ο "αριστοτελικός" ορισμός της αρμονίας

Έστιν, ουν, αρμονία θέασις κτίσεως σπουδαίας και τελείας, θείω τε και ανθρωπίνω λόγω ηνωμένη, χωρίς εκάστω των ειδών διακρινομένη, βιουμένων ολοψύχως και ου νοουμένων, ενί εκάστω μετεχομένη και την πάντων παθημάτων κάθαρσιν επιφέρουσαν.