Παπαμιχαήλ και Μαντούβαλος

ο Καρατζαφέρης ανακοίνωσε την υποψηφιότητα των Παπαμιχαήλ και Μαντούβαλου. 

Έχουμε μιά απορία: Αν εκλεγούν στο επόμενο κοινοβούλιο, με την προϋπόθεση της εισόδου και του ΛΑΟΣ, αμφότεροι οι παραπάνω θα έχουν δικαίωμα ορκομωσίας; Διότι αμφιβάλλουμε για το ποινικό τους μητρώο, μετά το μπλέξιμο με παράνομη οπλοφορία και χρήση ουσιών του υιού και εμπλοκής στο παραδικαστικό του νομικού. Υπάρχει τελεσιδικία με τις υποθέσεις τους?

μια αξιοπρόσεκτη προσπάθεια

μια αξιοπρόσεκτη και μη διαπλεκόμενη πρόταση γιά ενημέρωση...

Τι δεν μπορώ να ψηφίσω όταν γίνουν εθνικές εκλογές

Καθόμουν κι αναλογιζόμουν τα εσχάτως γενόμενα… PSI και κούρεμα, ψηφοφορία στη Βουλή, ταραχές επεισόδια και εμπρησμούς στο πολύπαθο κέντρο των Αθηνών, παρουσίαση όλων αυτών από τα ΜΜΕ… και προβληματίσθηκα ότι αφού οι εκλογές είναι εγγύς, τι θα ήταν ωφελιμότερο να ψηφίσω?

Δεν μπορώ να ψηφίσω ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Διότι αυτοί οι άνθρωποι έχουν συνηθίσει να υπερασπίζονται περισσότερο τα δικαιώματα του κακόμοιρου μετανάστη «Πακιστανού» παρά τα δικά μου, αν και γείτονας και συντοπίτης αυτού του μετανάστη. Βιώνω τα ίδια προβλήματα μ’ εκείνον, έχω τις ίδιες αγωνίες μαζί του.

Δεν μπορώ να ψηφίσω ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ για τον ίδιο ακριβώς λόγο με τον προηγούμενο. Επειδή νοιώθω τον πόνο του μετανάστη γείτονά μου και ως ανήκων κι ο ίδιος σε έθνος διασποράς δεν θέλω ναϊδώ τον αθώο «Πακιστανό» να υποφέρει εξαιτίας μου.

 Δεν μπορώ να ψηφίσω ΛΑΟΣ διότι είμαι χριστιανός ορθόδοξος και δεν αποδέχομαι τον εμπαιγμό της πίστεως της Εκκλησίας μου από εκείνους που στην οργάνωσή τους θυμίζουν περισσότερο προτεσταντικού χαρακτήρα πιετιστική σέκτα.

Δεν μπορώ να ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ διότι δεν είμαι ΠΑΣΟΚ. Γιατί ο σημερινός Συνασπισμός θυμίζει περισσότερο το ΠΑΣΟΚ του ’80 του Αν.Παπανδρέου και την αμοραλιστική πολιτική του «όλα επιτρέπονται».

Το συνονθύλευμα του Αλ.Τσίπρα αποτελεί την επιτομή και την αναβίωση του παλιού παπανρεϊκού ΠΑΣΟΚ, αυτού που ονομάζεται και «βαθύ». Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το κόμμα που προωθεί με κάθε τρόπο τον κομματικό συνδικαλισμό, ώστε να τον χρησιμοποιεί σαν κομματικό του στρατό. Διότι ο γνήσιος συνδικαλισμός υπηρετεί ανάγκες της κοινωνίας κι όχι του κόμματος, τα συμφέροντα του οποίου οι προεστοί θέλουν να υπηρετήσουν.

Για τον ίδιο λόγο δεν μπορώ να ψηφίσω ΔΗΜ.ΑΡ, η οποία μοιάζει περισσότερο σαν αναβίωση του «εκσυγχρονιστικού» ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του ’90 παρά σαν νέο κόμμα.

Μια πρόχειρη, άλλωστε, αναφορά των ενταγμένων στελεχών της αποδεικνύει του λόγου το αληθές: η άνευ βασικού τίτλου σπουδών Δραγώνα, η αναθεωρητική ιστορικός Ρεπούση, ο περιπλανώμενος και μηδέποτε καθήμενος σε κόμμα Μπίστης, ο εξ απορρήτων του πρώην πρωθυπουργού Σημίτη Πανταγιάς, ο ΠΑΝ ΠΑΝ του κατασκευαστικού εκδοτικού συγκροτήματος κοκ.

Φυσικά δεν μπορώ να ψηφίσω το γνήσιο ΠΑΣΟΚ ούτε με την πλήρως αποτυχημένη (μικρο)παπανδρεϊκή μορφή (το «μικρό» με την έννοια της τρίτης γενεάς), ούτε την βενιζελική μορφή του ούτε την λοβέρδεια, ούτε την παπουτσωμένη ούτε την διαμαντοπούλεια. Διότι όλες αυτές οι εκφάνσεις προσδοκούν στα δύο ιστορικά μορφώματα του ΠΑΣΟΚ των δεκαετιών ‘80 και ’90 με Α.Παπανδρέου και Κ.Σημίτη.

Δεν μπορώ να ψηφίσω ΟΙΚΟΛΟΓΟΥΣ ΠΡΑΣΙΝΟΥΣ διότι με την ανερμάτιστη πολιτική τους απέδειξαν ότι το ενδιαφέρον τους δεν εστιάζεται στο περιβάλλον και τη σωτηρία του από τη μόλυνση, αλλά στο πως θα κατοχυρώσουν τα δίκαια των Σκοπίων ή πως θα τιμήσουν τον Κεμάλ στη γενέτειρά του Θεσσαλονίκη.

Φυσικά και δεν μπορώ να ψηφίσω την επίσημη μορφή της οικογενειοκρατίας μέσα από οποιαδήποτε εμφάνιση ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ.

Διότι ως μια ταπεινή Χωματερούλα δώσαμε αγώνα η οικογενειοκρατία να σταματήσει μέχρι τον ανεψιό και τον εγγονό, ευτυχώντας να μη γνωρίσουμε και συνέχεια με θυγατέρα. Κι επειδή η επανάσταση που άρχισε την 29/11/2009 πρέπει να ολοκληρωθεί, γι’ αυτό κατέληξα ότι οφείλουμε να ενισχύσουμε τον Αντώνη Σαμαρά να εκλεγεί πρωθυπουργός της χώρας ώστε να εφαρμόσει τα οράματά του. Διότι η περιβόητη από τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ και blogs κυβίστηση του Σαμαρά δεν είναι παρά ένας ευφυής ελιγμός τακτικής από έναν καλά διαβασμένο ηγέτη. Γιατί ο Αν. Σαμαράς γνωρίζοντας ιστορία και πάντως πολύ καλύτερα από τον ανεκδιήγητο κανούχο Γ.Παπανδρέου, γνωρίζει ότι διαδεχόμενος ο Τσαλδάρης τον Βενιζέλο στην πρωθυπουργία το 1930, ήταν εκείνος στα χέρια του οποίου έσκασε η βόμβα της χρεοκοπίας. Καθίστατο, έτσι, από θριαμβευτής των εκλογών σε απόβλητο του πολιτικού συστήματος.

Γι’ αυτό, λοιπόν, ο Σαμαράς προέβη σ’ έναν ελιγμό τακτικής ώστε να απομακρυνθεί το σενάριο της χρεοκοπίας, που θα οδηγούσε την Ελλάδα εκτός του πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τη χώρα στα χνάρια της Συρίας και της Υεμένης.

Ο Αν.Σαμαράς απέδειξε ότι διαθέτει τη στόφα Ηγέτη που δεν καθοδηγείται από δημοσκοπήσεις ούτε από φωνασκούντες δημοσιογράφους προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση. Αλλά είναι εκείνος που τραβά εμπρός και ωθεί την κοινωνία προς τα δικά του οράματα για τον Λαό και το Έθνος.

Επανασύσταση σχέσεων κοινωνίας

H Ελλάδα σήμερα είναι νεκρή, δίχως αντανακλαστικά ετερότητας, διότι είναι μόνο κράτος με θεσμικά καταργημένη την κοινότητα. O Έλληνας δεν έχει πια καμιά απολύτως αίσθηση του «ανήκειν», του «μετέχειν», αίσθηση κοινωνίας Πιθηκίζοντας πρότυπα άσχετα με τις ανάγκες του, έφτιαξε κράτος συγκεντρωτικό, με μεγαλουπόλεις ακοινώνητου βίου, εκπίπτοντας σε τριτοκοσμική καθυστέρηση, υπανάπτυξη και φαυλότητα. Πρόσφατα, με δύο διαδοχικά εν ψυχρώ εγκλήματα, τον «Καποδίστρια» και τον «Kαλλικράτη», εξαλείφθηκε και θεσμικά – επίσημα η μικρού μεγέθους κοινότητα, χάρη στην οποία επέζησε ιστορικά ο Ελληνισμός τρεις χιλιάδες χρόνια.

Το τελευταίο ίχνος κοινότητας, λαϊκού σώματος με σχέσεις πίστης - εμπιστοσύνης και με άξονα συνοχής το «ιερό», είναι ακόμα στην Ελλάδα η ενορία. Αλλοτριωμένη, παραμορφωμένη, με χαμένο κατά κανόνα τον εκκλησιαστικό χαρακτήρα της και μεταποιημένη σε τέμενος, κάτι σαν υποκατάστημα του IKA «διά την ικανοποίησην των θρησκευτικών αναγκών του λαού» όμως σώζεται ακόμα ως λαϊκή σύναξη και δυνάμει σώμα. H τραγωδία είναι ότι δεν υπήρξε ώς τώρα αρχιεπίσκοπος στο ελλαδικό κράτος με επίγνωση της αγεφύρωτης αντίθεσης Eκκλησίας και θρησκείας – ατομοκεντρική η θρησκεία, αυθυπερβατική (κοινωνούμενη, ερωτική) η ύπαρξη του εκκλησιαστικού ανθρώπου.

Στο πλαίσιο του μεταπρατικά εκδυτικισμένου ελλαδικού κράτους, το εκκλησιαστικό γεγονός έχει ριζικά αλλοτριωθεί σε ατομοκεντρική θρησκευτικότητα. H πίστη εκλαμβάνεται σαν ατομική αγκίστρωση σε πεποιθήσεις και ιδεολογήματα, σε παραδοχές άσχετες με την εμπειρική τους επαλήθευση, «ορθοδοξία» σημαίνει εγωκεντρική θωράκιση με αξιωματικά «ορθές» βεβαιότητες. Έτσι το κήρυγμα εκφυλίζεται σε ιδεολογική προπαγάνδα ή σε ηθικιστικό ωφελιμισμό, παπαρδέλες ψυχολογικού ευσεβισμού και βασανιστικού νομικισμού.

Αυτή την ώρα που ο Ελληνισμός καταρρέει σαν οργανωμένη συλλογικότητα, μόνο ένας εκκλησιαστικός μπροστάρης, ένας αρχιεπίσκοπος, θα μπορούσε ίσως και να ανατρέψει τους όρους της κατάρρευσης. Αν μιλούσε εκείνη την «άλλη» γλώσσα, την ακαταμάχητη, που είναι η σιωπή της αποκαλυπτικής πράξης. Πράξη εκκλησιαστική δεν είναι τα συσσίτια σε συνεργασία με τα σούπερ μάρκετ, αυτό είναι σύμπραξη με τη λογική της κατάρρευσης, τη λογική του ατελέσφορου IKA, τον Μολώχ της χρησιμοθηρίας που οδήγησε στην κατάρρευση.

Ακαταμάχητη είναι η γλώσσα της πίστης - εμπιστοσύνης που γεννιέται μόνο από το άθλημα της μετοχής. σε σχέσεις κοινωνίας της ζωής, σε εκκλησιαστική ενορία. Και ένας εκκλησιαστικός μπροστάρης θα μπορούσε σιωπηρά, χωρίς ιδεολογικές ρητορείες, να ξαναχαρίσει στην Ελλάδα ενορίες: Μεθοδικά, με καθημερινή προσωπική παρουσία, να σαρώσει από τις εκκλησιές την αλλοτρίωση, δηλαδή ότι υπηρετεί τον ατομικό εντυπωσιασμό, την ψυχολογική υποβολή, την ακοινώνητη «έξαρση»: τερατώδεις μεγαφωνίες, θρησκευτικές χαλκομανίες που έχουν υποκαταστήσει τις εκκλησιαστιακές Εικόνες, κανταδόρικες τετραφωνίες, νεοπλουτίστικους αφόρητου κιτς πολυέλαιους και μανουάλια, φωτισμούς «νέον», φτηνιάρικο καρεκλομάνι αντί για το σοφό στασίδι.

Μόνο αν υπάρξουν πυρήνες εξόδου από τη λογική της κατάρρευσης, έμπρακτης εξόδου, μπορεί να σαρκωθεί ελπίδα. Όσο μιλάμε τη γλώσσα της ιδεολογίας, των στατιστικών αναλύσεων και της ατέλειωτης ποικιλότητας των απόψεων για ανάκαμψη, τη γλώσσα του ακτιβισμού συσσιτίων και αλτρουιστικών «πρωτοβουλιών», παίζουμε στο γήπεδο της παρακμιακής κατρακύλας. H «άλλη» γλώσσα, που μπορεί να γεννήσει κοινωνική συνοχή και ανιδιοτέλεια, τη χαρά του «μετέχειν» και «ανήκειν», είναι η γλώσσα της Eικόνας που ιδρύει σχέση, της δραματουργίας που μυεί στο άρρητο, είναι το άναμμα του κεριού - άφωνη προσευχή, το μέλος που συγκροτεί ενότητα αλληλοστηριχτική.

Στο πλαίσιο ενός ξεσηκωμού για παλινόρθωση της ενορίας – κοινότητας θα ενταχθεί οπωσδήποτε και μιας άλλης γλώσσας κατήχηση: Oχι πια ηθικιστική ωφελιμολογία και νοησιαρχικά ιδεολογήματα, αλλά μαθήματα σε κάθε ναό εξοικείωσης με την ιλιγγιώδη ποίηση της εκκλησιαστικής λατρείας, μαθήματα γλώσσας που να αναχαιτίσουν τη μεθοδευμένη αποκοπή του Έλληνα από τη γλωσσική του συνέχεια, από τις πηγές της πολιτισμικής του αυτοσυνειδησίας.

Ένας αρχιεπίσκοπος εκκλησιαστικός μπροστάρης – όχι «θρησκευτικός ηγέτης», αγιατολάχ ή παπίσκος. Που θα γνοιαστεί επιτέλους τους ορφανεμένους από επίσκοπο πρεσβυτέρους της Εκκλησίας, θα τους αποκαταστήσει σε συνεργάτες, θα πάψει να τους λογαριάζει «ιερείς» της «επικρατούσας θρησκείας» και να αρμέγει βάναυσα τα παπαδικά τους «τυχερά». Ανάκαμψη της ελληνικής κοινωνίας θα προέλθει μόνο με επανασύσταση των προϋποθέσεων ζωτικής κοινωνικής συνοχής, εμπειρικής ψηλάφησης «νοήματος» της ύπαρξης και της συνύπαρξης.

Ηγετική αγόρευση Σαμαρά στη Βουλή 12/02/2012

Ομιλία του Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας κ. Αντώνη Σαμαρά

στη Βουλή

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

          Η σημερινή ψηφοφορία είναι καθοριστική και δραματική ταυτόχρονα.     

          Αλλά, πριν απ’ όλα, οφείλουμε μιαν απάντηση σε εκείνους που μας έφεραν ως εδώ. Κι όμως, με διάφορες πολιτικές ακροβασίες, προσπαθούν να εμφανιστούν, περίπου και ως… «δικαιωμένοι»!

          Συγκρίνουν τη σημερινή ψηφοφορία με εκείνη του Μαΐου του 2010. Και  - αν είναι δυνατόν - θεωρούν... «πολιτική τους δικαίωση» το χάλι στο οποίο βρίσκεται η χώρα σήμερα και τα αδιέξοδα στα οποία μας έφεραν.

          Δεν θα άξιζε να ασχοληθούμε μαζί τους, αλλά θα βοηθούσαν, αν τουλάχιστον σιωπούσαν. Με το θράσος τους προκαλούν από πάνω και δυσκολεύουν πολύ να αποφασίσει η Βουλή με καθαρό μυαλό.

          Καθαρές κουβέντες, λοιπόν:

          Το 2010 υπήρχε Ελληνική Οικονομία, υπήρχε αγορά - με προβλήματα ασφαλώς - αλλά υπήρχαν. Σήμερα έχουν καταρρεύσει τα πάντα.

          Το 2010 είχαμε επιλογές.

Κι εκείνοι έκαναν όχι απλώς τις χειρότερες, αλλά τις πιο ολέθριες επιλογές!

          Οδήγησαν στο Μνημόνιο, αφού κατήγγειλαν τη χώρα διεθνώς ως διεφθαρμένη, διακήρυξαν ότι μας «έσωσαν», διαψεύστηκαν όλες οι προβλέψεις τους, και τώρα καμαρώνουν... ότι δικαιώθηκαν! Ε λοιπόν, το θράσος δεν έχει όρια...

          Απομόνωσαν τη χώρα στο εξωτερικό με την απίστευτα καταστροφική πρωτοβουλία για δημοψήφισμα.

Και τώρα που η Ελλάδα αγωνίζεται να σπάσει την απομόνωσή της, καμαρώνουν ότι «δικαιώθηκαν» κι από πάνω...

          Προκάλεσαν μιαν πρωτοφανή κρίση, δεν τους βγήκε τίποτε, και τώρα ζητούν περίπου και την... ευγνωμοσύνη μας!

          Τους προειδοποιήσαμε ότι το Μνημόνιο δεν έβγαινε, τους προειδοποιούσαμε ότι ήταν λάθος συνταγή, τώρα ομολογούν οι πάντες ότι ήταν λάθος συνταγή - εντός κι εκτός Ελλάδος - κι αυτοί που μας έφεραν σε αυτή την κατάσταση βγαίνουν και παριστάνουν τους «δικαιωμένους».

          Τους ζητάγαμε να διαπραγματευθούν τα μέτρα που επιβάλλονται, αποδείχθηκε ότι δεν διαπραγματεύονταν τίποτε, υπέγραφαν ότι τους έδιναν, χωρίς καν να τα διαβάσουν, όπως ομολογούν πια και οι δικοί τους υπουργοί,

Κι όμως σήμερα παριστάνουν τους «καμαρώνουν» κι από πάνω!

         

          Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Για τις κολοσσιαίες ευθύνες όσων μας έφεραν ως εδώ δεν είναι η ώρα να μιλήσουμε σήμερα. Οι υπεύθυνοι θα έλθει η ώρα να λογοδοτήσουν.

          Θα περιμέναμε τουλάχιστον, να πουν σήμερα: εντάξει, κάναμε λάθος!

          Το λένε, πράγματι, αρκετοί δικοί τους. Κι αυτό είναι έντιμο τουλάχιστον...

          Αλλά υπάρχουν ακόμα πολλοί που καμαρώνουν για το «κατόρθωμά» τους.

Τους λείπει κάθε αίσθηση πραγματικότητας; Τους περισσεύει το θράσος;

          Τι να πει κανείς. Η επιστήμη σηκώνει τα χέρια...      

          Για να ξαναγυρίσουμε στα σοβαρά, τώρα,      

          η σημερινή ψηφοφορία είναι από τις πιο κρίσιμες στην ιστορία αυτού του Κοινοβουλίου. Κι από τις πιο δύσκολες, συνειδησιακά και πολιτικά, για όλους μας.

         

Θα απαντήσω λοιπόν, σε μια σειρά ερωτήματα, που απασχολούν όλους, εντός κι εκτός αυτής της αίθουσας:

          * Ρωτάνε κάποιοι: έχουμε αλλάξει εμείς στάση απέναντι στο Μνημόνιο;

          -- Απαντώ απερίφραστα: Όχι! Και να θέλαμε δεν θα μπορούσαμε. Το Μνημόνιο αποδείχθηκε αυτό που λέγαμε πάντα: λάθος συνταγή! Τώρα το αποδέχονται οι πάντες εντός Ελλάδος. Και το ομολογούν όλο και περισσότεροι εκτός Ελλάδος.

          Έπεσε έξω σε όλα, επιδείνωσε την ύφεση, εκτόξευσε το χρέος και δεν μείωσε παρά ελάχιστα το έλλειμμα του 2009. Που έτσι κι αλλιώς, μας παρουσιάστηκε ιδιαίτερα «φουσκωμένο» τότε…

          * Ρωτάνε επίσης: Αν δεν έχουμε αλλάξει στάση για το Μνημόνιο, τότε γιατί σήμερα ψηφίζουμε τη νέα δανειακή συμφωνία, ενώ τότε καταψηφίζαμε το Μνημόνιο;

          -- Απαντώ: Είναι δύο διαφορετικά πράγματα.

Γιατί σήμερα έχουν αλλάξει τελείως τα δεδομένα.

Όχι η άποψή μας, όχι η θέση μας, αλλά τα δεδομένα.

          -Τώρα η χώρα βρέθηκε δεμένη χειροπόδαρα.

Τότε ήταν στριμωγμένη, αλλά δεν ήταν δεμένη χειροπόδαρα.

          -Τώρα το χρέος μας έγινε μη βιώσιμο.

Τότε ήταν μεγάλο, αλλά κανείς τότε δεν το χαρακτήριζε «μη βιώσιμο».

Κι ούτε κανείς προέβλεπε ότι θα καταλήξει μη βιώσιμο.

Μόνον εμείς τους προειδοποιούσαμε.

Αλλά όπως αγνόησαν τις προειδοποιήσεις μας σε όλα τα άλλα, τις αγνόησαν και σε αυτό. Κι όπως έπεσαν έξω σε όλα τα άλλα, έπεσαν έξω και σε αυτό.

          -Τώρα αμφισβητείται ευθέως η παραμονή μας στην ευρωζώνη.

Τότε δεν έμπαινε από κανένα τέτοιο θέμα.

          -Τώρα μιλούν ευθέως για χρεοκοπία της χώρας.

Τότε δεν έθετε κανένας τέτοιο θέμα. Μόνον εμείς προειδοποιούσαμε ότι αυτή η πολιτική οδηγεί στη χρεοκοπία, δεν την αποτρέπει. Αλλά ήμασταν μόνοι μας…

          -Τώρα η κρίση χρέους έχει συμπαρασύρει κι άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Και φοβούνται ότι θα υπάρξει ακόμα μεγαλύτερη επέκταση. Στην Ευρώπη και πέρα απ’ αυτήν…

-Τότε κανείς δεν ανησυχούσε ακόμα για κάτι τέτοιο. Οι ανησυχίες για «μετάδοση» της κρίσης άρχισαν πολύ αργότερα.

          -Τότε το ελληνικό πρόβλημα αντιμετωπιζόταν ως «ελληνική ιδιομορφία» που αποτελούσε απλή «ενόχληση» για την Ευρώπη.

Σήμερα δεν φοβούνται μόνο την επέκταση της δημοσιονομικής κρίσης, φοβούνται και την επέκταση της κοινωνικής αναταραχής από την Ελλάδα στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Δεν άλλαξαν οι θέσεις μας. Άλλαξαν οι συνθήκες. Άλλαξαν δραματικά! Και στην Ελλάδα και διεθνώς…

          * Κι έρχεται λοιπόν το επόμενο ερώτημα: Τι ακριβώς άλλαξε τόσο δραματικά;

          Απαντώ: Τον Οκτώβριο του 2009, λόγω της διεθνούς ύφεσης που είχε μεσολαβήσει, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ παρέλαβε ένα πρόβλημα ελλείμματος,  κοινό για όλες τις ευρωπαϊκές χώρες. 

Και το μετέτρεψαν σε κάτι πολύ πιο σοβαρό: σε κρίση δανεισμού που ήταν τότε μοναδική στην Ευρώπη.

          Τώρα περάσαμε στην τρίτη φάση του δράματος: η κρίση δανεισμού της Ελλάδας, οδήγησε σε αντίστοιχα προβλήματα και σε άλλες χώρες. Τα μέτρα λιτότητας που επιβλήθηκαν παντού ήδη οδηγούν σε ύφεση παντού.

Κι αυτό κινδυνεύει τώρα να μετατραπεί σε διαλυτική κρίση για την ίδια την Ευρώπη!

          Το πρόβλημα ελλείμματος μιας μικρής χώρας, έγινε πρόβλημα δανεισμού της ίδιας χώρας, έγινε πρόβλημα ελλείμματος και δανεισμού άλλων χωρών, κυοφορεί κοινωνικές εκρήξεις παντού και απειλεί τη διάσπαση όλης της Ευρώπης!

          Σας φαίνονται υπερβολικά όλα αυτά;

          Δεν τα λέω εγώ, υπάρχουν πλέον σε όλο το σοβαρό διεθνή τύπο.

Σας φόβοι, σαν διάχυτη βαθιά ανησυχία...

Κι είναι πια εύλογοι οι φόβοι. Κι είναι δικαιολογημένη η ανησυχία...

* Ρωτάει λοιπόν, όλος ο κόσμος: Πώς έγιναν όλα τόσο περίπλοκα;

          -- Απαντώ: Ακριβώς αυτό: Τα πράγματα έγιναν πολύ περίπλοκα πια. Γιατί ως πρόσφατα, είχαμε μια χώρα – την Ελλάδα - που είχε πρόβλημα και που της επέβαλαν λάθος πολιτική. Και η πολιτική αυτή οδήγησε σε διάχυση της κρίσης σε άλλες χώρες. Πολλαπλασιάστηκαν οι χώρες που έχουν πρόβλημα. Και άλλαξε η στάση των ισχυρών χωρών.

Και τώρα τα προβλήματα των ανίσχυρων, εντείνουν τους φόβους των ισχυρών, που έτσι πολλαπλασιάζουν τα προβλήματα των αδύνατων, που με τη σειρά τους επιτείνουν ακόμα περισσότερο τους φόβους των ισχυρών...

Κι όλος αυτός ο φαύλος κύκλος έχει στο επίκεντρό του την Ελλάδα.

Πρέπει να βγούμε από το κάδρο της Ευρωπαϊκής κρίσης. Πρέπει να θωρακιστούμε πριν πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Αυτό είναι το απολύτως επείγον τώρα...

Δεν είναι μόνο οι δικές μας εξελίξεις που επηρεάζουν όλους τους άλλους. Είναι και οι δικές τους ανησυχίες, ο φόβος τους – και ο πανικός τους, ίσως – που μπορεί να επηρεάσει και μας. Ήδη επηρεάζει τις τύχες μας.

          Πρέπει να βγούμε από το επίκεντρο της κρίσης, να θωρακιστούμε από τις επιπτώσεις της, να σπάσουμε αυτό το φαύλο κύκλο στον οποίο βυθιζόμαστε.  

* Ρωτάνε πολλοί ακόμα: Τι ακριβώς ψηφίζουμε σήμερα;

          Απαντώ: Δεν ψηφίζουμε μια πολιτική με την οποία ως χθες διαφωνούσαμε. Αυτό που ψηφίζουμε σήμερα, περιέχει ασφαλώς και τη λάθος συνταγή – αυτό απλώς προσπαθούμε για την ώρα να το μετριάσουμε – αλλά περιέχει και κάτι άλλο που δεν περιείχε το πρώτο Μνημόνιο: το κούρεμα του ελληνικού χρέους!

Πόσο «κούρεμα»; 100 δις είπε χθες ο Πρωθυπουργός. Κατά 85 δισεκατομμύρια τουλάχιστον!

          Και τη μείωση των μελλοντικών ελλειμμάτων κατά 4-5 δισεκατομμύρια τουλάχιστον, κάθε χρόνο.

          Και τη διάσωση του τραπεζικού συστήματος. Όχι των «τραπεζιτών», όπως λέγεται από κάποιους. Αλλά των καταθέσεων και της ρευστότητας. Χωρίς τα οποία δεν υπάρχει ούτε οικονομία ούτε ευημερία, ούτε καμιά προοπτική για κανένα…

          Πολλοί, που πριν λίγο καιρό έσπευδαν να φωτογραφηθούν με τους τραπεζίτες, παριστάνουν σήμερα τους... «Ροβεσπιέρους» κατά των Τραπεζιτών.

          Δεν μπαίνω σε αυτή την ανόητη συζήτηση.

Δεν παρακολουθώ αυτόν τον λαϊκισμό της απελπισίας.

          Εμένα με ενδιαφέρει να διασωθούν οι καταθέσεις του κόσμου και η ρευστότητα της πραγματικής οικονομίας.

          Το Μάϊο του 2010 δεν διακυβεύονταν τίποτε απ’ αυτά. Και εν πάση περιπτώσει, τότε υπήρχαν άλλες επιλογές. Μη ξεχνάτε ότι η Ελλάδα έβγαινε στις αγορές και δανειζόταν άνετα ως τον Φεβρουάριο του 2010.

          Μετά μας είπαν ότι θα βγούμε στις αγορές το 2011. 

          Τώρα ξέρουμε ότι δεν μπορούμε ούτε να το σκεφτόμαστε πριν το 2020!

          Έχουμε κλείσει δυόμιση χρόνια, όπου κάθε τρείς μήνες βγαίνουμε στη γύρα για να πάρουμε τη δόση μας.

          Τότε άνοιξαν το τραγικό κεφάλαιο που οδήγησε στο σημερινό αδιέξοδο.

Τώρα το κλείνουμε το κεφάλαιο αυτό!

          Τότε αποφάσισαν να μας «σώσουν» με το μαρτύριο της σταγόνας.

Τώρα θα πάρουμε το νέο δάνειο, για να διασφαλίσουμε τη βιωσιμότητα του χρέους μας και στο εξής εμείς θα πρέπει να βγούμε από την κρίση, κυρίως με τις δικές μας δυνάμεις.

          Αυτό ακριβώς κάνουμε με την ψήφο μας σήμερα:

          Προσπαθούμε να βγει η Ελλάδα από το κάδρο μιας κρίσης που έχει πάρει πλέον διεθνείς διαστάσεις.

          --Να απαλλαγούμε σύντομα από το μαρτύριο της σταγόνας, να αποφύγουμε άμεσα την ανεξέλεγκτη χρεοκοπία και να διεκδικήσουμε μετά, αυτό που έχουμε περισσότερη ανάγκη για να σταθούμε στα πόδια μας Να βάλουμε τέλος στην παραλυτική ύφεση, να αρχίσει η Ανάκαμψη!

          --Να θωρακιστούμε άμεσα με τη μείωση και τους χρέους και με τη μείωση των επιτοκίων που πληρώνουμε στο υπόλοιπο χρέος.

          --Να κερδίσουμε χρόνο, αφού η αποπληρωμή του νέου χρέους μετατίθεται για 20-30 χρόνια.

          -- Να κερδίσουμε χρόνο για να διαπραγματευθούμε Ανάκαμψη και Ανάπτυξη. Αυτά θα μας βγάλουν από την κρίση. Και μόνον αυτά.

          Σκεφτείτε κάτι ακόμα: όλοι δεν προβλέπουν ότι κάποια στιγμή η Ευρώπη θα υποχρεωθεί να εκδώσει ευρωομόλογα; Από τα οποία μπορεί να σωθεί και η Ελλάδα, με την Ανάπτυξη που θα υποκινήσει; Θα είμαστε εμείς χρεοκοπημένοι και «στην απ’ έξω» όταν έρθει αυτή η ευκαιρία;

          -- Και, τέλος, με την ψήφο μας σήμερα ανοίγουμε το δρόμο για άμεσες εκλογές! Που θα λειτουργήσουν λυτρωτικά για την κοινωνία και σταθεροποιητικά για τη δημοκρατία. Άμεσα εκλογές!

          Γιατί η χώρα έτσι δεν μπορεί να κυβερνηθεί για πολύ, και αν δεν κάνουμε κάτι να κερδίσουμε χρόνο και να σταθεροποιήσουμε την κατάσταση, έστω και προσωρινά, δεν μπορούν να γίνουν εκλογές ομαλά.

          Σήμερα, λοιπόν, αυτό κάνουμε: βγαίνουμε από το κάδρο της Ευρωπαϊκής κρίσης που κορυφώνεται, θωρακιζόμαστε άμεσα από τα χειρότερα, κερδίζουμε χρόνο για να διαπραγματευθούμε αναπτυξιακές πρωτοβουλίες και ανοίγουμε το δρόμο για άμεσες εκλογές, ώστε να εκτονωθούν οι πιέσεις και μέσα στη χώρα.

          Ήδη ζήτησα να προσδιοριστεί η ημερομηνία διάλυσης της Βουλής από τώρα. Μετά το PSΙ, να διαλυθεί αμέσως η Βουλή. Και να προσδιοριστεί από τώρα η ημερομηνία εκλογών τρείς εβδομάδες αργότερα, στις αρχές Απριλίου.

Προειδοποιώ όσους κωλυσιεργούν να πάψουν να το κάνουν.

          Δεν θέλουμε, τέτοιες ώρες, μικροκομματικές αντιπαραθέσεις. Ας μη πηγαίνει κανένας γυρεύοντας... Σήμερα υπάρχει δυσαρμονία Βουλής και λαού! Το ξέρουν και οι πέτρες!

          Το ζητούμενο είναι να ξεμπλοκάρουν οι εξελίξεις το ταχύτερο και να ανοίξει ο δρόμος για τον ομαλότητα. Κι αυτό θα κάνουμε.

          Να το πω κι αλλιώς, ακόμα πιο σταράτα:

          Επί δυόμιση χρόνια προειδοποιώ ότι είναι λάθος η συνταγή. Κι ότι μας φέρνει στη χρεοκοπία, μας πάει στο γκρεμό.

          Επί δυόμιση χρόνια η χώρα κατηφόρισε προς το γκρεμό.

          Τώρα έφτασε στο χείλος του γκρεμού.

          Τι περιμένατε εγώ να πω; Εδώ που τα φέρατε, πέστε στο γκρεμό να τελειώνουμε;

          Μα δεν θα πέσουν μόνο αυτοί που μας έφεραν ως εδώ...

          Θα πέσει όλη η χώρα!

          Άρα τι πρέπει να κάνω;

Να κρατήσω τη χώρα να μην πέσει!

          Να κάνω λίγα βήματα μακριά από το άκρη του γκρεμού, να κερδίσω χρόνο, να αντιστρέψω την πορεία.

          Με τη σημερινή μας απόφαση κάνουμε λίγα βήματα μακριά από την άκρη και κερδίζουμε χρόνο.

          Μετά τις εκλογές όλοι μαζί, αφού έχουμε πει την αλήθεια στον ελληνικό λαό – την αλήθεια, όχι «λεφτά υπάρχουν, πάρε κόσμε» - κι αφού ο λαός έχει αποφασίσει κι έχει δώσει ισχυρή εντολή, θα αλλάξουμε την πορεία.

          Αν αποφύγουμε τώρα τα χειρότερα, η χώρα μπορεί.

          Αν θωρακιστούμε απέναντι στις διεθνείς επιπτώσεις που έρχονται, θα τα καταφέρουμε.

          Αν προλάβουμε να αξιοποιήσουμε το μεγάλο πλούτο του υπεδάφους μας και του υποθαλάσσιου χώρου μας, της ΑΟΖ, σίγουρα θα τα καταφέρουμε.

          Σήμερα, με την απόφασή μας κερδίζουμε χρόνο και περιθώρια, για να αλλάξουμε την πορεία της χώρας.

          Αλλά πρώτα πρέπει να αποφύγουμε το άλμα στο κενό, από το χείλος του γκρεμού που μας οδήγησαν. Τόσο απλά!

          Και μια που σε λίγη ώρα ψηφίζουμε, μια ακόμα παρατήρηση προς τη δική μου πτέρυγα, προς τους βουλευτές μας.

Ο καθένας σας γνωρίζει την προσωπική εκτίμηση που του τρέφω. Εκτίμηση, αλλά και αγάπη!

          Όμως η Ελλάδα έχει πάρει όλα τα λάθος μονοπάτια. Και τώρα είμαστε στο τελευταίο.

Δεν έβαλα χθες θέμα κομματικής πειθαρχίας για να χωρίσουν οι δρόμοι μας.

Δεν το θέλω!

Αλλά αυτό που λέω, για κάποιους που θα επιμείνουν, να ξέρετε, το εννοώ!

Θα χωρίσουν οι δρόμοι μας!

Γιατί η  Ελλάδα, δεν θέλω να χάσει για πάντα το δικό της δρόμο.

Άλλωστε, από τον λαό εκλέχθηκα, αυτόν οφείλω να προστατέψω, πριν και πάνω απ’ όλα. Σε αυτόν δίνω λογαριασμό και αυτός αποτελεί το υπέρτατο, για μένα, κριτήριο…

Γνωρίζετε ότι δεν συνηθίζω να κινδυνολογώ και δεν θα το κάνω.

          Αλλά ο ελληνικός λαός οφείλει να γνωρίζει τι πάμε να αποτρέψουμε σήμερα.

          Δεν θα μιλήσω για «σενάρια δραχμής». Δεν θα μιλήσω για την τεράστια φτώχεια που θα έλθει, αν κάνουμε το άλμα στο γκρεμό.

          Ο Ελληνικός λαός ήδη ζει τη φτώχεια, ήδη δεν βλέπει μπροστά του προοπτικές, και βρίσκεται σε δικαιολογημένο σοκ.

          Ο φόβος πολλές φορές οδηγεί σε απόγνωση.

Και η απόγνωση, δεν είναι καλός σύμβουλος.

          Πρέπει να σας πω, όμως, ότι αν κάνουμε το άλμα στο κενό, τότε πάμε σε ανεξέλεγκτη χρεοκοπία άμεσα.

          Και η ανεξέλεγκτη χρεοκοπία θα οδηγήσει στη λεηλασία της χώρας – του λαού του τόπου.

          Επιμένω στη λεηλασία. Γιατί όταν φτωχαίνεις απότομα, αλλά διατηρείς τον πλούτο σου, μπορείς σχετικά εύκολα να ανακάμψεις. Όταν χάνεις τον πλούτο σου, τότε είναι πολύ πιο δύσκολο να ανακάμψεις.

          Και «πλούτος» δεν είναι μόνο η περιουσία του καθενός.

          Πλούτος είναι και οι νέοι άνθρωποι που ήδη φεύγουν και που αν προκύψει ανεξέλεγκτη χρεοκοπία, θα την εγκαταλείψουν μαζικά.

          Πλούτος είναι και η δημοκρατία μας, που ήδη κλονίζεται κι αν προκύψει ανεξέλεγκτη χρεοκοπία, θα κινδυνεύσει πολύ σοβαρά.

          Πλούτος είναι και η Ελευθερία μας και η Ανεξαρτησία μας που ήδη υπονομεύονται, αλλά αν προκύψει ανεξέλεγκτη χρεοκοπία, θα κινδυνεύσουν να καταλυθούν οριστικά.

          Πλούτος είναι η ταυτότητα της κοινωνίας, αυτό που μας ορίζει ως έθνος, ως χώρα, ως λαό, που αν προκύψει ανεξέλεγκτη χρεοκοπία, θα κινδυνεύσουν θανάσιμα.

          Αυτός ο πλούτος θα κινδυνεύσει άμεσα αν υπάρξει ανεξέλεγκτη χρεοκοπία.

          Και ναι, σε μια τέτοια περίπτωση, θα ζήσουμε πράγματι σκηνές τρόμου, με άδεια ράφια, κλειδωμένα μαγαζιά, ελλείψεις σε στοιχειώδη – φάρμακα και καύσιμα – δελτίο στα τρόφιμα...

          Γι’ αυτό θέλω να αποφύγουμε το άλμα στο γκρεμό, σήμερα.

          Να κερδίσουμε χρόνο, να αποκαταστήσουμε την ομαλότητα και να πάμε σε εκλογές αύριο.

          Γι’ αυτό σας καλώ να ψηφίσουμε σήμερα τη νέα δανειακή συμφωνία.

          Για να έχουμε τη δυνατότητα αύριο να διαπραγματευθούμε και να αλλάξουμε την πολιτική που μας επιβάλλει.

          Αλλά για να μπορέσουμε να την αλλάξουμε, πρέπει να υπάρχουμε, ως χώρα, ως κοινωνία, ως δημοκρατία.

          Δεν σας ζητώ να υπερψηφίσετε τη «λάθος συνταγή».

          Πρώτος εγώ την αποδοκίμασα κι επιμένω...

          Σας ζητώ, όμως, να απομακρυνθούμε όλοι μαζί από το χείλος του γκρεμού!

          Και να παλέψουμε μαζί, στη συνέχεια, για να απομακρυνθούμε τελείως από τον γκρεμό, και να βρούμε το δρόμο της ομαλότητας και της Ανάπτυξης.

          Είμαι βέβαιος, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ότι θα κάνετε το καθήκον σας!

Εκλογές τώρα!

http://www.youtube.com/watch?v=eoNZ7sWYns8&feature=player_embedded#!

ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗΣ LINES

Επειδή το θέμα της συγκοινωνίας ήταν πάντα το πιο σημαντικό στα Κύθηρα, τώρα δε τα τελευταία χρόνια οι άγονες της αεροπλοΐας έχουν έρθει δυναμικά στο προσκήνιο λόγω της εξυπηρέτησης που παρέχουν στον κόσμο, όσα συνέβησαν το μήνα που πέρασε στο θέμα αυτό αποκτούν ξεχωριστό ενδιαφέρον και οι Κυθήριοι τα σχολίασαν με τον πλέον έντονο τρόπο.

Στις 4 Ιανουαρίου έληγε η προθεσμία υποβολής προτάσεων για τις άγονες, που τώρα θα είναι για τέσσερα χρόνια και τότε ανακοινώθηκε ότι για τη γραμμή Κύθηρα – Αθήνα εμφανίστηκαν δύο ενδιαφερόμενοι. Η Ολυμπιακή και μία άγνωστη μέχρι τότε εταιρεία, οι Μινωικές Αερογραμμές. Επειδή ουδεμία πληροφορία υπήρχε γι’ αυτή την εταιρεία, η οποία είχε υποβάλλει προσφορά για 11 άγονες, ο τύπος άρχισε να ψάχνει το θέμα.

Υπενθυμίζουμε ότι δεν έχουν περάσει ούτε δύο χρόνια από τότε που μία άλλη εταιρεία, η Athens Airways, είχε εμφανιστεί ξαφνικά, κέρδισε τη γραμμή των Κυθήρων, δρομολόγησε κάτι αρχαία βουλγαρικά σαράβαλα και έφυγε κακήν κακώς αφήνοντας μάλιστα και αρκετά “φέσια” σε κατόχους προαγορασμένων εισιτηρίων, ενώ μερικοί επιβάτες ακόμα τρέμουν από κάποιες εμπειρίες από τις πτήσεις της.

Η ανησυχία έγινε μεγαλύτερη, όταν έγινε γνωστό ότι η εταιρεία αυτή είχε συσταθεί στο άψε-σβήσε μόλις λίγο καιρό πριν τη λήξη της προθεσμίας, έλεγε ότι διαθέτει 3 αεροσκάφη τύπου fokker, τα οποία έχουν σταματήσει να παράγονται εδώ και πολλά χρόνια, ενώ διευθύνονται από το ίδιο άτομο που διοικούσε και την Athens Airways.

Οι συμπτώσεις και οι ανησυχίες έγιναν φόβοι και αγανάκτηση όμως, όταν, στις 9 Ιανουαρίου έγιναν γνωστές δηλώσεις του προέδρου του ΛΑΟΣ Γ. Καρατζαφέρη, ο οποίος, ούτε λίγο, ούτε πολύ, ανακοίνωσε στο κομματικό του κανάλι, ότι ο ίδιος έχει παρέμβει “στο και πέντε” και στον “…υπουργό μας”, εννοώντας τον Μ. Βορίδη, για να κάνει δεκτή την εταιρεία αυτή στο διαγωνισμό για όφελος του κράτους και να σπάσει το μονοπώλιο, όπως ανέφερε.

Το πιο εξωφρενικό δε είναι ότι γνώριζε ήδη, όπως είπε, ότι η εταιρεία αυτή κέρδισε και τις 11 άγονες γραμμές, αφού υπέβαλε χαμηλή προσφορά. Και όλα αυτά, καίτοι δεν είχε γίνει καμία αξιολόγηση από τις υπηρεσίες του Υπουργείου και της ΥΠΑ, αφού το κόστος δεν είναι το μόνο στοιχείο αξιολόγησης μίας αεροπορικής εταιρείας, αλλά η δυνατότητα κάλυψης δρομολογίων, το είδος των αεροσκαφών, η ασφάλεια, η συντήρηση κ.α. Και παρά το γεγονός ότι αυτή η παρέμβαση αποτελούσε κατάφωρη παραβίαση του νόμου, αλλά και των όρων του διαγωνισμού, ουδείς πλην του ηλεκτρονικού τύπου, ασχολήθηκε με το θέμα, ενώ δεν ακούστηκε και καμία επέμβαση των δικαστικών αρχών, αφού επρόκειτο για μείζων θέμα της πολιτικής ζωής.

απάντηση στον "Μπάμπη Νικόπουλο"

Δεν γνωρίζουμε αν ο κ.ο Μπάμπης Νικόπουλος είναι υπαρκτό πρόσωπο ή επινόηση του http://fimotro.blogspot.com/2012/01/blog-post_8707.html αλλά πρέπει να γνωρίζει ο εν λόγω κύριος ότι η φράση με τη βοήθεια του Θεού θα τα καταφέρουμε» προφέρεται συχνότατα στα χείλη του κάθε Έλληνα και δεν είναι ντροπή να επικαλούμαστε τη βοήθεια του Θεού στη ζωή μας. Κι ας μη ξεχνά ότι ο Αντώνης Σαμαράς αποτελεί γέννημα θρέμμα του ελληνικού λαού, γαλουχημένος με τις αξίες του ελληνόπουλου από την οικογένειά του. Σε αντίθεση με τον αμερικανοθρεμμένο ΓΑΠ που έμαθε να κάνει το σταυρό του σαν τον ηθοποιό που ετοιμάζεται για το γύρισμα… 

Habemus Justitia!

 Habemus Justitia! Μπορεί, βέβαια, να μην υπάρχουν πιά λεφτά αλλά υπάρχει δικαιοσύνη στη χώρα! Διότι τι άλλο μπορούμε να πούμε όταν ο Γ.Κορωνιάς της VODAFONE, στην εταιρεία την οποία διοικούσε ευρέθηκε λογισμικό παρακολούθησης και κυκλοφορεί ακόμη ελέύθερος! Και μάλιστα, όταν στην περίπτωση υπάρχει κι ένας νέος άνθρωπος νεκρός!

Σε ποιό σοβαρό κράτος της οικουμένης θα συέχιζε να υπάρχει εταιρεία τηλεφωνίας που συνελήφθη να παρακολουθεί το τηλέφωνο του πρωθυπουργού?

BIG PASOK

Κάλεσε στο 9011 04 09 1974 και ψήφισε ΕΣΥ ποιόν θέλεις για πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ.

 Αν θέλεις Βενιζέλο στείλε μήνυμα BENI               στο 9011 04 09 1974 10

Αν θέλεις Λοβέρδο στείλε μήνυμα LOVER            στο 9011 04 09 1974 11

Αν θέλεις Χρυσοχοίδη στείλε μήνυμα XRYSO        στο 9011 04 09 1974 12

Αν θέλεις Παπουτσή στείλε μήνυμα POUTSI         στο 9011 04 09 1974 13

Αν θέλεις Διαμαντοπούλου στείλε μήνυμα ANNA  στο 9011 04 09 1974 14

Αν θέλεις να μείνει ο Γιώργος στείλε μήνυμα GAP στο 9011 04 09 1974 15

Γίνε ΕΣΥ αυτός που θα αποφασίσει για τον επόμενο αρχηγό στο ΠΑΣΟΚ και κέρδισε μια θέση στον σοσιαλιστικό παράδεισο που θα δημιουργηθεί στο τέλος του παιχνιδιού.

Τελικά, ο κ.Παπούλιας μήπως είναι πολύ λίγος για την θέση που διακονεί?

Πολύς λόγος γίνεται για το αν άρμοζε τέτοια συμπεριφορά στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κατά την παρέλαση στην Θεσσαλονίκη. Το πρόβλημα στην παρέλαση δεν ήταν ο Πρόεδρος αλλά ο συνοδεύων Υπουργός. Και αναρωτιόμαστε πόσο ικανός διπλωμάτης υπήρξε στην καριέρα του ο κ.Παπούλιας, αν θυμηθούμε τον τρόπο που ήρε το «εμπόλεμο» με την Αλβανία και γεμίσαμε έκτοτε λαθρομετανάστες.  

Κατ’ τ’ άλλα η λαϊκή οργή ήταν για τον Υπουργό και όχι τον Πρόεδρο, ο οποίος έπρεπε να δώσει εντολή στον Μπεγλίτη να εξαφανισθεί από το οπτικό πεδίο της εξέδρας αντί να λάβει ο ίδιος την εντολή του … πρωθυπουργού να αναβληθεί η παρέλαση. Πουθενά δεν έχει ξανασυμβεί ο ανώτατος πολιτειακός Άρχων να υπακούει στον υφιστάμενό του πρωθυπουργό, ο οποίος εκ του Συντάγματος, είναι εκείνος που παραλαμβάνει την εντολή από τον λαό και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ως πρόεδρος της πλειοψηφίας στη Βουλή ώστε να σχηματίσει κυβέρνηση. Δυστυχώς, ο Πρόεδρος απέδειξε ότι είναι πολύ λίγος για την θέση που εκλέχθηκε.

Σαν θεσμός ο Πρόεδρος είναι απόλυτα σεβαστός, αφού εκπροσωπεί την Ελληνική Δημοκρατία, αλλά και ως πρόσωπο λόγω ηλικίας μόνον σεβασμό επιδέχεται από τους πολίτες. Το πρόσωπο που προκάλεσε την λαϊκή εξέγερση στη Θεσσαλονίκη ήταν ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας ως εκπρόσωπος της Κυβέρνησης.

Να γιατί δεν πάει μπροστά αυτός ο τόπος....

Ο Αμερικανός Dr. Mark Faber, γκουρού των επενδύσεων, ολοκλήρωσε την μηνιαία αναφορά του με τα παρακάτω σχόλια:
-Αν ξοδεύουμε τα χρήματα μας στη Wal-Mart, αυτά καταλήγουν στην Κίνα.
-Αν τα ξοδέψουμε σε βενζίνη, καταλήγουν στους Άραβες.
-Αν αγοράσουμε φορητό υπολογιστή πάνε στην Ινδία.
-Αν αγοράσουμε φρούτα και λαχανικά, πάνε στο Μεξικό, την Ονδούρα και τη Γουατεμάλα.
-Αν αγοράσουμε καλό αυτοκίνητο πάνε στη Γερμανία.
-Τίποτα από όλα αυτά δεν βοηθάει την Αμερικάνικη Οικονομία.
Ο μόνος τρόπος να κρατήσουμε τα λεφτά εντός συνόρων, είναι να τα ξοδέψουμε σε πόρνες και μπύρες, γιατί αυτά είναι τα μόνα που παράγονται πια τις ΗΠΑ...Εγώ κάνω ότι μπορώ...
Ε λοιπόν στην Ελλάδα, οι πόρνες είναι βόρειες και οι μπύρες Ολλανδικές!
ΝΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΑΥΤΟΣ Ο ΤΟΠΟΣ!

18 ΟΚτωβρίου 1918 και 1981

Τι κοινό έχει η παραπάνω ημερομηνία?

Είναι η εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ το 1981 και τα γενέθλια του Επιτίμου.

Χρονολογικά φθάνουμε στο 1918 κι από εκεί με αναριθμητισμό στο 1981.

Τυχαίο? Δε νομίζω…

όταν από λάθη παράγεται αλήθεια...

Ο θεσμός της Μοναρχίας παραπέμπει σε περιόδους και δομές εξουσίας αρτηριοσκληρωτικές, στρεβλωτικές, απαρχαιωμένες. Γι’ αυτό άλλωστε και δεν κατάφερε να επιβιώσει προϊόντος του χρόνου, και σε όσα σύγχρονα κράτη διατηρείται, η παρουσία του είναι αμιγώς συμβολική, πέρα και μακριά από κάθε δυνατότητα παρέμβασης στην εξουσία.

Ειδικά στην Ελλάδα, η Μοναρχία που ακολούθησε τη δολοφονία του Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια, συνέτεινε στην ασυγχώρητη καθυστέρηση της διαδρομής του τόπου προς το μέλλον. Για να τερματίσει την ιστορική πορεία της το 1974, με το δημοψήφισμα που ακολούθησε την πτώση της δικτατορίας, και προσδιόρισε την Προεδρευόμενη Δημοκρατία ως το πολίτευμα με το οποίο η Ελλάδα θα διεκδικούσε το μερίδιό της στον σύγχρονο κόσμο.

Πέρα ωστόσο από τις αρνητικές φορτίσεις που προκαλεί, ο θεσμός της Μοναρχίας πιστώνεται, έστω και… από σπόντα, τη διαμόρφωση του πλαισίου για τη μελλοντική επιβίωση της Ελλάδας. Που συνεπαγόταν και την πολιτειακή απόσυρση της Μοναρχίας, στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας, μερικές δεκαετίες αργότερα.

Σαν σήμερα λοιπόν, στις 4 Οκτωβρίου του 1955, ο στρατηγός Αλέξανδρος Παπάγος, μια από τις πλέον εμβληματικές μορφές της μεταπολεμικής Ελλάδας, έφευγε από τη ζωή, σε ηλικία 72 ετών.

Εκείνη την εποχή, το παλάτι επέβαλε τη βούλησή του στην πολιτική ζωή του τόπου. Και σε μια σπάνια… έμπνευση, αντί τον Παπάγο να διαδεχτεί στην πρωθυπουργία εις εκ των φυσικών διαδόχων του στον Ελληνικό Συναγερμό, ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος ή ο Στέφανος Στεφανόπουλος, ο βασιλιάς Παύλος επέβαλε την αλλαγή γενιάς. Και ανέθεσε τον πρωθυπουργικό θώκο στον νεαρό και δημοφιλή υπουργό Δημοσίων Έργων, Κωνσταντίνο Καραμανλή.

Χωρίς φυσικά να το συνειδητοποιεί τότε, η Μοναρχία χάριζε στην Ελλάδα έναν Εθνάρχη. Τον σημαντικότερο πολιτικό του δεύτερου μισού εκείνου του αιώνα, που κόντρα ακόμη και σε έναν λαό ο οποίος αδυνατούσε να ταξιδέψει τη ματιά του στο μέλλον, πέτυχε να δημιουργήσει κράτος, να αποκαταστήσει τη Δημοκρατία στην Ελλάδα, μετά τη δικτατορία, να γεφυρώσει τα ιδεολογικά και κομματικά πάθη, να εντάξει… με το ζόρι τη χώρα στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα, και να διασφαλίσει έτσι, εφ’ όρου ζωής το μέλλον μας.

Σε μια προφανώς μοναδική… ιστορική αναλαμπή, το παλάτι πράγματι λειτούργησε για το συμφέρον του τόπου. Που, όπως αποδείχτηκε, δεν… συμβάδιζε με το δικό του.

από το: http://www.statesmen.gr/