην εφημερίδα ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, που δημοσιεύθηκε 21 Ιουνίου 1992, στην οποία ο Ποντίφηκας δήλωσε ότι «Η Μακεδονία είναι πατρίδα του Φιλίππου και του Αλεξάνδρου, του Μεθοδίου και του Κυρίλλου. Η Μακεδονία είναι ελληνική»

4. επιστολή της 13 Φεβρουαρίου 1990 του Γενικού Γραμματέα του ΝΑΤΟ κ. Manfred Werner προς τον γράφοντα, με την οποία επιβεβαιώνει την μεγάλη πολιτιστική σημασία της Μακεδονίας για την Δύση.

5. χάρτη της Βαλκανικής χερσονήσου της περιόδου 1920-23, στον Άτλαντα, τόμος XIV, τυπωμένο το 1970 στο επιστημονικό έργο «THE NEW CAMBRIDGE MODERN HISTORY», κατά τον οποίο Μακεδονία υπάρχει και εμφανίζεται μόνο στην Ελλάδα.

σύνδεσμοι γιά την Μακεδονία

http://macedonia-greece.blogspot.com/



http://greece-salonika.blogspot.com/

Μήπως θα ήταν επωφελέστερο γιά τον Ελληνισμό, να πιέζαμε τα Σκόπια να αλλάξουν το Σύνταγμά τους και να θεσμοθετήσουν τριγλωσσία (το σλαβικό τους ιδίωμα, την αλβανική-πού ήδη έχουν- συν την ελληνική), καί να κρατήσουν το όνομα Μακεδονία, που τόσο επιθυμούν…

Θα μπορούσαν, τότε να αποτελούν οιωνεί, το τρίτο ελληνικό κράτος, μετά το ελλαδικό και κυπριακό…

ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ 29/03/2008
ΣΤΟΥΤΓΚΑΡΔΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ

http://makedons.de/

Η σημαία για την "ανεξάρτητη" Δ. Θράκη

Η σημαία για την "ανεξάρτητη" Δ. Θράκη

Άρχισαν να φαίνονται ήδη οι παρενέργειες της ανεξαρτησίας του Κοσόβου. Έτσι αθόρυβα και συστηματικά κλιμακώνεται η προσπάθεια της Αγκυρας για την κηδεμονία της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη, η οποία αντιμετωπίζεται ως «στρατηγική μειονότητα» από την τουρκική διπλωματία ειδικά μετά τη μονομερή κήρυξη της ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου, σύμφωνα με αποκαλυπτικό δημοσίευμα του "Eλεύθερου Τύπου". Σαν μανιτάρια ξεφυτρώνουν στην περιοχή «τουρκικοί σύλλογοι» που υπόσχονται να βοηθήσουν τη μειονότητα -με χρηματοδότηση από το εξωτερικό- να αποκτήσει νοσοκομεία, εκπαιδευτήρια και άλλου είδους υποδομές κοινής ωφέλειας.Παράλληλα, επεκτείνεται ραγδαία το δίκτυο των συλλόγων που εκπροσωπούν τους «Δυτικοθρακιώτες» στο εξωτερικό, με προφανή επιδίωξη τη διεθνοποίηση εντυπώσεων «καταπίεσής» τους. Η κινητικότητα των μη αναγνωρισμένων από την ελληνική Πολιτεία μουφτήδων και του προξένου της Τουρκίας στην Κομοτηνή είναι εντυπωσιακή και το πέρασμα των συνόρων για τους εκπροσώπους της μειονότητας που διατηρούν στενή επικοινωνία με την Αγκυρα γίνεται όλο και πιο τακτικό.

Περί Μακεδονικού

Το “Μακεδονικό Ζήτημα,” όπως καθιερώθηκε να ονομάζεται στη διεθνή πολιτική το εδαφικό πρόβλημα της ευρύτερης περιοχής της Μακεδονίας, δεν είναι ένα θέμα που προέκυψε στις μέρες μας. Οι ρίζες του είναι πάρα πολύ παλιές αλλά, ουσιαστικά μπορεί να πει κανείς, πως ξεκινάει το 1870 με την ίδρυση της Βουλγαρικής Εξαρχίας, μιάς οργάνωσης με καθαρά πνευματική διοίκηση, η οποία με την έκδοση του φιρμανιού της στις 10 Μαρτίου του ιδίου έτους, τυπικά επισημοποίησε και διαμόρφωσε το Μακεδονικό Ζήτημα σαν ένα θέμα διεθνούς ενδιαφέροντος.

Όμως το 1873 ιδρύεται η βουλγαρική Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση, (ΙΜΡΟ), γνωστή ως “Κομιτάτο” το οποίο, το 1887 χρηματοδοτήθηκε, γιά τους σκοπούς του, με τέσσερα εκατομύρια χρυσά φράγκα από τον κρατικό προϋπολογισμό της Σερβίας. Σκοπός της Οργάνωσης αυτής ήταν η δημιουργία μιάς αυτόνομης και αδιαίρετης Μακεδονίας. Βέβαια αν η οργάνωση αυτή πετύχενε τους σκοπούς της η Μακεδονία θα ενώνετο με την Βουλγαρία

Η όλη κίνηση σχετικά με το Μακεδονικό Ζήτημα κορυφώνεται το καλοκαίρι του 1903 όπου ανήμερα της γιορτής του Προφήτη Ηλία πραγματοποιήθηκε η εξέγερση, γνωστή με την ονομασία “ Ιλιντεν” Η εξέγερση αυτή είχε σαν αποτέλεμα την καταστροφή πολλών ελληνικών κοινοτήτων στην ευρύτερη περιοχή, ενώ παράλληλα παρουσίασε έντονο τον κίνδυνο να χαθεί η ελληνική Μακεδονία.

Όλα αυτά οδήγησαν τον ελληνισμό σε μιά γενική κινητοποίηση. Έτσι το 1904 άρχισε ο Μακεδονικός αγώνας. Είχε προηγηθεί η υπογραφή της Συνθήκης του Βερολίνου την

1^η Ιουλίου του 1878 η οποία προέβλεπε τη συμφωνία της Ελλάδας με την Οθωμανική Αυτοκρατορία αναφορικά με την χάραξη των συνόρων της Θεσσαλίας και της Ηπείρου, κάτι που ποτέ δεν έγινε αφού το πρωτόκολλο της Συνθήκης, με τις ασάφειες που περιείχε, άφηνε πολλές εκρεμότητες στο θέμα της ταχτοποίησης των συνόρων. Έτσι η Ελλάδα αναγκάστηκε να συνεχίσει τον ξεσηκωμό των Ελλήνων της δυτικής Μακεδονίας. Η Συνθήκη του Βερολίνου, με τις ασάφειες και τις εκρεμότητες, που περιέκλεινε στο πρωτόκολλό της, μπορεί κανείς να πει, ότι έδωσε την αφορμή συγκρούσεων ανάμεσα στα ενδιαφερόμενα γιά την Μακεδονία, κράτη.

Ουσιαστικά, από την πλευρά της Ελλάδας, ο Μακεδονικός αγώνας άρχισε το 1900 με την ίδρυση του ελληνικού “Μακεδονικού κομιτάτου” σκοπός του οποίου ήταν η εμψύχωση του ελληνόφωνου πληθυσμού της Μακεδονίας, που εδοκιμάζετο από την δράση των Βουλγάρων κομιτατζήδων. Ένας από τους πρωτεργάτες του Μακεδονικού κομιτάτου ήταν ο Παύλος Μελάς. Κατά τη διάρκεια του αγώνα αυτού εθελοντικά σώματα από το ελεύθερο ελληνικό κράτος, από την Κρήτη και άλλες περιοχές δίνοντας σκληρές μάχες με τους Βουλγάρους κατάφεραν να διατηρήσουν τον ελληνικό χαρακτήρα σε όλη την περιοχή της κεντρικής και νότιας Μακεδονίας.

Ο Μακεδονικός αγώνας που διήρκεσε τέσσαρα χρόνια κατάφερε να επιτύχει ένα μεγάλο πλήγμα στην επέκταση του βουλγαρικού προσηλυτισμού των κατοίκων της περιοχής. Οι νεκροί και από τις δύο πλευρές υπήρξαν πάρα πολλοί ενώ έχει περάσει στην ιστορία η τραγική δολοφονία του Παύλου Μελά. Ο Μελάς σκοτώθηκε στην Σιάτιστα στις 13 Οκτωβρίου 1904, προδοθείς από τον Βούλγαρο κομιτατζή Μήτρο Βλάχο και αφού εκυκλώθηκε από τούρκικο απόσπασμα 150 ανδρών και έδωσε μάχη επί δύο ώρες.

Εν τω μεταξύ, πάνω από το χώρο των Βαλκανίων τα πρώτα σύνεφα των Βαλκανικών πολέμων θα φανούν κάπως νωρίς. Αυτό θα οδηγήσει όλους τους εμπλεκόμενους στο Μακεδονικό Ζήτημα σε κάποια στάση αναμονής. Γνωρίζουν ότι με το τέλος των πολέμων πολλά πράμματα θα πάρουν μιά κάποια άλλη θέση. Έτσι προτιμούν να περιμένουν.

Πράγματι στις 8 Οκτωβρίου του 1912 αρχίζει ο πρώτος Βαλκανικός Πόλεμος και τελειώνει στις 30 Μαϊου του 1913. Με διακοπή ενός μόνο μηνός, στις 29 Ιουνίου 1913 αρχίζει ο Δεύτερος ο οποίος έχει την μικρή διάρκεια του ενός μηνός. Τελειώνει στις 30 Ιουλίου του 1913 και παράλληλα, σχεδόν αμέσως αρχίζει η συνδιάσκεψη του Βουκουρεστίου η οποία στις 10 Αυγούστου εκδίδει το σχετικό πρωτόκολλο με το οποίο παραχωρείται στην Ελλάδα το 51% των εδαφών της Μακεδονίας ενώ η Σερβία παίρνει το 39% και η Βουλγαρία το 10% και, υποτίθεται ότι το πρωτόκολλο αυτό, τις δεσμεύει από τις οποιεσδήποτε μελλοντικές διεκδικήσεις. Όμως το πρωτόκολλο του Βουκουρεστίου, σύμφωνα με το Διεθνές Πολιτικό Δίκαιο, σε έξη χρόνια από σήμερα, το 2013, χάνει κάθε ισχύ του. Τι θα γίνει τότε; Ποιές απαιτήσεις θα εγείρουν τα Σκόπια; Ποιά θέση θα πάρει η Βουλγαρία; Πως θα κινηθεί η Αλβανία;

Τα εμπλεκόμενα μέρη φάνηκε να ικανοποιούνται με το αποτέλεσμα του πρωτοκόλλου του Βουκουρεστίου αλλά, όπως θα αποδειχτεί σύντομα, μάλλον επιφανειακά. Άλλωστε τα διεθνή πολιτικά γεγονότα δεν τους επιτρέπουν καμμιά κίνηση αφού ο Πρώτος Παγκόσμιος πόλεμος είναι προ των πυλών. Επιφανειακά το Μακεδονικό Ζήτημα φαίνεται να παραμένει σε μιά κάποια αδράνεια. Όχι όμως και στην πραγματικότητα. Η Σερβία συνεχίζει να κινείται γιά μιά ανεξάρτητη Μακεδονία.

Ένα χρόνο μετά το τέλος των Βαλκανικών πολέμων και συγκεκριμένα την 28^η Ιουνίου του 1914, δολοφονείται στο Σεράγεβο ο πρίγκηψ της Αυστρίας Φερδινάνδος.

Η δολοφονία αυτή έχει χαρακτηριστεί από τους ιστορικούς, κι΄αυτό είναι η αλήθεια, σαν ο σπινθήρας που άναψε την φωτιά του Α! Παγκόσμιου πολέμου. Έτσι την 28^η Ιουλίου 1914 η Αυστρία κηρύσσει τον πόλεμο στη Σερβία και ο Α! Παγκόσμιος πόλεμος έχει αρχίσει. Τέσσερα χρόνια θα κρατήσει ο πόλεμος αυτός, ο οποίος θα τελειώσει την 11^η Νοεμβρίου του 1918. Όχι όμως και γιά την Ελλάδα, η οποία θα εμπλακεί στην περιπέτεια της Μικρασιατικής εκστρατείας, η οποία θα τελειώσει στις 2 του Σεπτέμβρη του 1922 με την οπισθοχώρηση της ντροπής, με 1.500.000 ξεριζωμένους και ένα πλήθος οικονομικών προβλημάτων.

Την κρίσιμη εκείνη περίοδο η Ελλάδα, αντιμέτωπη στη συνδιάσκεψη της Λωζάννης με μιά Τουρκία που είχε υπερβολικές απαιτήσεις, στρέφεται προς τα γειτονικά της κράτη ζητώντας κάποια στήριξη. Όμως τόσο γιά την Σερβία όσο και γιά την Βουλγαρία το Μακαδονικό Ζήτημα συνέχιζε να υπάρχει. Έτσι και τα ανταλλάγματα της υποστήριξης ήσαν κάτι που η Ελλάδα δεν θα μπορούσε ποτέ να δεχτεί.

Σερβία και Βουλγαρία ζητούσαν να αναγνωριστεί η Θεσσαλονίκη σαν Σερβικό έδαφος, κυριαρχικές παραχωρήσεις στη σιδηροδρομική γραμμή Θεσσαλονίκης-Γευγελή, αναγνώριση σε σερβική μειονότητα των σλαβοφώνων της Δυτικής Μακεδονίας και πολλά άλλα. Φυσικά η Ελλάδα αρνήθηκε όλες αυτές τις απαιτήσεις και απόμεινε μόνη της να σηκώσει το σταυρό του μαρτυρίου της.

Τότε ήταν που η Σερβία ξεκίνησε μιά μεγάλη δυσφημηστική εκστρατεία σε βάρος της Ελλάδας σε πολλά επίπεδα.

Τον Μάρτη του 1924 συνέρχεται η Σύνοδος της Βαλκανικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας η οποία αποδέχτηκε επίσημα την βουλγαρική θέση γιά την ίδρυση της

“ Ενιαίας και ανεξάρτητης Μακεδονίας” Δυό μήνες αργότερα, τον Μάϊο του ιδίου έτους, θα γίνει το 5^ο Παγκόσμιο Συνέδριο της Κομιντέρν το οποίο και θα επικυρώσει την απόφαση της Βαλκανικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας. Στο Συνέδριο αυτό εκπροσωπείτο και το Κ.Κ. Ελλάδας με τους Παντελή Πουλιόπουλο και Σεραφείμ Μάξιμο, δύο από τα πλέον επιφανή και αξιόλογα στελέχη που επαρουσίασε στην ιστορία του το ΚΚΕ. Οι Έλληνες εκπρόσωποι θα αποδεχτούν την απόφαση του Συνεδρίου, γιά να μην κατηγορηθεί το ΚΚΕ ότι διασπά το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, όπως δικαιολογήθηκαν αργότερα, αλλά κάποια στιγμή θα αποσύρουν την αποδοχή τους από την απόφαση αυτή και ο μεν Πουλιόπουλος, με άρθρο του στον Ριζοσπάστη, θα ασκήσει έντονη κριτική στο κόμμα γιά τα συνθήματα που υιοθέτησε γιά “ενιαία και ανεξάρτητη Μακεδονία” και “ ενιαία και ανεξάρτητη Θράκη” και ο Μάξιμος θα διαφωνήσει δημόσια και θα παραιτηθεί αποχωρώντας από το κόμμα. Εν τω μεταξύ η Κομιντέρν θα συνεχίσει την ασφυκτική της πίεση γιά το Μακεδονικό υποχρεώνοντας σε παραίτηση από το ΚΚΕ δυό Γραμματείς και σημαντικά στελέχη του κόμματος. Τον Γιάννη Κορδάτο και τον Θωμά Αποστολίδη.

Στην Ελλάδα από το 1922 και μετά η κατάσταση παραμένει συγκεχυμένη με τις κυβερνήσεις και τις δικτατορίες να διαδέχονται η μιά την άλλη. Η χώρα προσπαθεί μάταια να βρει τον ρυθμό της. Κανείς δεν δείχνει να έχει την διάθεσει να ασχοληθεί με το μεγάλο αυτό πρόβλημα. Έτσι το Μακεδονικό Ζήτημα παραμένει απλά ένα παιγνίδι γιά έναν παίκτη.

Η δικτατορία του Μεταξά τον Αύγουστο του 1936, θα ρίξει όλο της το βάρος στην φασιστοποίηση της χώρας και στο να .... αψηλώσουν τα στάχυα και να ανθίσουν όλα γύρω τα βράχια. Θα φτιάξει όμως και τα οχυρά στα σύνορα της Βουλγαρίας νομίζοντας ότι εκεί διαγράφεται όλος ο κίνδυνος. Η Σερβία θα απομείνει μόνη της να συνεχίσει να καταστρώνει τα σχέδιά της γιά την Μακεδονία.

Πριν τελειώσει ο απόηχος του Α΄Παγκοσμίου πολέμου ένας δεύτερος φαίνεται να είναι πάρα πολύ κοντά. Την 1^η Σεπτεβρίου 1939 η Γερμανία του Χίτλερ εισβάλει στην Πολωνία. Πολύ σύντομα όλη η Ευρώπη, χωρισμένη σε δύο στρατόπεδα θα χορεύει το βαλς των κανονιών. Στις 28 Οκτωβρίου 1940 η Ελλάδα θα παρασυρθεί σ΄ αυτόν τον χορό. Μαζί της και οι άλλες δυό χώρες που αγωνίζονται γιά την κυριαρχία τους στην Μακεδονία. Το Μακεδονικό Ζήτημα φαίνεται να παγώνει. Όμως κάτω από το φαινομενικό αυτό πάγωμα η Σερβία δεν θα σταματήσει το όραμά της.

Στις 3 Αυγούστου του 1943 ο Τίτο στην παλιά περιοχή της Νότιας Γιουγκοσλαβίας θα ιδρύσει τη “Λαϊκή Δημοκρατία της Μακεδονίας.” η οποία στις 7 Απριλίου του 1963 να μετονομασθεί σε “Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας”. Το Μακεδονικό Ζήτημα άρχίζει πλέον να παίρνει διαστάσεις επικίνδυνες γιά την Ελλάδα, που όμως δείχνει να μην ανησυχεί. Το φθινόπωρο του 1944, πριν να τελειώσει ο πόλεμος, η Γιουγκοσλαβία και η Βουλγαρία καταστρώνουν σχέδιο ίδρυσης μιάς Βαλκανικής Ομοσπονδίας όπου μέσα στα όριά της θα έκλεινε και ολόκληρη την Μακεδονία σαν ανεξάρτητο κράτος. Μάλιστα ο Τίτο είχε πει τότε στον Δημητρώφ της Βουλγαρίας ότι αν αποφάσιζε την συμμετοχή του στην Ομοσπονδία θα έπρεπε να αποτελέσει το έβδομο κράτος αφού τα άλλα έξη θα ήσαν η Σερβία, η Κροατία, η Σλοβενία, το Μαυροβούνιο, η Βοσνία-Ερζεγοβίνη και η Μακεδονία. Η πρόταση αυτή έβαλε σε σκέψεις πολλά σημαίνοντα στελέχη του ΚΚ Βουλγαρίας, που φοβήθηκαν ότι η παραχώρηση εδαφών της βουλγαρικής Μακεδονίας θα προκαλούσε εσωτερική εξέγερση. Έτσι γιά μιά ακόμη φορά το σχέδιο μιάς Βαλκανικής Ομοσσπονδίας αποτύγχανε.

Τον Μάϊο του 1945 θα τελειώσει ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος ο οποίος ουσιαστικά θα λήξει στις 9 Σεπτεμβρίου του ιδίου χρόνου με την άνευ όρων παράδοση και της Ιαπωνίας.

Οι λαοί του κόσμου μέσα από τα ερείπια του πολέμου θα αρχίσουν τον αγώνα της ανασυγκρότησης. Όχι όμως και η Ελλάδα η οποία θα εμπλακεί στον Εμφύλιο των ξένων συμφερόντων.

Γιά πάνω από τρία χρόνια, η Ελλάδα θα είναι μπλεγμένη στον Εμφύλιο αδυνατώντας να παρακολουθήσει τις κινήσεις των γειτόνων της γύρω από το θέμα της Μακεδονίας, που από τον Τίτο δεν ξέφυγε ούτε μιά ημέρα.

To 1947 με τα διάφορα σχέδια βοήθειας οι Ηνωμένες Πολιτείες θα κάμουν την επίσημη εγκατάστασή τους στα Βαλκάνια, αρχίζοντας από την Ελλάδα. Έχουν διαπιστώσει ότι η περιοχή, γιά πολλούς λόγους, παρουσιάζει γι΄ αυτούς ένα ξεχωριστό ενδιαφέρον.

Στις 9 Αυγούστου του 1949 ο Εμφύλιος θα φτάσει στο τέλος του με την μεταφορά του κύριου όγκου του Δημοκρατικού Στρατού στις γειτονικές χώρες. Γιά την Ελλάδα θα αρχίσει ο αγώνας της ανασυγρότησης. Φυσικά το Μακεδονικό Ζήτημα θα περάσει γιά μιά ακόμη φορά σε δεύτερη θέση. Το παιγνίδι, από σφάλμα της Ελλάδας θα συνεχίσει να παίζεται με έναν μόνο παίχτη. Λίγα χρόνια αργότερα ο αείμνηστος αρχαιολόγος Μανώλης Ανδρόνικος θα πει: “Στην υπόθεση των Σκοπίων φερθήκαμε σαν ηλίθιοι”και θα έχει απόλυτα δίκιο.

Μετά το θάνατο του Τίτο στο προσκήνιο θα φανεί ο Γκλιγκόρωφ ο οποίος παρ΄όλη την διαλλακτικότητα, που θα αφήσει να περνάει προς τα έξω, στην ουσία θα είναι αυτός που θα κηρύξει τον αγώνα του αλυτρωτισμού. Οι σάλπιγγες του κινδύνου αρχίζουν να αφυπνίζουν την Ελλάδα.

Στις 6 Οκτωβρίου του 1955 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής γίνεται γιά πρώτη φορά πρωθυπουργός της Ελλάδας. Μακεδόνας την καταγωγή με ευαισθησίες γιά την περιοχή της καταγωγής του θα είναι αυτός που θα δει το θέμα από τις σωστές του διαστάσεις.

Οι κυβερνήσεις που θα ακολουθήσουν τόσο από τον Καραμανλή όσο και από τον Γεώργιο Παπανδρέου και τους άλλους θα προσπαθήσουν να θέσουν σε κάποια τροχιά λογικής και κάτω από τους διεθνείς νόμους και κανόνες, το θέμα του ονόματος του νέου αυτού κρατιδίου. Όμως θα βρεθούν μπροστά στο πείσμα των Σκοπιανών, που δεν θα είναι πλέον άγνωστο από που και από ποιόν στηρίζονται σε όλες τους τις κινήσεις.

Την 21^η Απριλίου του 1967 η Ελλάδα περνάει στα χέρια των παρανοϊκών συνταγματαρχών της Χούντας. Αφοσιωμένοι στα δικά τους σχέδια και με πρωταρχικό σκοπό τους τον πόλεμο ενάντια σε έναν ανύπαρκτο κομμουνιστικό κίνδυνο ο Παπαδόπουλος και οι εταίροι του θα αγνοήσουν το Μακεδονικό ζήτημα, αφήνοντας στους Σκοπιανούς ελεύθερο το έδαφος γιά τα δικά τους σχέδια.

Μετά την Χούντα στις κυβερνήσεις της Ελλάδας θα περάσουν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο Κώστας Σημίτης.

Εν τω μεταξύ την δεκαετία του 1990 στα πανεπιστήμια των ΗΠΑ έχουν αρχίσει να ετοιμάζονται οι νέοι ηγέτες των Σκοπίων, Μπράνκο Τσερβενκόφσκυ, Νίκολα Γκρούεφσκυ, Σερτζάν Κερίμ, Νίκολα Ντιμιτρώφ και άλλοι. Είναι αυτοί που θα δεχτούν να στηρίξουν μελλοντικά το παιγνίδι των ΗΠΑ στα Βαλκάνια και στην Ευρώπη.

Στις 17 Σεπτεμβρίου του 1991 το κράτος των Σκοπίων ανακηρύσσει την ανεξαρτησία του και ζητά την αναγνώρησή του. Πρώτη η Βουλγαρία στις 16 Ιανουαρίου 1992 θα αναγνωρίσει το νέο κρατίδιο γιά να ακολουθήσουν η Τουρκία, η Κροατία, η Σλοβενία, η Λιθουανία. Επιστέγασμα όλων αυτών και η αναγνώρισή τους από τις ΗΠΑ αμέσως μετά τις εκλογές του 2004 όπου ο κ. Μπους εκλέχτηκε γιά μιά ακόμη φορά πρόεδρος των ΗΠΑ με σημαντική οικονομική υποστήριξη από την ελληνική Ομογένεια.

Η δεκαετία του 1990 θα πρέπει να θεωρείται ατύχημα που η Ελλάδα δεν μπόρεσε να καταλάβει τον καινούργιο κόσμο, που είχε αρχίσει να δημιουργείται γύρω της, κυριολεχτικά στη γειτονιά της αγνοώντας επιδειχτηκά τις μεγάλες ευκαιρίες που ανοίγονταν μπροστά της.

Τρεις μήνες μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας τους, στις 16 Δεκεμβρίου του 1991 αποφασίζεται από την Ευρωπαϊκή Κοινότητα, βιαστικά και χωρίς καμμιά προετοιμασία, η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας.

Εν τω μεταξύ ο Γκλιγκόρωφ με τον αλυτρωτισμό του, έχει καταφέρει να αφυπνίσει, επί τέλους, τους Έλληνες, να τους παρασύρει στο παιγνίδι του και να δώσει διαστάσεις στο θέμα της ονομασίας του νέου κρατιδίου που επιμένει να θέλει να λέγεται Δημοκρατία της Μακεδονίας. Είναι επόμενο η κατάσταση αυτή να ανησυχεί σοβαρά την πολιτική ηγεσία της Ελλάδας.

“....αλλά τότε, μόλις τότε, στην εποχή της διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας, ανακαλύψαμε την ενοχλητική, ίσως εχθρική, πάντως όχι φιλική ανάδυση στην παγκόσμια σκηνή ενός νέου κράτους στα βόρεια σύνορά μας.....Δεν δίναμε καμμιά σημασία σ΄αυτό το κράτος όταν ήταν ένα από τα ομόσπονδα της Γιουγκοσλαβίας.” γράφει ο τότε Υπουργός Εξωτερικών Μιχάλης Παπακωνσταντίνου στο βιβλίο του Το ημερολόγιο ενός πολιτικού.

Μετά από αυτές τις εξελίξεις στις 13 Απριλίου του 1992 το Συμβούλιο αρχηγών κομμάτων με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή πρόεδρο της Δημοκρατίας αποφασίζει σαν θέση της Ελλάδας στο θέμα των Σκοπίων να δεχτεί μόνο ονομασία που δεν θα περιέχει τη λέξη Μακεδονία και τα παράγωγά της. Δυό μήνες αργότερα, στις 27 Ιουνίου 1992 στη Λισσαβόνα το Συμβούλιο Κορυφής της ΕΟΚ (σημερινή EE )προτείνει όνομα δίχως τον όρο Μακεδονία.

Ένα χρόνο μετά ο Μητσοτάκης θα υπογράψει τα Μέσα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης του Σάϋρους Βανς όπου στο πρώτο τους άρθρο αναφέρουν.

“Η Δημοκρατία της Ελλάδος θα αναγνωρίσει επισήμως την Δημοκρατία της Nova Makedonija.....” και θα εκστομίσει εκείνα τα ανεύθυνα λόγια “Μετά από 10 χρόνια κανείς δεν θα θυμάται το Σκοπιανό” και προχωράει στην υποβολή πρότασης γιά αναγνώριση του κρατιδίου με μιά σύνθετη ονομασία, κάτι που θα το πληρώσει με την πτώση της κυβέρνησής του.

Θα ακολουθήσει η υπογραφή της Ενδιάμεσης Συμφωνίας η οποία και πάλι από ασυγχώρητο λάθος της Ελλάδας θα δώσει το δικαίωμα στα Σκόπια να χρησιμοποιούν την ονομασία Δημοκρατία της Μακεδονίας και να αρχίσει η αναγνώρισή τους από διάφορες χώρες. Η πρώτη από τις δηλώσεις της νέας κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ το 1993 ήταν η διακοπή των διαπραγματεύσεων με τα Σκόπια. Ήταν ένα τραγικό λάθος η αποχώρηση της Ελλάδας από τις δεσμεύσεις της με την Ενδιάμεση Συμφωνία.

Κάπως αργά η Ελλάδα δείχνει να αφυπνίζεται από τον λήθαργο και αρχίζει πλέον ένα αγώνα πάντοτε μέσα στους διεθνείς κανονισμούς. Ωστόσο από το κρατίδιο, που θέλει να λέγεται “Δημοκρατία της Μακεδονίας” όλα αυτά αγνοήθηκαν και δεν σταμάτησαν οι αλυτρωτικές διαθέσεις και προσπάθειες δημιουργίας θέματος “Μείζονος Μακεδονίας” με όλα όσα αυτό μπορεί να συνεπάγεται.

Παράλληλα οι ΗΠΑ επείγονται γιά περισσότερους υποταχτικούς τους στα Βαλκάνια και φυσικά τα Σκόπια προσφέρονται αλλά και εξυπηρετούν κάποιους σκοπούς. Ο ρόλος των ΗΠΑ έχει γίνει βέβαια γνωστός από καιρό αλλά η ανταλλαγή κάποιων άκρως μυστικών εγγράφων μεταξύ Σκοπίων και ΗΠΑ που φτάνουν στο Υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδας το 1993, αποκαλύπτουν πλέον την ανάμιξη της Ουασιγκώνας στο θέμα των Βαλκανίων και ιδιαίτερα των Σκοπίων και του Κοσσόβου, αλλά τα έγγραφα αυτά γίνονται και η αφορμή την αποκάλυψη του κατασκοπικού ρόλου του Στηβ Λάλα και την σύλληψή του.

Εν τω μεταξύ στην ηγεσία των Σκοπίων ανεβαίνουν οι κατασκευασμένοι στις ΗΠΑ ηγέτες Τσερβενκόσφσκυ, Κερίμ, Ντιμιτρώφ, Γκρούεφσκυ και υπόλοιποι και φυσικά μέσα στο καθοδηγούμενο σχεδισμό της εξωτερικής τους πολιτικής από τους πάτρωνές τους, είναι ο αλυτρωτισμός και η επιμονή στο όνομα. Με μιά πετυχημένη εξωτερική πολιτική και εκμεταλευόμενοι παράλληλα τα λάθη της Ελλάδας αναφορικά με την Ενδιάμεση Συμφωνία καταφέρνουν την αναγνώριση με το συνταγματικό τους όνομα από έναν μεγάλο αριθμό χωρών όλου του κόσμου.

Το πρόβλημα πλέον υψώνεται απειλητικό μπροστά στην Ελλάδα. Η επέμβαση των ΗΠΑ μετατρέπεται από διακριτική σε απειλητική γιά την Ελλάδα. Παράλληλα το Κόσσοβο απαιτώντας την ανεξαρτησία του έχει αρχίσει να γίνεται μιά νέα απειλή γιά την ευαίσθητη περιοχή των Βαλκανίων. Οι μελλοντικές εξελίξεις γιά την περιοχή διαγράφονται ακόμη πιό απειλητικές.

Με την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στις κυβερνήσεις της Ελλάδας και με το όραμα της επικράτησης του σοσιαλισμού το Σκοπιανό παραμένει σαν ένα θέμα δεύτερης προτεραιότητας, αφού το πρώτο τραγικό λάθος ήταν να διακόψουν τις διαπραγματεύσεις. Οι γείτονες της Ελλάδας το εκμεταλλεύονται και αυτό αποδεικνύοντας έτσι σε όλο τον κόσμο ότι οι σπουδές τους και η εκπαίδευσή τους στην Αμερική δεν πήγαν χαμένες.

Φτάσαμε έτσι σήμερα να θεωρούμε μιά σύνθετη ονομασία πάνω στο όνομα της ελληνικής Μακεδονία, σαν μιά λύση νίκης. Κάτι που αν κάποιος από τους ηγέτες της Ελλάδας τολμήσει να ζητήσει ένα δημοψήφισμα από τον λαό είναι ζήτημα αν θα βρει σύμφωνο ένα 3-5% Θα είναι ένα δύσκολο θέμα γιά την κυβέρνηση της ΝΔ να μπορέσει να περάσει στον ελληνικό λαό την υποταγή της σε έναν ρεαλιστικό συμβιβασμό που δεν θα έχει καμμιά σχέση με τα όσα ο λαός αυτός περίμενε από τους πολιτικούς του. Η κατάρρευση των κομμουνιστικών καθεστώτων ανέτρεψε την πολιτική ισορροπία στην Ευρώπη αλλά και ιδιαίτερα στα Βαλκάνια, δημιουργώντας μιά καινούργια πραγματικότητα προς την οποία η Ελλάδα, λόγω της θέσης της, θα έπρεπε να προσαρμοσθεί και φυσικά να αναλάβει κάποιο ρόλο πρωτοβουλίας. Όμως οι πολιτικοί της χώρας δεν το αντελήφθησαν και δεν το εκμεταλλεύτηκαν. Κι΄αυτό ήταν ένα μεγάλο σφάλμα τα αποτελέσματα του οποίου θα άρχιζαν να διαφαίνονται πολύ σύντομα.

Στον Καναδά και συγκεκριμένα στο Τορόντο, βρίσκεται η μεγαλύτερη και πλέον οργανωμένη μειονότητα των Σκοπίων. Η οργάνωση κρούσης αυτής της μειονότητας με την ονομασία “Τα παιδιά του Αιγαίου” είναι η πλέον μαχητική και αδιάλλακτη ως προς την ονομασία του κρατιδίου και είναι αυτή που επηρεάζει και την εξωτερική πολιτική των Σκοπίων. Πρόκειται γιά μιά οργάνωση η οποία βαρύνεται με σημαντική δράση εναντίον της Ελλάδας. Την περιοχή αυτή λοιπόν και τους ανθρώπους αυτούς επέλεξε η εξωτερική πολιτική της Ελλάδας να επισκεφτεί προκειμένου να έχει κάποιες συζητήσεις και διαβουλεύσεις μαζί τους και να πετύχει κάποιον συμβιβασμό αναφορικά με το πρόβλημα της ονομασίας..

Στα μέσα του 1992 φτάνει στο Τορόντο του Καναδά ο στρατηγός Γρυλλάκης απεσταλμένος του τότε πρωθυπουργού Κων. Μητσοτάκη με την εμπιστευτική εντολή να συναντηθεί με τους υπευθύνους της Καναδικής κυβέρνησης και εκπροσώπους των εκεί Σκοπιανών οργανώσεων προκειμένου να βρεθεί μιά συμβιβαστική λύση του προβλήματος της ονομασίας. Παρ΄όλες τις αντιρρήσεις των Καναδικών αρχών, με την μεσολάβηση κάποιου έγκριτου Ελληνοκαναδού δημοσιογράφου, οι Καναδοί υποχώρησαν και δέχτηκαν να καθήσουν στη θέση του διαιτητή – παρατηρητή στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Μετά από μιά πολύωρη θυελώδη συζήτηση και παρά την αδιαλλαξία των Σκοπιανών επετεύχθει και έγινε αποδεκτή και από τα δύο μέρη η ονομασία του κρατιδίου να είναι Nova Macedonia ενώ συμπληρωματικά υπήρχαν και όλες οι διαβεβαιώσεις γιά το απαραβίαστο των συνόρων, την εξάλλειψη των αλυτρωτικών τάσεων, το θέμα Μακεδονικής μειονότητας στην Ελλάδα και άλλα που λειτουργούσαν υπέρ της Ελλάδας.

Μπορεί να πει κανείς ότι στο Τορόντο το 1992 η Ελλάδα πέτυχε αυτό που ήθελε.

Όταν ανακοινώθηκαν στο ελληνικό Κοινοβούλιο και στον λαό όλα αυτά οι αντιδράσεις μόνο με μιά εσωτερική επανάσταση θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν. Στο εσωτερικό της Ελλάδας αλλά και στο εξωτερικό, εκεί που υπήρχαν μεγάλες ομάδες Ομογενών, παρουσιάστηκε ένα ξέσπασμα εθνικού εγωισμού που ξέφυγε από τις πραγματικές του διαστάσεις. Ο ανεξέλεγκτος υπερπατριωτισμός των Ελλήνων γιά μιά ακόμη φορά λειτούργησε αρνητικά. Οι αλυσσιδωτές αντιδράσεις αλλά και τα κομματικά συμφέροντα οδήγησαν την κυβέρνηση Μητσοτάκη σε παραίτηση και πετάχτηκαν στον κάλαθο των αχρήστων όλα όσα στην συνάντηση του Τορόντο είχαμε πετύχει. Δεκαπέντε χρόνια μετά η εξωτερική πολιτική της Ελλάδας θα παρακαλάει τους Σκοπιανούς να δεχτούν αυτά που τότε μας αυτοί μας προσέφεραν και εμείς τα πετάξαμε.

Το 1993 την διακυβέρνηση της Ελλάδας αναλαμβάνει το ΠΑΣΟΚ με τον Ανδρέα Παπανδρέου. Μιά από τις πρώτες ενέργειες της νέας κυβέρνησης ήταν η διακοπή των διαπραγματεύσεων με τα Σκόπια και η αποχώρηση της Ελλάδας από τις δεσμεύσεις της με την Ενδιάμεση Συμφωνία. Ήταν το πρώτο τραγικό λάθος από μιά σειρά λάθη που θα ακολουθήσουν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ. Σύμφωνα με τις δεσμεύσεις, που περιέκλειε το περιεχόμενο της Ενδιάμεσης αυτής Συμφωνίας, και μετά την αποδέσμευση της Ελλάδας από αυτήν, τα Σκόπια αυτομάτως αποκτούσαν το δικαίωμα να διατηρήσουν την συνταγματική τους ονομασία Δημοκρατία της Μακεδονίας και να ζητήσουν την αναγνώρηση του ονόματός τους, έστω και με διμερείς συμφωνίες. Ουσιαστικά γιά μιά ακόμη φορά η Ελλάδα έδινε την ευκαιρία στους Σκοπιανούς να κινούνται μόνοι τους μέσα στον διεθνή χώρο. Κάτι που το εκμεταλεύτηκαν έξυπνα, σωστά και φυσικά με μεγάλα οφέλη τα οποία τώρα η Ελλάδα αγωνίζεται να τα παραμερίσει πάλι με κινήσεις, που κάθε άλλο παρά το συμφέρον της χώρας εξυπηρετούν. Ήδη σήμερα 120 από τις 170 χώρες του ΟΗΕ έχουν αναγνωρίσει τα Σκόπια με την ονομασία Δημοκρατία της Μακεδονίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά ανάμεσά τους.

Το 1994 η κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου προχωράει σε οικονομικό εμπάργκο προς τα Σκόπια. Ήταν μιά ενέργεια σκληρή και χαρακτηρίστηκε εγκληματική από άλλα κράτη που εγκληματούν πολύ περισσότερο κατά της ανθρωπότητας. Ήταν όμως, όπως αποδείχτηκε, ο μόνος τρόπος που θα μπορούσε να συνετίσει τους Σκοπιανούς. Το λίγο χρόνο που κράτησε το εμπάργκο, το κρατίδιο αυτό κυριολέκτηκα πλησίασε τον αφανισμό.

Με την επέμβαση των Αμερικανών το εμπάργο θα αρθεί αλλά οι Σκοπιανοί από την ίδια στιγμή θα δείξουν ότι δεν έχουν σκοπό να αλλάξουν τακτική στο θέμα της ονομασίας.

Η νέα αντίδραση της Ελλάδας αυτή τη φορά θα προέλθει από τον βιομηχανικό κόσμο. Αρκετοί Έλληνες βιομήχανοι, κυριολεκτικά θα σηκώσουν τις βιομηχανίες τους και θα τις μεταφέρουν στα Σκόπια. Γιά μιά ακόμη φορά το χρήμα θα παραμερίσει την πατρίδα. Περιοχές ευαίσθητες όπως η Θράκη και η Μακεδονία θα ερημώσουν βυθισμένες στην ανεργία ενώ τα Σκόπια θα ευημερούν οι Έλληνες βιομήχανοι θα θησαυρίζουν.

Δεκαπέντε και πλέον χρόνια τώρα, το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων βρίσκεται στην εποχή Νίμιτς. Και μέσα σ΄αυτή την υποκριτική εποχή είναι αναγκασμένη και η Ελλάδα να χορεύει. Οι μέχρι τώρα προτάσεις του πρώην Αμερικανού διπλωμάτη Νίμιτς ως μεσολαβητή του ΟΗΕ αντί να οδηγούν σε μιά διευθέτηση κρατούν το ζήτημα ουσιαστικά ανοιχτό σε κάθε είδους ιμπεριαλιστική παρέμβαση.

Πολιτικός καριέρας των ΗΠΑ ο Νίμιτς, είναι επόμενο να κινείται μέσα στα πλαίσια των πολιτικών συμφερόντων της Ουάσιγκτων. Και να ενεργεί σύμφωνα με τα συμφέροντα των ΗΠΑ τα οποία δεν είναι άλλα από της εδραίωσή τους στην ευαίσθητη περιοχή των Βαλκανίων ενάντια στη Ρωσσία, που και αυτή προσπαθεί να εδραιώσει τη θέση στην περιοχή αυτή. Όμως παρ΄ όλη την ικανότητα στην διπλωματία που διαθέτει ο Μάθιους Νίμιτς, δεν κατέστει δυνατόν να κάμψει την αδιαλλαξία των Σκοπιανών. Απλούστατα διότι αυτό είναι κάτι που δεν συμφέρει το παιγνίδι των Αμερικανών. Όμως και από μέρους της Ελλάδας στο θέμα αυτό – και να το πω γιά ακόμη μιά φορά – διαπράχτηκαν τραγικά λάθη. Τα ίδια λάθη που είχε κάμει η εξωτερική πολιτική της χώρας μας και στο πρόβλημα της Κύπρου.

Πάνω στο θέμα της ονομασίας των Σκοπίων διαφαίνεται μιά κάποια υποκρισία των ΗΠΑ. Κι΄αυτό συνάγεται από το γεγονός, ότι ενώ αναγνώρισε μονομερώς τη γειτονική χώρα με το συνταγματικό της όνομα, τώρα παρουσιάζονται ως πρεσβευτές καλής θελήσεως γιά να βρεθεί λύση στο όνομα. Είναι ο ρόλος που πάντοτε παίζεται σε βάρος της Ελλάδας από αυτούς που θέλουν - και εμείς τους επιτρέπουμε - να παρουσιάζονται στο πολιτικό προσκήνιο της χώρας μας με το προσωπείο του προστάτη, του φίλου, του σύμμαχου. Ίσως αυτό να είναι μιά ιδιαιτερότητα που παρουσιάζει η Ελλάδα λόγω της γεωγραφικής της θέσης. Άλλωστε ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε πει κάποτε. “Η κρίσιμη γεωγραφική θέση της χώρας μας, την υποχρέωνε όχι μόνο να δέχεται, αλλά πολλές φορές και να επιζητεί την προστασία των Μεγάλων.”

Τον Μάρτιο του 2004 μετά από απουσία σχεδόν είκοσι χρόνων από την εξουσία, η Νέα Δημοκρατία με τον Κώστα Καραμανλή αναλαμβάνει την διακυβέρνηση της χώρας. Μέσα στα πάρα πολλά προβλήματα που παραλαμβάνει η νέα ηγεσία, είναι και το πρόβλημα της ονομασίας του κρατιδίου των Σκοπίων. Ο Καραμανλής τόσο προεκλογικά όσο και από την θέση του Πρωθυπουργού υπόσχεται πως “...στο θέμα της ονομασίας

των Σκοπιών θα επιζητήσουμε να δοθεί η λύση που να διασφαλίζει την εδαφική ακεραιότητα της χώρας μας, της Μακεδονίας μας και την ιστορία μας.”

Τον ίδιο καιρό το θέμα της ανεξαρτησίας του Κοσσόβου από την Σερβία είχε πλέον πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Οι αλβανόφωνοι Κοσσοβάροι με τις παροτρύνσεις των ξένων συμφερόντων επιζητούν την απόσπαση της περιοχής τους από την Σερβία και την ανακήρυξή του σε ανεξάρτητο κράτος. Αρχίζουν οι διμερείς συνομιλίες Αλβανών – Σέρβων υπό την επιτήρηση Επιτροπής του ΟΗΕ η οποία λόγω της συμμετοχής ενός Αμερικανού, ενός Ρώσσου και ενός εκπροσώπου ητς Ευρωπαϊκής Ένωσης παίρνει την ονομασία Τρόϊκα Φυσικά οι συζητήσεις θα καταλήξουν σε αδιέξοδο αφού αυτό συμφέρει τους ενδιαφερόμενους αφέντες.

Στην κίνηση αυτή, της ανεξαρτησίας του Κοσσόβου, η Αλβανία, αλλά και οι αλβανόφωνοι των Σκοπίων δεν μένουν αμέτοχοι. Το όραμα της Μεγάλης Αλβανίας αρχίζει να διαφαίνεται πλέον καθαρά στο πολιτικό προσκήνιο των Βαλκανίων. Γιά μιά ακόμη φορά στην ιστορία της η ευαίσθητη αυτή περιοχή μοιάζει να προετοιμάζει έναν ακόμη πόλεμο. Κάτι το οποίο έγκυροι αναλυτές δεν το αποκλείουν.

Το θέμα της ανεξαρτησίας του Κόσσοβου εκ των πραγμάτων συνδέεται πλέον με τις εξελίξεις των διαπραγματεύσεων των δύο πλευρών – Ελλήνων και Σκοπιανών - γιά την ονομασία των Σκοπίων. Είναι ένα πολιτικό επακόλουθο όχι μόνο λόγω της θέσης των δύο κρατών στην ευρύτερη περιοχή αλλά και διότι τα συμφέροντα των μεγάλων σε όλη αυτή την υπόθεση ευνοούνται με την σύνδεση αυτή. Η ανεξαρτησία του Κοσσόβου θα ευνοήσει τα σχέδια τους και τα Σκόπια μοιραία θα ακολουθήσουν τις εξελίξεις. Απλά διότι δεν θα μπορούν να κάμουν αλλοιώς αφού οι προστάτες τους θα τα εγκαταλείψουν σαν άχρηστα πλέον, όταν ολοκληρωθούν τα σχέδιά τους.

Δεν είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς ποιοί και γιά ποιούς λόγους έχουν ξεκινήσει το τόσο επικίνδυνο αυτό παιγνίδι. Τα συμφέροντα των δύο μεγάλων, Αμερικής και Ρωσσίας επέλεξαν την ευαίσθητη περιοχή των Βαλκανίων γιά την μεγάλη αντιπαράθεσή τους.

Μέσα σε όλον αυτόν τον καταιγισμό των εξελίξεων η ελληνική εξωτερική πολιτική επιλέγει σαν λύση την άσκηση του βέτο στην επικείμενη τον Φεβρουάριο συνέλευση του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι, προκειμένου να μελετηθεί εκεί η είσοδος στον οργανισμό αυτόν αλλά και στην Ευρωπαϊκή Ένωση της Σερβίας, της Αλβανίας και των Σκοπίων. Μπρος στην συνεχιζόμενη αδιαλλαξία των Σκοπιανών ο Καραμανλής σας μόνη λύση βλέπει την άσκηση του βέτο. Θα μπορέσει όμως να πραγματοποιήσει τις δηλώσεις του ή μάλλον την απειλή του; Θα τον αφήσουν οι Αμερικανοί αλλά και η Ευρωπαϊκή Ένωση της οποίας τα περισσότερα μέλη – κράτη της όχι μόνο βλέπουν σαν ένα πιθανό μέλος τα Σκόπια αλλά ήδη τα έχουν αναγνωρίσει την με την συνταγματική τους ονομασία;

Το τελευταίο ταξίδι του Μάθιους Νίμιτς στην περιοχή των Βαλκανίων αλλά και η επίσκεψή του σε Σκόπια και Αθήνα και οι συναντήσεις του με τους Σκοπιανούς πολιτκούς δεν έφεραν καμμιά αλλαγή στο σκηνικό. Οι Σκοπιανοί είναι αμετακίνητοι από τη θέση τους. Ο Φεβρουάριος όπου θα γίνει η συνεδρίαση του ΝΑΤΟ αλλά και της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι πολύ κοντά.

Στις 17 Μαϊου του 2007 στην εφημερίδα Καθημερινή Αθηνών δημοσιεύεται ένα άρθρο του Αλέξη Παπαχελά με τον τίτλο “O Loser των Βαλκανίων. ”Στο άρθρο του αυτό, που ξεσήκωσε θύελλες αντιδράσεων σε όλη την Ελλάδα, ο καταξιωμένος αυτός δημοσιογράφος αναφέρει το πρόβλημα της ονομασίας των Σκοπίων σαν “χαμένο από χέρι γιά την Ελλάδα.” Προσωπικά θα συνταχτώ με την γνώμη του. Το θέμα από καιρό γιά την Ελλάδα έχει χαθεί. Όχι μόνο γιά την αρνητική τόσα χρόνια εξωτερική πολιτική της Ελλάδας πάνω σ΄αυτό το θέμα, αλλά και γιατί στην περιοχή των Βαλκανίων από χρόνια πλέον έχουν αρχίσει να χαράσσονται τα Αμερικανικά συμφέροντα. Αυτό σημαίνει ότι όλα πλέον θα κινούνται σύμφωνα με όσα η Ουάσιγκτων επιθυμεί και την συμφέρουν. Και η Ουάσιγκτων, γιά τα συμφέροντά της, επιθυμεί να γίνει το χατήρι των Σκοπιανών. Γιά πόσο διάστημα όμως; Φυσικά γιά όσο χρειάζεται τους Σκοπιανούς στο παιγνίδι της.

Σε ένα άλλο σημείο του άρθρου του ο Αλέξης Παπαχελάς αναφέρει. “Τα υπαρκτά θέματα ασφάλειας (της Ελλάδας) έχουν να κάνουν με την Τουρκία και εν δυνάμει με το φαινόμενο του αλβανικού εθνικισμού.” Και σ΄αυτό το σημείο θα συμφωνήσουμε μαζί του. Ο αλβανικός εθνικισμός είναι ένα θέμα υπαρκτής ασφάλειας που ανησυχεί σοβαρά την Ελλάδα και που η εξωτερική της πολιτική το έχει εντοπίσει αλλά αδυνατεί να προβεί στις απαραίτητες ενέργειες αντιμετώπισής του.

Με βάση τις προβλέψεις έγκυρων πολιτικών αναλυτών οι καθοριστικές εξελίξεις στα Βαλκάνια θα αρχίσουν να διαφαίνονται αμέσως μετά την ανεξαρτησία του Κόσσοβου και την ανακήρυξή του σε ανεξάρτητο κράτος. Κι΄αυτό έχει προγραμματισθεί να γίνει μέσα στην άνοιξη. Είναι επόμενο η Σερβία, με την συμπαράσταση της Ρωσσίας, να αντιδράσει γιά να μην δεχτεί μιά ακόμη μείωση των εδαφών της. Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την χρησιμοποίηση όπλων στην αντίδραση αυτή. Αλλά και από μέρους των Αλβανών είναι δεδομένο ότι στις διενέξεις τους στο εσωτερικό του Κόσσοβου θα χρησιμοποιηθούν τα όπλα. Η αρχή γιά την δημιουργία της μεγάλης Αλβανίας, το κύριο ζητούμενο από τις ΗΠΑ στην περιοχή των Βαλκανίων, θα ξεκινήσει. Φυσικό επόμενο θα είναι στο παιγνίδι αυτό να εμπλακεί και η αλβανική μειονότητα των Σκοπίων και το πιό πιθανό να ζητούν την ενσωμάτωση του κρατιδίου με το Κόσσοβο οπότε στους Σκοπιανούς θα είναι πλέον μιά γλυκιά ανάμνηση η ονομασία Δημοκρατία της Μακεδονίας. Όλα αυτά βέβαια με τις ευλογίες των ΗΠΑ αλλά και τις ευχές της Αλβανίας την οποία ο κ. Μπους γιά τον λόγο αυτόν την είχε επισκεφθεί προ μηνών με την..... ιδιότητα του ήρωα (;) Στην άλλη μεριά βρίσκεται η Τουρκία η οποία χωρίς να συμμετέχει ενεργά στο παιγνίδι αυτό το παρακολουθεί άγρυπνα περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή γιά να αποκομίσει κάποια οφέλη πάντοτε με τον προσφιλή της τρόπο, της αρπαγής. Πρόσφατα φρόντισε να προετοιμάσει τους Μουσουλμάνους της Θράκης με την επίσκεψη εκεί του Υπουργού κ. Αλί Μπαμπατζάν ο οποίος σαν ιδιοκτήτης της ελληνικής Θράκης ξεσήκωσε τους κατοίκους της περιοχής, όπου καταστρατηγώντας συνθήκες και συμφωνίες, τους ονόμασε Τούρκους και τους παρότρυνε να διεκδικούν τα δικαιώματά τους σαν Τούρκοι. Ένας αφέντης Τούρκος στο δικό μας μαντρί. Δυστυχώς γιά μιά ακόμη φορά η εξωτερική πολιτική της Ελλάδας με το πρόσωπο της κ. Μπακογιάννη, δεχτηκε αδιαμαρτύρητα ένα ακόμη χαστούκι. Αλλά και από μέρους της κυβέρνηση και όλου του πολιτικού κόσμου στο σύνολό του δεν υπήρξε καμμιά αξιοπρεπής αντίδραση. Σημεία των καιρών.

Βέβαια στο προσκήνιο υπάρχει και η Βουλγαρία η οποία ακόμη μέχρι αυτή τη στιγμή δεν έχει διατυπώσει κάποιο ρόλο στο παιγνίδι των Βαλκανίων. Όμως τίποτα δεν μπορεί να αποκλειστεί.

Συμπερασματικά στα Βαλκάνια το πολιτικό παιγνίδι των Αμερικανών και των Ρώσσων βρίσκεται στο τελευταίο στάδιο των εξελίξεων. Όλα θα κριθούν την ερχόμενη άνοιξη με την συνεδρίαση του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι και την ανακοίνωση της ανεξαρτησίας του Κόσσοβου, την οποία θα ακολουθήσει μιά σειρά αναγνωρίσεων με πρώτες τις ΗΠΑ και τις περισσότερες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Θα ακολουθήσει η διαμόρφωση της Μεγάλης Αλβανίας ακόμη και με το σφύριγμα των οβίδων αν κριθεί απαραίτητο. Τα σύνορας στα Βαλκάνια θα αλλάξουν οπωσδήποτε εις βάρος της Ελλάδας. Τι θα κάνει η κυβέρνηση Καραμανλή;

Ένα βέτο δεν αρκεί. Απλούστατα διότι δεν πρόκειται να χρησιμοποιηθεί. Αν ο Καραμανλής το χρησιμοποιήσει θα βρει οπωσδήποτε απέναντί του τους Αμερικανούς. Αν δεν το χρησιμοποιήσει θα βρει απέναντί του τον Ελληνικό λαό. Κάποιος θα πρέπει να πληρώσει τα λάθη που έγιναν.